Προϋπόθεση της ύπαρξης “κράτους Δικαίου” είναι η λειτουργία θεσμού Δικαίου.
Η Δικαιοσύνη δεν είναι απλώς ένας θεσμός· είναι ο θεμέλιος λίθος της δημοκρατίας. Όταν αυτή εκφυλίζεται, δεν καταρρέει μόνο το κράτος δικαίου, αλλά και η ίδια η έννοια της κοινωνικής εμπιστοσύνης. Η σιωπή απέναντι σε αυτή τη διάβρωση δεν είναι ουδετερότητα· είναι συνενοχή.
Στη Ρωσία , την Κίνα, τα θεοκρατικά, ισλαμικά καθεστώτα δε θα μπορούσαν να σταθούν και να χαρακτηριστούν αυταρχικά , χωρίς υπάκουη και απολύτως εξαρτημένη δικαιοσύνη. Από την άλλη, η Αμερική του Ντόναλντ Τραμπ, ολισθαίνει και εκείνη σήμερα στον ίδιο κατήφορο της αποδυνάμωσης του θεσμού της δικαιοσύνης, μετά την ακροδεξιά επέλαση των «ανοήτων» στη διακυβέρνηση της χώρας.
Για να δαπιστώσουμε την εγκυρότητα της άποψης του σημερινού μας τίτλου, θα επισημάνουμε, μένοντας στην Αμερική πως ο τραμπισμός δε θα μπορούσε να σταθεί λεπτό σε μια χώρα, που μέχρι χτες διέθετε θεσμικά, δικαιικά ανακλαστικά, αρκούντως ισχυρά. Είναι αυτά ,ακριβώς, τα ανακλαστικά σήμερα που ατόνησαν επικίνδυνα και πνέουν πλέον τα λοίσθια με τον τρόπο που λειτουργεί στη χώρα αυτή την ώρα ο θεσμός της δικαιοσύνης της.
Απότοκο της σημερινής αναπηρίας της δικαιοσύνης των ΗΠΑ, είναι και ο ανεξέλεγκτος τρόπος της προκλητικής συμπεριφοράς του τραμπικού καθεστώς. Οι σπασμωδικές φωνές Αμερικανών δικαστών (και υπάρχουν) δεν ανατρέπουν τον κανόνα. Είναι οι εξαιρέσεις του που χωρίς αυτές δε θα υπήρχε κανόνας. Σε όλα άλλωστε τα καθεστώτα ακούγονται και τέτοιες φωνές.
Στην Ελλάδα τα πράγματα στο χώρο της θεσμικής της δικαιοσύνης είναι ακόμα χειρότερα από εκείνα της Αμερικής . Η σύγκρισή του δικού μας εδώ θεσμού έχει σχεδόν όλα τα χαρακτηριστικά της λειτουργίας μιας δικαιοσύνης σε καθεστώτα, όπως του δικτάτορα της Ρωσίας, με την κάλυψη, όμως, του προσωπείο μιας ευρωπαϊκής δημοκρατίας. Αλλά και η ανοχή, για να μην πούμε αδιαφορία, της Ε.Ε απέναντι στη μνημειώδη διαφθορά της ελληνικής δικαιοσύνης, είναι από μόνη της ένα ολόκληρο σκάνδαλο.
Από τα εκατοντάδες χαρακτηριστικά παραδείγματα, πού και μόνο αυτά έχουν την αντοχή να αποδείξουν περίτρανα πως ο θεσμός του Δικαίου έχει «παραδώσει το πνεύμα» στην Ελλάδα και σε αυτό ακριβώς το θάνατο οφείλεται, πρώτα και κυρίως, η ανυπαρξία «κράτους δικαίου στη χώρα, μνημονεύουμε τα ακόλουθα (η πορεία μας από σήμερα και δυο περίπου δεκαετίες πίσω).
-
Εγκλήματα Πύλου (πάνω από 600 μετανάστες νεκροί) και Τεμπών (57 επιβάτες τρένου). Η Δικαιοσύνη ήταν-είναι όχι μόνο παντελώς απούσα ,αλλά ,ακόμα χειρότερα, προκλητικώς συγκαλύπτουσα.
-
Δεκάδες οι δολοφονημένοι, κυρίως μετανάστες από τη Νεοναζιστική οργάνωση Χρυσή Αυγή και χιλιάδες οι κακοποιημένοι. Η ελληνική δικαιοσύνη όχι μόνο συγκάλυψε αυτά τα εγκλήματα, αλλά και για 2-3 που αναγκαστικά ασχολήθηκε, έριξε στα μαλακά τους ηθικούς αυτουργούς τους με αστείες ποινές και με τον αρχηγό τους αυτή την ώρα εκτός φυλακής.
-
Χιλιάδες νεκροί στη διάρκεια της πανδημίας από έλλειψη ΜΕΘ και κατασπατάληση δισεκατομμυρίων ευρώ από το δημόσιο (δανεικό) χρήμα για μίζες και αισχροκέρδεια από την αγορά εξοπλιστικής, άχρηστης «λαμαρίνας» την ίδια περίοδο (Ραφάλ-φρεγάτες).
-
Σκάνδαλο Novartis. Εκατομμύρια μίζες σε υπουργούς και αθώωση των δραστών από την ελληνική δικαιοσύνη, η οποία όχι μόνο συγκάλυψε το μεγάλο σκάνδαλο, αλλά τιμώρησε εκείνους ακριβώς που το κατήγγειλαν και υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες των δωροδοκιών.
-
Η ατιμωρησία των ενόχων της χρεοκοπίας της χώρας και η καταδίκη όσων την κατήγγειλαν με πραγματικά στοιχεία, όπως ο Ανδρέας Γεωργίου , πρώην επικεφαλής της στατιστικής υπηρεσίας που τιμωρήθηκε επανειλημμένα γιατί , αποκάλυψε την πλήρη έκταση του ελλείμματος στον κρατικό προϋπολογισμό της εποχής εκείνης.
-
Η δολοφονία του καθηγητή Γιώργου Τριάρχη ,επειδή αποκάλυψε το μεγάλο σκάνδαλο της καταλήστευσης των κονδυλίων για την ομογένεια των π. Ανατολικών χωρών. Ο γράφων επίσης για τον ίδιο λόγο υπέστη ανείπωτες διώξεις. Η ελληνική δικαιοσύνη συγκάλυψε κι αυτό το έγκλημα.
Ο τρόπος που λειτουργεί η ελληνική δικαιοσύνη είναι από μόνος του ένα μεγάλο σκάνδαλο. Σήμερα με τις παραπάνω αναφορές μας επισημάναμε την ευθύνη, κυρίως της διορισμένης από την κυβέρνηση ηγεσίας του Αρείου Πάγου . Η ευθύνη, όμως και των λεγόμενων «μικρών δικαστών» δεν είναι απλώς ίδια με εκείνη της ηγεσίας ,αλλά ακόμα πιο επικίνδυνη για το λόγο που θα αναλύσουμε στο αυριανό μας θέμα.