Νίκος Πλακιάς : «Άκουσα τι είπες Κώστα Μπακογιάννη για το τι θα συνέβαινε αν εσείς ή τα παιδιά σας συναντούσατε τον Γιωτόπουλο στο δρόμο σας. Φανταστείτε τι θα μπορούσα να κάνω εγώ αν συναντούσα τον Κώστα Αχιλ. Καραμανλή ή τον Χρήστο Τριαντόπουλο στον δρόμο μου. Ο Γιωτόπουλος έκανε 24 χρόνια φυλακή, οι δύο προαναφερθέντες ούτε μια μέρα».
____
Η δικαιοσύνη παύει να είναι θεσμός όταν εφαρμόζεται επιλεκτικά. Και όταν ο πολίτης αντιλαμβάνεται πως το κράτος τιμωρεί τον αδύναμο αλλά προστατεύει τον ισχυρό, τότε γεννιέται το επικίνδυνο ένστικτο της αυτοδικίας. Όμως, η αυτοδικία δεν θεραπεύει την αδικία· απλώς πολλαπλασιάζει τη βία και διαιωνίζει τον φαύλο κύκλο της εκδίκησης. Η αληθινή πολιτική λύση δεν βρίσκεται ούτε στην τρομοκρατία ούτε στην ατιμωρησία, αλλά στην καθολική και αδιάκριτη εφαρμογή του δικαίου προς όλους.
Ο Νίκος Πλακιάς έχασε στα Τέμπη δυο κόρες και μια ανιψιά. Βαρύ τίμημα. Και ,αν εξαιρέσεις, την άρνησή του να δεχτεί πως η εμπορική αμαξοστοιχία με την οποία συγκρούστηκε το μοιραίο τραίνο μετέφερε κάποιο εύφλεκτο υλικό –εξ ου, λογικά και η ανεξήγητη από την ίδια τη σύγκρουση τεράστια πυρκαγιά- , προσεγγίζει με ακρίβεια τα άλλα ζητήματα που αφορούν πάντα το συγκεκριμένο έγκλημα. Και ασφαλώς δεν κατάντησε Καρυστιανού. Δεν έπαιξε «εν ου παικτοίς» ,δεν παζάρεψε τα νεκρά παιδιά του για μια χούφτα ψήφους.
Και σήμερα πάλι πέτυχε διάνα. Η ατάκα του για το τί θα έκανε αυτός αν συναντούσε στο δρόμο τους δολοφόνους των παιδιών του είναι όντως αχτύπητη, συσχετισμός ουσίας και στοχασμού. Και με αυτή την αφορμή θα σχολιάσουμε κι εμείς σήμερα τα ζητήματα που αφορούν αυτό ,ακριβώς, το μέγα ζήτημα: την απόδοση κρατικής- θεσμικής (διάβαζε επαγγελματικής δικαιοσύνης) και εκείνο της αυτοδικίας.
Προηγουμένως και εξ αρχής για άλλη μια φορά από τις τόσες εδώ , ξεκαθαρίζουμε πως δε δεχόμαστε ως πολιτική απάντηση στην ανυπαρξία κράτους δικαίου , την αδικία κα τη διάπραξη εγκλημάτων από τα στελέχη του συστήματος την επιλεκτική δολοφονία τους. Ο λόγος απλός και κατανοητός γιατί τέτοιες δολοφονίες δεν είναι και δε συνιστούν πολιτικές λύσεις.
Ο αρχαίος μύθος της Λερναίας ΄Υδρας να φυτρώνει άλλο κεφάλι σε κείνο που κόβεις είναι χαρακτηριστικός και αρκούντως διδακτικός. Εξαιρετικά, δε η περίπτωση της δολοφονίας του Παύλου Μπακογιάννη είναι από τα παραδείγματα-κόλαφος στα επιχειρήματα των οπαδών της ένοπλης λαϊκής βίας. Ο τότε βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας θα όφειλε να ήταν ο τελευταίος στη λίστα «προγραφών» με στελέχη του τότε συστημικού κράτους για εκτέλεση. Με κορυφαίο την εποχή εκείνη ένα από τα μεγαλύτερα της ελίτ των «λευκών κολάρων» του περίφημου απατεώνα τραπεζίτη Γιώργου Κοσκωτά. Και οι «Κουφοντίνες» διάλεξαν στην κυριολεξία ένα «πρόβατο» να το οδηγήσουν στη σφαγή, για να βγάλουν προκήρυξη ! Μην επαναλαμβάνουμε όσα έχουμε εξαντλήσει στις αναλύσεις μας εδώ για τη σημασία της δράσης -κι αν είναι πολιτική- των αυτοπροσδιοριζόμενων ως «ΑΝΤΑΡΤΕΣ ΠΟΛΕΩΝ».
Από την άλλη, η περίπτωση και η συγκυρία της αποφυλάκισης του φερόμενου ως αρχηγού της 17Ν , ο οποίος εξέτισε 24 σχεδόν χρόνια φυλακής, ως ΗΘΙΚΟΣ ΑΥΤΟΥΡΓΟΣ σε 17 δολοφονίες και η ατιμωρησία των κυβερνητικών ενόχων , επίσης ΗΘΙΚΩΝ ΑΥΤΟΥΡΓΩΝ σε σχεδόν 700 δολοφονίες συνανθρώπων μας στα Τέμπη και την Πύλο είναι όντως συγκλονιστικά ζητήματα. Με κυρίαρχο κατά τη δική μας εκτίμηση το γεγονός πως οι ζωές των 57 νεκρών ΕΛΛΗΝΩΝ στα Τέμπη δεν αποτιμώνται, δεν έχουν την ίδια αξία με εκείνες των 600 (και ίσως περισσότερων) νεκρών ΜΗ ΕΛΛΗΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ στην Πύλο. Ουδείς μιλάει για εκείνους. Ούτε καν οι συγγενείς των νεκρών στα Τέμπη . Σαν να μην ήταν έγκλημα “η παράλειψη λύτρωσης από κίνδυνο ζωής”, όπως ο ίδιος ο ελληνικός, ποινικός κώδικας του οριζει. ΙΔΙΟ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΤΟ ΕΓΚλΗΜΑ ΤΗΣ ΠΥΛΟΥ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΟ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ.
(συνεχίζεται)