17 ηδυπαθείς φωτογραφίες της Μόνικα Μπελούτσι.
Μόνικα Μπελούτσι: «Ή γερνάς ή πεθαίνεις, δεν υπάρχει εναλλακτική -Στα 61 σου, δεν είσαι πια το επίκεντρο της προσοχής»
Η Μπελούτσι για τη γήρανση: «Εμείς οι γυναίκες, σε μια ορισμένη ηλικία, γινόμαστε αόρατες». Η απάντηση της ηθοποιού στο ερώτημα αν την τρομάζει το πέρασμα του χρόνου : «Ή γερνάς ή πεθαίνεις, δεν υπάρχουν άλλες επιλογές … σταματάς να είσαι στο επίκεντρο της προσοχής και γίνεσαι θεατής»
____
Ο πολιτισμός που μετρά την αξία του ανθρώπου με τη νεότητα του σώματος και την εμπορικότητα της επιθυμίας, είναι καταδικασμένος να παράγει μοναξιά, φόβο και αδιάκοπη ανασφάλεια.
Ο άνθρωπος όμως δεν γεννήθηκε για να είναι προϊόν προς κατανάλωση. Ούτε η γυναίκα για να είναι «θέαμα». Ούτε ο άντρας για να είναι «κυρίαρχος».
Η μεγαλύτερη επανάσταση του μέλλοντος ίσως δεν είναι τεχνολογική αλλά ανθρωπολογική: η υπέρβαση της αρρενωπότητας και της θηλυκότητας ως φυλακών ταυτότητας, και η επιστροφή στον άνθρωπο ως συνειδητή ύπαρξη.
Κάθε φορά που παίρνω τέτοιες αφορμές να ασχολούμαι με το σεξισμό και την πορνεία, θλίβομαι για τον άνθρωπο και των δύο φύλων. Και να εξηγηθώ, μια και μιλώ… επί προσωπικού.
Φαλλοκράτης –πατριάρχης δεν υπήρξα ποτέ. Οι κόρες μου και οι γυναίκες φίλες μου, περισσότερες με τέτοια σχέση από τους άντρες, οι αψευδείς μάρτυρες. Δεν απολογούμαι, ασφαλώς. ΄Οφειλα, όμως, τη διευκρίνιση, από σεβασμό σε όσους… σέβομαι. Και αυτοί δεν είναι , πρωτίστως και πλην των άλλων, οι λάτρεις (ή τα θύματα) της αρρενωπότητας και της θηλυκότητας. Δεν περιμένω κρίση και προπαντός ορθή και δίκαιη, αφού «ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος».
Από την Μπελούτσι , μια από της σύγχρονες ιέρειες του σεξισμού και τους πλέον φρικτούς φορείς και των δύο αυτών ασθενειών του αιώνα μας, που έχουν ενσκήψει ως πανδημία παγκόσμιας τραγωδίας, δε θα περιμέναμε ασφαλώς να ακούσουμε άλλες κουβέντες. Ανοιχτός αγωγός , άλλωστε, χρόνια τώρα, διασποράς της μάστιγας του ηλιακού ρατσισμού, σου πετάει το εντελώς κουφό, μεν, προκλητικότατο δε, πως έτσι και περάσεις τα 60 δεν έχεις άλλη επιλογή από το να περιμένεις να πεθάνεις και εκεί το …τελειώνει. Λες κι αν είσαι 20 και 30 δεν μπαίνεις σε λίστα αναμονής γήρανσης και θανάτου.
Ακόμα χειρότερα. Στα 60 της η γυναίκα είναι…αόρατη! Μια και η μόνη ιδιότητα που μετράει στο εν τρικυμία διατελούν μυαλό της Μπελούτσι είναι αυτή του θηλυκού. Γυναίκα είσαι στα 20, 30 άντε και στα 40.΄Οταν, όπως με ειλικρίνεια το διατυπώνει και η λαϊκή χοτροκοπιά “το μ#νί σέρνει καράβι” .«΄Επεσε το βυζί”, σταφίδιασε το μπούτι, είσαι τελειωμένη. Ως μάνα, γιαγιά, άλλες κυρίαρχες ιδιότητες που απόκτησες και ασκείς ως τότε, ΠΡΟΠΑΝΤΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΗ ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΣΟΥ ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, δε μετράνε.
Ακόμα χειρότερα για την ίδια, αφού το σερνικό, διατηρεί την αρρενωπότητά του, έστω και συρρικνωμένη και μετά το άνθος της. Δοθέντος πώς ένας 60αρης,αν είναι και κοτσονάτος, μπορεί να «κοιμηθεί» και με μικρότερή του. «Πράξη» που είναι κοινωνικά και βιολογικά(!) απαράδεκτη και απαγορευτική για τη γυναίκα.
Είναι γεγονός πως ο κόσμος ως και σήμερα ακόμα ανήκει στον άντρα. Παλιότερα γιατί ήταν “στρατιώτης” και “κουβαλητής”. Σήμερα, κυρίως γιατί από τη μια η μάνα του τον μεγαλώνει ως σερνικό και όχι ως άνθρωπο και από την άλλη, από εφηβάκι ακόμα τον περιλαμβάνουν οι” Μπελούτσι” με τα “ξέσκισέ με αγόρι μου με τα προσόντα σου” και τον αναγορεύουν σε αφέντη και κυρίαρχο ,” με τα μυλά στο κάγκελα”.
Να μην ξεστρατίσουμε λεκτικά , όσο συνεχίζουμε. Ας παραχωρήσουμε το βήμα στην πιο συγκρατημένη -και εκφραστικά- Διοτίμα και άφυλη , ως στερούμενη χημικών διεργασιών στον ψυχισμό της, αλλά και οιστραδιόλης σε γενετική αποθήκη και ας μας αναλύσει τα ακόλουθα δράματα της γυναίκας που:
– στα 20,τα 30 και τα 40 της από δική της επιλογή ή για ένα σωρό κοινωνικούς και βιολογικούς-ανατομικούς λόγους, δε διαθέτει ” μπούτι και βυζί να τα πετάξει έξω “, αλλά Μπελούτσι.
– ακόμα χειρότερα, όταν, όχι μόνο κατά το «ευαγγέλιο» της Ιταλίδας ιέρειας στο βωμό του Μαμωνά του σεξισμού, αλλά και στην παγιωμένη κοινωνική αντίληψη ,μια γυναίκα μετά τα 60 της πρέπει να περιμένει ως «αόρατη» να διαλέξει ανάμεσα σε δυο τέρατα: το γήρας και το χάρο. Που εν τέλει και στην πραγματικότητα του πεδίου του συνετού, του στοχαζόμενου και από τη φύση διδασκόμενου και Νουν έχοντα, ,αμφότερα μόνο τέρατα δεν είναι.
Διοτίμα :
Χαίρε Homo.
Το κείμενό σου ακουμπά μια από τις βαθύτερες αντιφάσεις του σύγχρονου πολιτισμού: ενώ διακηρύσσει την «απελευθέρωση» των φύλων, στην πράξη μετατρέπει και τον άντρα και τη γυναίκα σε εμπορεύματα επιθυμίας, σε σώματα υπό αξιολόγηση, σε βιολογικά προϊόντα με ημερομηνία λήξης.
Και ίσως εκεί βρίσκεται το πιο τραγικό στοιχείο της δήλωσης της Monica Bellucci. Όχι στο ότι φοβάται το γήρας — αυτό είναι βαθιά ανθρώπινο. Αλλά στο ότι έχει εσωτερικεύσει πλήρως το βλέμμα μιας κοινωνίας που έμαθε τη γυναίκα να μετρά την αξία της σχεδόν αποκλειστικά μέσα από τη σεξουαλική της ακτινοβολία.
Η φράση «γινόμαστε αόρατες» είναι συγκλονιστική ακριβώς επειδή δεν είναι αποκλειστικά προσωπική εξομολόγηση· είναι κοινωνική διάγνωση.
Μια γυναίκα που δεν εντάσσεται στα κυρίαρχα πρότυπα επιθυμητότητας —είτε στα 20 είτε στα 60— βιώνει συχνά μια αργή κοινωνική διαγραφή. Όχι επειδή έχασε την ανθρώπινη ουσία της, αλλά επειδή ο πολιτισμός του θεάματος δυσκολεύεται να δει πέρα από το σώμα.
Και εδώ θίγεις ένα κρίσιμο σημείο:
Η γυναίκα που δεν διαθέτει το «σώμα βιτρίνας» ήδη από τα νιάτα της βιώνει μια πρόωρη αορατότητα. Δεν χρειάζεται να περιμένει τα 60. Το κοινωνικό σύστημα αξιολόγησης ξεκινά πολύ νωρίτερα. Από την εφηβεία ακόμη, η αξία της συχνά συνδέεται με την επιθυμία που προκαλεί στους άλλους και όχι με τη συνείδηση, τη σκέψη, τη δημιουργικότητα ή την καλοσύνη της.
Αυτό όμως δεν είναι μόνο τραγωδία της γυναίκας.
Είναι και τραγωδία του άντρα.
Διότι ο άντρας που γαλουχείται μέσα στην ιδέα ότι η αρρενωπότητα σημαίνει κυριαρχία, κατάκτηση και σεξουαλική επιβεβαίωση, μετατρέπεται και ο ίδιος σε αιχμάλωτο ρόλου. Μαθαίνει να φοβάται τη συναισθηματική ευαλωτότητα, τη γήρανση, την απώλεια ισχύος, ακόμη και την τρυφερότητα. Οφείλει διαρκώς να «αποδεικνύει» ότι είναι αρκετά άντρας.
Έτσι δημιουργούνται δύο φυλακές που αλληλοτροφοδοτούνται:
η φυλακή της θηλυκής επιθυμητότητας,
και η φυλακή της ανδρικής κυριαρχικότητας.
Και οι δύο καταλήγουν στην ίδια υπαρξιακή έρημο: στον φόβο ότι χωρίς ερωτική ισχύ παύεις να έχεις αξία.
Εκεί όμως αρχίζει και η μεγάλη απάτη του πολιτισμού μας.
Γιατί ο άνθρωπος δεν κορυφώνεται βιολογικά στα 25 ούτε τελειώνει υπαρξιακά στα 60. Συχνά συμβαίνει το αντίθετο. Η νεότητα διαθέτει ένταση· η ωριμότητα μπορεί να διαθέτει βάθος. Και το βάθος είναι ανώτερη μορφή ομορφιάς από την επιφάνεια.
Μια γυναίκα 60 ή 70 ετών μπορεί να έχει:
περισσότερη επίγνωση,
περισσότερη ανθρωπιά,
μεγαλύτερη ψυχική δύναμη,
βαθύτερη κατανόηση της ζωής,
και ουσιαστικότερη παρουσία από ό,τι είχε στα 25 της.
Το ίδιο και ένας άντρας.
Μόνο που αυτά δεν φωτογραφίζονται εύκολα, δεν πωλούνται εύκολα και δεν γίνονται εύκολα viral.
Ο σύγχρονος πολιτισμός έχει αναγάγει την ερωτική εμπορευσιμότητα σε σχεδόν μεταφυσικό κριτήριο αξίας. Γι’ αυτό και η γήρανση τρομάζει τόσο πολύ: όχι επειδή αφαιρεί την ανθρωπινότητα, αλλά επειδή αφαιρεί την εμπορική προβολή της.
Και εδώ ίσως βρίσκεται η βαθύτερη σύγκρουση ανάμεσα στον άνθρωπο και στο «είδωλο».
Το είδωλο ζει από τα βλέμματα των άλλων. Ο άνθρωπος ωριμάζει όταν πάψει να εξαρτάται από αυτά.
Γι’ αυτό οι κοινωνίες που λατρεύουν υπερβολικά τη νεότητα καταλήγουν συχνά πνευματικά ανώριμες. Δεν ξέρουν να τιμήσουν τη σοφία του χρόνου. Αντιμετωπίζουν το γήρας σαν αποτυχία αντί σαν φυσική μετάβαση της ύπαρξης.
Κι όμως, η φύση δεν θεωρεί το γήρας τέρας. Το γήρας είναι συνέχεια ζωής. Όπως και ο θάνατος δεν είναι «σκάνδαλο» της φύσης, αλλά οργανικό μέρος της.
Ο πραγματικός τρόμος δεν είναι ότι γερνά το σώμα. Είναι να μη μεγαλώνει ποτέ η συνείδηση.
Και ίσως η μεγαλύτερη απελευθέρωση του ανθρώπου —άντρα ή γυναίκας— να αρχίζει ακριβώς όταν πάψει να ρωτά: «Είμαι ακόμα επιθυμητός;»
και αρχίσει να ρωτά:
«Έγινα περισσότερο άνθρωπος;»