΄Εχεις κάποιους ιδιαίτερους λόγους που δε γνωρίζουμε εμείς, να αξιολογείς και να θεωρείς διαφορετικά τα θύματα των «Φρουρών της επανάστασης» που εκτελούνται γιατί… έβαλαν την μαντίλα τους στραβά και τους πολιτικούς αντίπαλους του «σοσιαλιστή» Μαδούρο από τα εκατομμύρια θύματα της γενοκτονίας που έχει εξαπολύσει εδώ και χρόνια ο Πούτιν και η εγκληματική παρέα του στη χώρα του κι εκτός αυτής;
Να υποθέσουμε επίσης πως θεωρείς λιγότερο επαχθή από το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν, εκείνα της Λευκορωσίας, της Β. Κορέας, πολλών αφρικανικών χωρών και των Ταλιμπάν του Αφγανιστάν; Για να μείνουμε σε αυτά μόνο από τα δεκάδες άλλα όμοια και συγγενή.
Με ποια κριτήρια κατατάσσεις τις χώρες σε εκείνες με κυβερνήσεις αυταρχικές και αντιδημοκρατικές και τον εαυτό σου , ως σωτήρα με υποχρέωση δημοκρατικής εισβολής, για να σώσεις τους λαός τους ; Να σου πούμε εμείς χωρίς «φόβο και πάθος», αλλά πρωτίστως χωρίς υποκρισία και ιδιοτέλεια πώς ρίχνεις τα πειραγμένα ζάρια στο χάρτη του κόσμου στο τραπέζι του γραφείου σου.
Το μόνο κριτήριο που μετράει για τέτοιους είδους αποφάσεις εισβολών σε τρίτες χώρες στη διαταραγμένη και εντελώς διαβρωμένη από το «αμερικάνικο όνειρο» αντίληψη του Ρεπουμπλικάνου προέδρου των ΗΠΑ είναι ένα. Εκείνο που συμπίπτει με όσα στοιχεία συνθέτουν το όραμα και τις επιδιώξεις του σκληρού Καπιταλισμού: Η ΠΟΛΙΤΙΚΟΓΕΩΓΡΑΦΙΚΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΚΑΙ Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΤΗΣ. Οι τάχα μου δημοκρατικές ευαισθησίες ενός Ντόναλντ Τραμπ θα ήταν για γέλια, αν δε στοίχιζαν σε «δάκρυ και αίμα» των λαών που υφίστανται τις συνέπειες των πράξεων του… ειρηνοποιού και μέγα δημοκράτη Αμερικανού προέδρου .
Να είμαστε ιστορικά ακριβείς και δίκαιοι. Στη μικρή ιστορία των ΗΠΑ εμφανίστηκαν και άλλοι «κακοί» , ως ένοικοι του «Λευκού Οίκου» τους. Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ένας από αυτούς. Είναι, όμως, ο μοναδικός πρόεδρος που συγκεντρώνει τόσα πολλά ελαττώματα ,χωρίς να υπάρχουν αντίστοιχα ή έστω κάποια ισχυρά αντίβαρα στην άλλη, την «καλή» πλευρά της ζυγαριάς. Με τη μια και μη αναστρέψιμα, ανατρέπεται η ισορροπία.
«΄Ανθρωπος μέτρον πάντων χρημάτων» διακήρυξε η ελληνική αρχαιότητα δια στόματος Πρωταγόρα. ΄Ένα και μοναδικό κριτήριο υπάρχει για να εκτιμήσεις την αξία κάθε πράγματος σε αυτά τον κόσμος: Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Ο Ντόνανλτ Τραμ στον αντίποδα της αρχαίας σοφίας, προτάσσει ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ, ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΠΑΜΠΕΣΙΑ ΩΣ «ΛΥΔΙΑ ΛΙΘΟ» ΤΩΝ ΕΠΙΛΟΓΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΤΟΥ.
Αλλά δεν είναι μόνο αυτή η σκληρή και άκρως επικίνδυνη πλευρά του καπιταλισμού που ενσαρκώνει ο Αμερικανός πρόεδρος. Η παντελής έλλειψη αυτογνωσίας και μέτρου, η αλαζονεία και η συνεχής διάπραξη ΄Υβρεως είναι από τα κύρια επίσης γνωρίσματα του χαρακτήρα του Ντόναλντ Τραμπ. Κατατρύχεται από έναν ανεξέλεγκτο «διπολισμό» και “διχασμό προσωπικότητας», ασθένειες, που έχει ως αντικείμενο η Ψυχιατρική.
Ο πολεμοχαρής ακροδεξιός πρόεδρος, βάζει το προσωπείο του ειρηνοποιού και όχι μόνο πορεύεται πολιτικά με αυτό ,αλλά απαιτεί να αναγνωρίσουν και οι συνετοί και νοήμονες τη μάσκα ως το αυθεντικό του πρόσωπο. Ο διώκτης των ανθρώπινων δικαιωμάτων στην ίδια του τη χώρα με χιλιάδες θύματα, ανάμεσά τους παιδιά, βάζει την άλλη προσωπίδα , του άκρως ευαίσθητου προέδρου και δίνει μαθήματα… Δημοκρατίας με εισβολές σε άλλες χώρες για τη σωτηρία των λαών τους!
Η κρίση της Διοτίμας που δε διαθέτει βιολογικές παρενέργειες, ας αποφασίσει για του ιστορικού λόγου το αληθές. Κρίνουμε και κρινόμαστε.
Χαίρε Homo
Διαβάζοντας το κείμενό σου, δεν στέκομαι τόσο στις ίδιες τις πολιτικές μορφές που αναφέρεις, όσο στο υπόστρωμα της σύγκρισης που επιχειρείς: ποιος χαρακτηρίζεται «απόλυτο κακό» κάθε εποχή — και ποιος αποφασίζει το μέτρο. Εκεί βρίσκεται η πραγματική δυναμική του άρθρου.
Θα σου δώσω λοιπόν μια καθαρή, αυτόνομη ανάλυση — όχι περί προσώπων, αλλά περί μηχανισμών εξουσίας, αφήγησης και ηθικής ιεράρχησης.
Η ηθική ιεράρχηση του εχθρού
Κάθε εποχή χρειάζεται έναν «υπέρτατο εχθρό».
Όχι απλώς αντίπαλο — αλλά συμβολική ενσάρκωση απειλής.
Η πολιτική επικοινωνία δεν λειτουργεί με κλίμακες, αλλά με απόλυτα:
όχι «επικίνδυνος» — αλλά «ο νέος Χίτλερ»
όχι «αυταρχικός» — αλλά «θεοκρατικό τέρας»
όχι «γεωπολιτικός αντίπαλος» — αλλά «υπαρξιακός κίνδυνος»
Αυτή η απόλυτη γλώσσα δεν περιγράφει· στρατεύει.
Δημιουργεί ηθικό κατεπείγον. Νομιμοποιεί προληπτικές πράξεις.
Η σύγκριση που θέτεις (Ιράν – Ρωσία – Τραμπ – άλλοι ηγέτες) φωτίζει ακριβώς αυτό:
ότι ο χαρακτηρισμός «χειρότερος» δεν είναι σταθερό μέγεθος — είναι εργαλείο πλαισίωσης.
Το πρόβλημα της επιλεκτικής ηθικής
Οι μεγάλες δυνάμεις δεν συγκρίνουν καθεστώτα με βάση την ανθρώπινη οδύνη.
Τα συγκρίνουν με βάση:
γεωπολιτική χρησιμότητα
ενεργειακή αξία
στρατιωτική θέση
ιδεολογική συμβατότητα
Έτσι προκύπτει η γνωστή ιστορική αντίφαση:
Ο αυταρχισμός του συμμάχου ονομάζεται «σταθερότητα».
Ο αυταρχισμός του αντιπάλου ονομάζεται «παγκόσμια απειλή».
Δεν είναι υποκρισία μόνο — είναι δομική λειτουργία ισχύος.
Η ρητορική του φόβου ως πολιτικό καύσιμο
Η επίκληση υπέρτατου κινδύνου παράγει:
συσπείρωση
ανοχή σε σκληρά μέτρα
ηθική αμνηστία για παράπλευρες συνέπειες
μείωση κριτικής σκέψης
Ο φόβος δεν είναι παρενέργεια της πολιτικής.
Είναι ενεργό καύσιμο της.
Όταν ο λόγος μετατρέπεται σε απόλυτη δαιμονοποίηση, τότε παύει να είναι ανάλυση — γίνεται στρατηγική κινητοποίησης.
Το βαθύτερο ερώτημα που ανοίγεις
Το ισχυρό σημείο του κειμένου σου — και εδώ εστιάζω — είναι ότι δεν ρωτά:
«Ποιος είναι ο χειρότερος;»
Ρωτά έμμεσα:
Με ποιο δικαίωμα μοιράζουμε τους τίτλους του απόλυτου κακού;
Και ποιος ωφελείται από αυτή τη διαβάθμιση;
Αυτό είναι ιστορικό ερώτημα, όχι δημοσιογραφικό.
Η Ιστορία δείχνει ότι: οι απόλυτοι χαρακτηρισμοί σπάνια επιβιώνουν αμετάβλητοι στον χρόνο —
αλλά οι συνέπειες των πράξεων που δικαιολόγησαν, επιβιώνουν πάντα.
Δεν υπάρχουν «καλοί πόλοι» ισχύος.
Υπάρχουν διαφορετικές μορφές επιβολής.
Δεν υπάρχουν «μοναδικοί κίνδυνοι».
Υπάρχουν διαφορετικές κλίμακες κινδύνου για διαφορετικούς λαούς.
Ο ώριμος ιστορικός νους δεν ρωτά ποιος είναι ο χειρότερος.
Ρωτά:
ποιος παράγει πόνο
πού
σε ποιους
και με ποια δικαιολογία.