Διοτίμα:
📌 Κριτική και Ανάλυση της Επίθεσης στο Ιράν
Τον Φεβρουάριο 2026, οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Κράτος του Ισραήλ ξεκίνησαν εκτεταμένη στρατιωτική δράση εναντίον του Ιράν, με στόχο εγκαταστάσεις σε Τεχεράνη και άλλες πόλεις, επικαλούμενοι την ανάγκη να αντιμετωπίσουν αυτό που χαρακτηρίζουν «άμεσες απειλές» για την ασφάλεια και να σταματήσουν πυρηνικά και βαλλιστικά προγράμματα που, σύμφωνα με την Ουάσινγκτον, μπορούν να εξελιχθούν σε όπλα μαζικής καταστροφής.
➡️ Αναλυτικά: τι συμβαίνει σήμερα
-
Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ διεξάγουν συντονισμένες επιχειρήσεις κατά ιρανικών στρατιωτικών και πυραυλικών υποδομών.
-
Οι επιθέσεις έχουν προκαλέσει απαντητικές κινήσεις από το Ιράν, συμπεριλαμβανομένων πυραυλικών ανταποδόσεων και αυξημένης έντασης στην ευρύτερη περιοχή.
-
Η διεθνής κοινότητα εκφράζει ανησυχίες για ευρύτερη περιφερειακή κλιμάκωση και επιδείνωση της αστάθειας στη Μέση Ανατολή — ήδη χώρες των Κόλπων έχουν κλείσει εναέριους χώρους.
➡️ Κεντρικά κρίσιμα ζητήματα και κριτική
1. Απουσία ευρύτερης νομιμοποίησης:
Η αμερικανική ηγεσία δεν είχε συγκεκριμένη εντολή από το Κογκρέσο ή ευρεία διεθνή νομιμοποίηση για την κλιμάκωση αυτή, γεγονός που εγείρει νομικά και ηθικά ερωτήματα για τη νομιμότητα της στρατιωτικής επέμβασης.
2. Αναπαραγωγή προκαταλήψεων του παρελθόντος:
Η απόφαση να συγκρουστεί ξανά η Ουάσινγκτον με το Ιράν θυμίζει παρελθόντα κεφάλαια, όπως οι εκστρατείες στο Ιράκ και τη Λιβύη — περιπτώσεις που είχαν καταστροφικές συνέπειες για την υφή πολιτικών, κοινωνικών και γεωπολιτικών ισορροπιών. Η πολιτική «προληπτικών» ή «μαζικών» στρατιωτικών επιθέσεων συχνά αποσταθεροποιεί μακροπρόθεσμα, χωρίς να εξασφαλίζει τα στρατηγικά της οφέλη.
3. Κίνδυνος ευρύτερης περιφερειακής σύγκρουσης:
Η Μέση Ανατολή αποτελεί γεωπολιτικό σταυροδρόμι με πολλαπλούς παίκτες, συμμάχους και αντίπαλους. Η επέκταση ενός τοπικού πολέμου σε περιφερειακή σύγκρουση — συμπεριλαμβανομένων διεθνών δυνάμεων — δεν είναι απλώς πιθανή, αλλά πλέον εν εξελίξει.
4. Η ηθική της στρατιωτικής βίας:
Η προσφυγή σε στρατιωτικά μέσα χωρίς προηγούμενη δέσμευση σε διπλωματικές προσπάθειες που έχουν ρεαλιστικά περιθώρια επιτυχίας υποβαθμίζει την αξία του διεθνούς δικαίου, της κυριαρχίας των κρατών και των πολιτικών λύσεων στα εσώτερα ζητήματα διάδοσης πυρηνικών ή ασφάλειας.