1.”Στη Ριτσώνα το «ύστατο χαίρε» στο Νίκο Καλογερόπουλο.
Υπό τους ήχους του τραγουδιού «Στον τεκέ του κάτω κόσμου», του τραγουδιού που ο ίδιος ο Νίκος Καλογερόπουλος είχε γράψει τους στίχους και τη μουσική, τα παιδιά του, η αδερφή του, στενοί συγγενείς, φίλοι και συνάδελφοι είπαν το τελευταίο αντίο στο Αποτεφρωτήριο”.
2. “Το τελευταίο αντίο στον σπουδαίο διανοούμενο, Στέλιο Ράμφο
Συγγενείς, φίλοι και πλήθος κόσμου αποχαιρέτησαν χτες τον Στέλιο Ράμφι στον Ιερό Ναό Αγίου Παντελεήμονος στο Χαλάνδρι , όπου τελέστηκε η εξόδιος ακολουθία του σπουδαίου διανοητή και συγγραφέα. Η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη”.
_____
ΑΝΤΙΓΟΝΗ, ΣΟΦΟΚΛΗ [στ.18-30]
ΑΝΤ ᾔδη καλῶς καί σ᾽ ἐκτὸς αὐλείων πυλῶν 
τοῦδ᾽ οὕνεκ᾽ ἐξέπεμπον, ὡς μόνη κλύοις.
ΙΣΜ Τί δ᾽ ἔστι; δηλοῖς γάρ τι καλχαίνουσ᾽ ἔπος. 20
ΑΝΤ Οὐ γὰρ τάφου νῷν τὼ κασιγνήτω Κρέων
τὸν μὲν προτίσας, τὸν δ᾽ ἀτιμάσας ἔχει;
Ἐτεοκλέα μέν, ὡς λέγουσι, σὺν δίκῃ
χρησθεὶς δικαίᾳ καὶ νόμῳ, κατὰ χθονὸς
ἔκρυψε τοῖς ἔνερθεν ἔντιμον νεκροῖς, 25
τὸν δ᾽ ἀθλίως θανόντα Πολυνείκους νέκυν
ἀστοῖσί φασιν ἐκκεκηρῦχθαι τὸ μὴ
τάφῳ καλύψαι μηδὲ κωκῦσαί τινα,
ἐᾶν δ᾽ ἄκλαυτον, ἄταφον, οἰωνοῖς γλυκὺν
θησαυρὸν εἰσορῶσι πρὸς χάριν βορᾶς.
Στους παραπάνω στίχους της τραγωδίας , η Αντιγόνη ενημερώνει την αδερφή της Ισμήνη για την απόφαση του Κρέοντα να τιμήσει τον Ετεοκλή, ως ήρωα που έπεσε υπερασπιζόμενος την πατρίδα, αφήνοντας άταφο τον Πολυνείκη, βορά στα άγρια πουλιά, ο οποίος πολέμησε εναντίον της Θήβας. Ο ΄Ελληνας πρωθυπουργός στον 21ο αιώνα, δίνει εντολή, ο συγγραφέας Στέλιος Ράμφος-Ετεοκλής να τιμηθεί ως ΝεοΟρθόδοξος και οπαδός της κυβέρνησης και να ταφεί «δημοσία δαπάνη» (διάβαζε με κρατικό χρήμα). Ο ηθοποιός, όμως, Νίκος Καλλογερόπουλος –Πολυνείκης, ο οποίος εν ζωή δε διέκειτο φιλικώς προς τη θρησκεία και την παράταξη της Δεξιάς, να μην τύχη της «ύψιστης τιμής» να γίνει η κηδεία του δημοσία δαπάνη.
Θα πεις, ναι, αλλά ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι Κρέοντας ούτε το αξίωμά του βασιλιάς –τύραννος. Είναι πρωθυπουργός χώρας με δημοκρατικό πολίτευμα. Και η απάντησή μας είναι πως ναι, μεν ούτε στα χρόνια της αρχαίας Θήβας βρισκόμαστε, ούτε πια η εξουσία αναδεικνύεται και επιβάλλεται ελέω θεού ή διαδοχής, αλλά της λαϊκής εντολής στις κάλπες των δημοκρατικών εκλογών, όμως, η Ιστορία επιμείνει πως η έννοιες οι ιδέες, οι αντιλήψεις δεν είναι παρά ένα παλιό έπιπλο λουστραρισμένο για να μοιάζει με καινούργιο. Όμως, το υλικό παραμένει το ίδιο, όπως από την πρώτη στιγμή που φτιάχτηκε. Και τώρα μάλιστα ,το ξύλο της κατασκευής του, ως παλιό είναι πια σαπισμένο και «σκοροφαγωμένο».
Και εδώ ακριβώς είναι το παράδοξο: «΄Ολα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν», όπως εύστοχα διαπιστώνει και ο λαϊκός στιχουργός . Οι ιδέες, οι αρχές φαίνεται να αλλάζουν ως λέξεις και περίβλημα , αλλά το νόημα και η σημασία τους, εν τέλει η κυτταρική τους σύσταση είναι ίδια. Για παράδειγμα: Εχθρός της Πατρίδας παραπάνω είναι ο Πολυνείκης. Όπου πατρίδα, όμως, δεν είναι στην πραγματικότητα η Θήβα, αλλά θρόνος του Ετεοκλή. Ο φίλος της ελληνικής κυβέρνησης σήμερα ταυτίζεται με τα πατριωτικά ιδεώδη και ο αντιφρονών ,χαρακτηρίζεται ανθέλληνας και άπατρις. Από κει και ύστερα, η ερμηνεία των πραγμάτων , η αντίληψη των ιδεών και ασφαλώς η πρακτική εφαρμογή τους ,έχουν να κάνουν με τον τρόπο που ο καθένας «καθοράται». Από ποια οπτική γωνία κοιτάζει , ποια είναι έκταση του οπτικού του πεδίου και πόσο καθαρά μπορεί να διακρίνει.
Οι «ταμπέλες», οι χαρακτηρισμοί , η ένταξη, ο διαχωρισμός των ανθρώπων σε «ημετέρους» και «υμετέρους» είναι από τις βασικότερες αιτίες συγκρούσεων στην Ιστορία. ΄Όμως το κριτήριο κατάταξης παραμένει ίδιο στους αιώνες: Ποιος εξυπηρετεί τα δικά μου συμφέροντα . ΄Όπως ,ίδιος παραμένει και ο τρόπος που θα πείσεις τον άλλον, πως τα δικά σου συμφέροντα είναι και δικά του. Οι δικές σου ιδέες είναι και δικό του κτήμα. Ο δικός σου εχθρός είναι και δικός του.
Ομοίως, ένα και μοναδικό μέσο υπάρχει και παραμένει διαχρονικό και αναλλοίωτο στους αιώνες για να σφυρηλατηθούν με ακατάλυτους δεσμούς οι φορείς όλων των ιδεασμών. Είναι αυτό που ανάδειξε η σύγχρονη ιστορία της ανθρωπότητας καλύτερα απ΄ όλες τις εποχές . Το πανίσχυρο όπλο του Γκέμπελς: Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ. Η αναγωγή της δικής μου «αλήθειας» σε ΑΛΗΘΕΙΑ .Ακόμα και ο ευαγγελικός λόγος δεν μπόρεσε να απαλλαγεί από τέτοια τοξικά συνθήματα. Ούτε να αρνηθεί την αποτελεσματικότητά τους στην εξυπηρέτηση και την κατίσχυση της χριστιανικής “Αλήθειας”. Και διακηρύσσει υπερηφάνως και με απειλή τιμωρίας : “Ο μὴ ὢν μετ’ ἐμοῦ κατ’ ἐμοῦ ἐστι, καὶ ὁ μὴ συνάγων μετ’ ἐμοῦ σκορπίζει» (Ματθαίος ,12:30 και και Λουκάς 11:23).