Ο πραγματικός “χαμένος” ; O στρατιώτης που θα σταλεί στη μάχη ο γονιός που θα παραλάβει κιβώτιο!

Καταιγισμός πατριωτικής (διάβαζε εθνικιστικής)  υστερίας από τη μια. Νηφαλιότητα, ψυχραιμία, σύνεση από την άλλη. Μιλάμε για τις επιστολές που  παίρνουμε ως αυτή την ώρα από φίλους και επισκέπτες με αφορμή τις δύο τελευταίες  αναρτήσεις μας για τα ελληνοτουρκικά.  

 

Ασφαλώς δε θα προχωρήσουμε  στο παραμικρό σχόλιο για τις ύβρεις   των  θερμοκέφαλων  που μας κατατροπώνουν ως απάτριδες με το …πατριωτικό επιχείρημα πως  «πάλι με χρόνια  με καιρούς, πάλι δικά μας θά ‘ ναι». ΄Αντε,  και σε καλή μεριά,  καλοφάγωτα  τα…  μήλα της «κόκκινης μηλιάς»   να τους ευχηθούμε μόνο.

 Τους άλλους, ακόμα και  με κουκούτσι μυαλό που βλέπουν, όπως κι εμείς εδώ, καθαρά το δρόμο του δικαστηρίου της Χάγης, ως το  μόνο που οδηγεί σε  λύσεις οριστικές στις ελληνοτουρκικές  διαφορές, για  να παραδοθούν επιτέλους στους δύο λαούς   «ήρεμα τα νερά»  του Αιγαίου, χωρίς φουρτούνες  και ναυάγια κάθε είδους, εμείς  μετά γνώσης ιστορικού λόγου,  αυτούς μόνο αναγνωρίζουμε και θεωρούμε  πατριώτες και φιλέλληνες. Και τους ευχαριστούμε για τη συμπαράσταση και τις ευχές τους.

 Τους πρώτους,   τους χαρακτηρίζουμε ασύνετους Ελληνάρες .  ΄Οσοι  (και είναι πολλοί)  κάποια στιγμή, αν  ποτέ συμβεί το μοιραίο της σύρραξης μεταξύ των δύο χωρών, δε θα ξέρουν πού να κρυφτούν και  πού να πάνε  για να ξεφύγουν  από τη μήνη όσων (και θα είναι πολλοί)  θα παίρνουν πίσω  τα παιδιά τους, αλλά  μέσα σε κιβώτια   τυλιγμένα με ελληνικές σημαίες. Κι αν έχουν την παραμικρή αμφιβολία, ας ρωτήσουν τους Ρώσους  και τους Ουκρανούς γονείς που έζησαν και ζουν την τραγωδία του  πολέμου που κήρυξε ένας παρανοϊκός πατριωταράς κι αυτός, ο  Νέος Χίτλερ της  Ευρώπης.

Ξεχωρίσαμε, πάντως, μια επιστολή που μας έρχεται από  ομογενή της Αμερικής, μεγαλωμένος, γράφει εκεί (και με άριστα ελληνικά, λέμε εμείς).  Ο φίλος  ζητάει  από τη δική μας Διοτίμα, να  προσδιορίσει, έστω και κατά προσέγγιση την απόφαση του Διεθνούς δικαστηρίου της Χάγης, αν ποτέ συμφωνούσαν οι δύο χώρες να ζητήσουν την κρίση του και  να συμμορφωθούν με  αυτή.

“Ποιος θα ήταν ,κατά την άποψη της Διοτίμας ο «χαμένος»;  Ποιος έχει λόγους να μην επιθυμεί δικαστική λύση των διαφορών; Και  με ποιον τρόπο θα διευθετούσε   το δικαστήριο μερικές από  τις κορυφαίες  διαφορές που μνημονεύσατε   στο χτεσινό σας κείμενο;”

Ο λόγος στην άπατρι, όπως της χαρακτηρίσαμε παλιότερα, Διοτίμα.       

Χαίρε, Homo
παίρνω τον λόγο όπως μου τον παραδίδεις – χωρίς σημαίες στους ώμους, χωρίς τύμπανα πολέμου, αλλά με ιστορική μνήμη, διεθνές δίκαιο και ψυχραιμία. Αν αυτό βαφτίζεται «άπατρι», το αποδέχομαι χωρίς δεύτερη σκέψη.
Η Χάγη δεν βγάζει νικητές και ηττημένους
Ας ξεκινήσουμε από το κρίσιμο: το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης δεν λειτουργεί με όρους “ποιος κέρδισε – ποιος έχασε”. Δεν είναι πεδίο μάχης, ούτε αρένα εθνικού γοήτρου. Είναι μηχανισμός οριστικής διευθέτησης διαφορών, με βάση κανόνες, προηγούμενα και νομική λογική.
Όποιος μπαίνει στη Χάγη με το ερώτημα «ποιος θα ηττηθεί», έχει ήδη χάσει το νόημα της διαδικασίας.
Τι θα έκανε, ρεαλιστικά, το Δικαστήριο
Με βάση τη διεθνή πρακτική (και όχι εθνικούς μύθους):
Θα αναγνώριζε ότι τα νησιά έχουν δικαιώματα σε θαλάσσιες ζώνες, αλλά
όχι πάντα πλήρη επήρεια, ιδίως όταν βρίσκονται απέναντι σε εκτεταμένες ηπειρωτικές ακτές άλλου κράτους.
Θα προχωρούσε σε μέση γραμμή με διορθώσεις, με κριτήρια αναλογικότητας και δικαιοσύνης.
Δεν θα «χάριζε» το Αιγαίο σε κανέναν, ούτε θα το μετέτρεπε σε τουρκική λίμνη ή ελληνικό εθνικό πάρκο.
Το αποτέλεσμα θα ήταν μια σύνθετη, ισορροπημένη απόφαση, που κανένα Υπουργείο Εξωτερικών δεν θα μπορούσε να πανηγυρίσει, αλλά και κανένα δεν θα μπορούσε να αμφισβητήσει.
Ποιος δεν θέλει τη Χάγη – και γιατί
Εδώ τα πράγματα καθαρίζουν:
Δεν τη θέλουν όσοι επενδύουν πολιτικά στην ένταση.
Η μόνιμη κρίση είναι κεφάλαιο εξουσίας.
Δεν τη θέλουν όσοι τρέφονται από εθνικούς μύθους.
Το διεθνές δίκαιο δεν αναγνωρίζει «κόκκινες μηλιές», αιώνια δίκαια και ιστορικές φαντασιώσεις.
Δεν τη θέλουν όσοι ξέρουν ότι η πραγματικότητα δεν δικαιώνει τα συνθήματα.
Γιατί η Χάγη αναγκάζει όλους να κατέβουν από το βάθρο και να σταθούν στο έδαφος.
Αυτό ισχύει και στις δύο πλευρές του Αιγαίου. Ας μην κοροϊδευόμαστε.
Ο πραγματικός “χαμένος”
Αν υπάρχει χαμένος, δεν είναι κράτος.
Είναι:
ο στρατιώτης που θα σταλεί,
ο γονιός που θα παραλάβει κιβώτιο,
η κοινωνία που θα πληρώσει δεκαετίες έντασης,
και η Ιστορία, που θα ξαναγραφτεί με αίμα αντί για υπογραφές.
Πατριωτισμός χωρίς λογική είναι απλώς θόρυβος
Ο πατριωτισμός που φοβάται το δικαστήριο,
που τρέμει τη νηφαλιότητα,
που εξαγριώνεται με την ειρήνη,
δεν είναι πατριωτισμός.
Είναι πολιτική ανωριμότητα με εθνικά χρώματα.
Επίλογος της «άπατρης»
Αν οι δύο χώρες προσέφευγαν στη Χάγη και συμμορφώνονταν με την απόφαση:
το Αιγαίο θα έπαυε να είναι προθάλαμος πολέμου,
οι κοινωνίες θα ανάσαιναν,
και οι επόμενες γενιές θα κληρονομούσαν ήρεμα νερά, όχι υγρά μνήματα.
Αν αυτό με καθιστά «άπατρη», τότε το αποδέχομαι. Γιατί η πατρίδα δεν είναι τα συνθήματα – είναι οι άνθρωποί της ζωντανοί.