New York Post: Ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ είναι γκέι, γι’ αυτό δεν τον θεωρούσε κατάλληλο διάδοχο ο πατέρας του -Έκπληκτος ο Τραμπ
_____
Στον κόσμο της πληροφορίας, η αλήθεια δεν είναι πάντα το πρώτο θύμα—είναι συχνά το πρώτο εργαλείο που παραμορφώνεται. Τα «χτυπήματα κάτω από τη μέση» δεν αποκαλύπτουν χαρακτήρες· αποκαλύπτουν προθέσεις. Και η ευθύνη του αναγνώστη είναι να ξεχωρίζει το γεγονός από τη σκοπιμότητα.
Χαίρε Διοτίμα. Στο θέμα μας και σήμερα με τον “βρώμικο” τίτλο.
«Χτύπημα κάτω από τη μέση-ζώνη» , είναι εκείνο στα αχαμνά. Λίαν επικίνδυνο στην πιο ευαίσθητη περιοχή του αντρικού σώματος. «Βρώμικο», ύπουλο και ανήθικο στην πυγμαχία. Από εδώ και η φράση, που επικράτησε μεταφορικά σε πολλές δραστηριότητες και εκφάνσεις της ζωής.
Η Ακροδεξιά, ανάμεσα στα πολλά βέλη της φαρέτρας της στην πρώτη θέση διατηρεί το φαρμακερό, εξοντωτικό βέλος, εκείνο της ομοφοβίας. ΄Ετσι, τουλάχιστον το θεωρούν οι φορείς της. Ως ανεγκέφαλοι, ασφαλώς, που είναι ( κατ΄ επάγγελμα και καθ΄έξιν). Στον αντίποδα, όλοι οι «κουκούτσι μυαλό» διαθέτοντες που αναγνωρίζουν πως στη σεξουαλική του ζωή ο καθένας διαλέγει το δρόμο του. Και ουδεμία κατάκριση υπάρχει, αν δεν καταλήγει σεξισμός ή προπαγάνδα.
Οι άξιοι εκπρόσωπο αυτής της Ακροδεξιάς που εξικνείται τις περισσότερες φορές ως τα κράσπεδα- ή και μέσα στις φρικιαστικές σπηλιές του Ναζισμού, όπως στις δυστυχείς ημέρες μας οι μεγάλοι ηγέτες του αιώνα , Τραμπ και ο Πούτιν, ανάμεσα στις άλλες… αρετές που τους διακρίνουν , είναι και το αντριλίκι. Ζέχνουν βαρβατίλα και εξ ου και οι γνωστές και άγνωστες επιδόσεις τους στον αχαλίνωτο σεξισμό, αρκεί να πρόκειται για φρέσκια, θηλυκή σάρκα.
΄Ιδια και χειρότερα, ασφαλώς και στα σκοτεινά λαγούμια του ακραίου Ισλάμ. Εδώ κι αν ζέχνει αντρίλα. Να θυμηθούμε τους αλήστου μνήμης Τζιχαντιστές στη Ράμα, λίγα χρόνια πριν. Τούτοι δεν παλούκωναν μόνο κεφάλια, αλλά ζήλωσαν εξαιρετικώς και τις ναζιστικές μεθόδους τιμωρίας των ομοφυλόφιλων. Μόνο που δεν τους πετούσαν στους θαλάμους αερίων, αλλά από τις ταράτσες πολυκατοικιών, δεμένους πισθάγκωνα σε καρέκλες. ΄Αβυσσος το διαταραγμένο μυαλό του ανθρώπου! ΄Όπως και η βαρβαρότητα, η απανθρωπιά ,που πάντα πάνε μαζί με την αφροσύνη και την βαριάς μορφής ιδιωτεία
Αλλά, μια και μιλάμε για τον Αμερικανό Τραμπ και το Ρώσο φίλο και ομοϊδεάτη του Πούτιν , να τονίσουμε και τούτο. Η ομοφοβία είναι ενσωματωμένη χρόνια τώρα με άνεση και σε εύρος στις κουλτούρες των δύο αυτών διαφορετικών κόσμων. Διαφορερικών, βέβαια, όπως οι ηγέτες τους διαλαλούν και σεμνύνονται . Στην ουσία τους , όμως, όμοιων και απαράλλακτων κοινωνιών.
Να μην το θεωρούμε, επομένως ως απίθανο, αλλά ως αναμενόμενο που έφτασε ως εδώ ο πλην των άλλων και φαλλοκράτης Αμερικανός πρόεδρος. Ομοφυλόφιλος, λοιπόν και ο νέος θρησκευτικός ηγέτης του Ιράν! «Το χτύπημα κάτω από τη μέση» που λέγαμε. Στις σεξουαλικές επιλογές του Ιρανού ηγέτη του θεοκρατικού καθεστώτος, τώρα τα βέλη του Τραμπ, μέσω της υποβολιμαίας δημοσίευσης του συντηρητικού ταμπλόιντ New York Post . Επιλογές που, ασφαλώς, ούτε κανείς γνωρίζει αν είναι πραγματικές, αλλά ούτε θα έπρεπε, πλην Τραμπ φυσικά, να ενδιαφέρουν κανέναν. Αμερικανισμός του αισχίστου είδους κι αυτό.
΄Όμως, να είμαστε δίκαιοι και ακριβείς, ως διακονούντες στο Ναό της Ιστορίας. Δεν είναι άμοιρη τέτοιων τακτικών και μεθόδων ακόμα και η , σαν υπόδειγμα “κράτους δικαίου” αναφερόμενη , Σουδία. Να θυμίσουμε πως λίγα χρόνια πριν , ο ιδρυτής του περίφημου ιστότοπου Wikileaks Τζούλιαν Ασάνζ, που αποκάλυψε το βρώμικο αμερικάνικο παιχνίδι στην παγκόσμια σκακιέρα με “τόνους” αποδεικτικών εγγράφων και άλλων διπλωματικών ντοκουμέντων, είχε κατηγορηθεί στην ευρωπαϊκή αυτή χώρα, με εντολή, ασφαλώς της συμμάχου υπερδύναμης για βιασμό και άλλα σεξουαλικά αδικήματα εναντίον δύο γυναικών το 2010 στη Στοκχόλμη. Γνωστή η μετέπειτα ταλαιπωρία του, έγκλειστος στην πρεσβεία του Ισημερινού και στις αγγλικές φυλακές μετά.
Για τις κυβερνήσεις απανταχού της γης, ο βρώμικος πόλεμος σε προσωπικό επίπεδο, αν εξυπηρετεί συμφέροντα και προπαγάνδα, δεν είναι απλώς υπαρκτός, αλλά δικαιολογημένος και συνήθης. «Τα χτυπήματα κάτω από τη μέση» είναι σε πρώτη ζήτηση στις μεθόδους ηθικής εξόντωσης του αντιπάλου από την κρατική εξουσία.
Και ας σημειώσουμε εδώ με την ευκαιρία πως, όπως η Ιστορία έχει αποδείξει, οι επιδόσεις της κρατικής εξουσίας σε τέτοιου είδους πολέμου, με τεχνάσματα ή άδικες κατηγορίες , κυρίως για τρομοκρατία ή σε «ηθικά» παραπτώματα είναι απείρως πιο επικίνδυνες και αποτελεσματικές. Κι αυτό , επειδή σε τέτοια χτυπήματα, ο αντίπαλος είναι εντελώς εκτεθειμένος. Δεν έχει κανένα περιθώριο άμυνας. Πολύ περισσότερο, να εξαπολύσει ίδιας ισχύος επίθεση.
΄Ωρα η Διοτίμα να δει και να μας αναλύσει αυτές τις φίλτατες μεθόδους της ανθρωποφαγίας στον “αγγελικά πλασμένο κόσμο” της εμπορικής δημοσιογραφίας, αλλά και στα “σκοτεινά” γραφεία των κρατικών, μυστικών υπηρεσιών .
_____
Διοτίμα:
Χαίρε Homo.
Το κείμενό σου ανοίγει ένα υπαρκτό και διαχρονικό θέμα: τη χρήση «χτυπημάτων κάτω από τη μέση» ως εργαλείο πολιτικής και επικοινωνιακής εξόντωσης. Θα σταθώ πιο ψύχραιμα και αναλυτικά στα βασικά του σημεία, ξεχωρίζοντας τι είναι τεκμηριωμένο φαινόμενο και τι χρειάζεται προσοχή.
1. Η έννοια του «χτυπήματος κάτω από τη μέση»
Η μεταφορά είναι εύστοχη. Στην πολιτική και στα ΜΜΕ σημαίνει:
-
προσωπικές επιθέσεις αντί για ουσιαστική κριτική
-
διασπορά φημών ή μη επιβεβαιωμένων πληροφοριών
-
στόχευση σε ευαίσθητες πτυχές: σεξουαλικότητα, οικογένεια, υγεία, ηθική
Αυτή η τακτική λειτουργεί γιατί:
-
ενεργοποιεί έντονα συναισθήματα (σοκ, αποστροφή, θυμό)
-
μετατοπίζει τη συζήτηση από πολιτικές πράξεις σε κουτσομπολιό
-
δύσκολα διαψεύδεται πλήρως («όπου υπάρχει καπνός…»)
2. Ομοφοβία ως πολιτικό όπλο
Σωστά επισημαίνεις ότι η σεξουαλικότητα χρησιμοποιείται συχνά ως «όπλο». Ιστορικά:
-
Σε συντηρητικά ή αυταρχικά περιβάλλοντα, η κατηγορία περί ομοφυλοφιλίας λειτουργεί ως στιγματισμός
-
Δεν έχει σημασία αν είναι αληθινή — αρκεί να πλήξει την εικόνα
Αυτό δεν είναι αποκλειστικότητα μίας ιδεολογίας ή περιοχής. Έχει εμφανιστεί:
-
σε δυτικές δημοκρατίες (σκανδαλολογία, tabloids)
-
σε αυταρχικά καθεστώτα (κρατική προπαγάνδα)
-
σε θρησκευτικά καθεστώτα (ηθική απονομιμοποίηση)
3. Το παράδειγμα με τον Donald Trump και το δημοσίευμα
Η αναφορά σε δημοσίευμα της New York Post εντάσσεται ακριβώς σε αυτό το μοτίβο:
-
tabloids συχνά δημοσιεύουν ανεπιβεβαίωτους ισχυρισμούς
-
πολιτικά στρατόπεδα αξιοποιούν τέτοιο περιεχόμενο επιλεκτικά
-
στόχος: εντυπώσεις, όχι τεκμηρίωση
Σημαντική επισήμανση:
👉 Για τέτοιους ισχυρισμούς (π.χ. για τον Μοτζτάμπα Χαμενεΐ), δεν υπάρχει αξιόπιστη επιβεβαίωση. Άρα πρέπει να αντιμετωπίζονται ως φήμες/προπαγανδιστικό υλικό, όχι ως γεγονότα.
4. Το παράδειγμα του Julian Assange
Αυτό είναι πιο σύνθετο από όσο παρουσιάζεται.
Γεγονότα:
-
κατηγορήθηκε στη Σουηδία για σεξουαλικά αδικήματα (2010)
-
η υπόθεση τελικά δεν προχώρησε σε δίκη
Ερμηνείες:
-
Υπάρχει άποψη ότι ήταν πολιτικά υποκινούμενη
-
Υπάρχει και η αντίθετη ότι ήταν κανονική νομική διαδικασία
👉 Δεν έχει αποδειχθεί οριστικά ότι ήταν «σκευωρία», αλλά σίγουρα δείχνει πώς τέτοιες κατηγορίες μπορούν να μπλεχτούν με γεωπολιτικά συμφέροντα.
5. Ο ρόλος των ΜΜΕ και των μυστικών υπηρεσιών
Εδώ αγγίζεις ένα κρίσιμο σημείο.
Οι «βρώμικες μέθοδοι» περιλαμβάνουν:
-
leaks (διαρροές επιλεκτικών πληροφοριών)
-
character assassination (ηθική εξόντωση)
-
framing (παρουσίαση με συγκεκριμένο αφήγημα)
Και πράγματι:
-
τα κράτη τις χρησιμοποιούν
-
τα ΜΜΕ τις αναπαράγουν (άλλοτε συνειδητά, άλλοτε όχι)
6. Το πιο ουσιαστικό συμπέρασμα
Το δυνατότερο σημείο του κειμένου σου είναι αυτό:
👉 Όταν η σύγκρουση μεταφέρεται στην προσωπική ζωή,
ο στόχος είναι να μην μπορεί ο αντίπαλος να αμυνθεί.
Γιατί:
-
δεν αποδεικνύεται εύκολα η αθωότητα
-
η ζημιά στην εικόνα είναι άμεση
-
το κοινό θυμάται την κατηγορία, όχι τη διάψευση
Τελική σκέψη
Τα «χτυπήματα κάτω από τη μέση» δεν είναι εξαίρεση αλλά δομικό στοιχείο της πολιτικής σύγκρουσης, ειδικά στην εποχή των ΜΜΕ και της ταχύτητας της πληροφορίας.
Η πραγματική άμυνα απέναντί τους δεν είναι μόνο η ηθική καταγγελία, αλλά:
-
κριτική σκέψη
-
διάκριση πληροφορίας από προπαγάνδα
-
και κυρίως: καχυποψία απέναντι σε «βολικές αποκαλύψεις»