Live: Στη φρεγάτα «Κίμων» Μακρόν – Μητσοτάκης και μετά στο Μαξίμου για συμφωνίες
Συμφωνία για την ανανέωση της στρατηγικής εταιρικής σχέσης για τη συνεργασία στην άμυνα και την ασφάλεια.
Μακρόν: «Dεν θα ήμασταν Ευρώπη, χωρίς την Ελλάδα. Aν ποτέ απειληθεί η κυριαρχία σας, εμείς θα είμαστε εδώ»
( Η ελληνική διαχρονική «λυπητερή» της εγκληματικής, εθνικής απάτης για ζώντες και μελλοντικούς ΄Ελληνες. Ευήθεις και μη).
Η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται απλώς—εκτελείται, όταν οι λαοί αποδέχονται τον φόβο ως μοίρα και την εκμετάλλευση ως πατριωτισμό. Το ερώτημα δεν είναι αν χρειαζόμαστε ασφάλεια, αλλά ποιος την ορίζει και ποιος πληρώνει το τίμημα.
Δε μας έκανε εντύπωση η πραγματικά εξαιρετική ικανότητα στις αγοραπωλησίες των δύο ντίλερ πολιτικών Μακρόν-Μητσοτάκη . Είναι γνωστή και προβεβλημένη στην πιάτσα της πολεμικής βιομηχανίας. Ο πρώτος, από τους καλύτερους εμπόρους, γεμίζει με την άνεση του παμπόνηρου καταφερτζή τα ταμεία της χώρας του και πλασάρει με άνεση και σιγουριά, ως απολύτως απαραίτητα , τα προϊόντα της. Ο δεύτερος όχι απλώς υιοθετεί, αλλά και επαυξάνει τις ανάγκες της …αγοράς της δικής μας χώρας για προμήθεια περισσότερης άχρηστης” λαμαρίνας” από εκείνη που αγόρασε ήδη τα προηγούμενα χρόνια και σε πολύ λίγα, ως πεπαλαιωμένη, θα σκουριάζει στον παροπλισμό . Ο Κυριάκος ,όμως, δεν αδειάζει μόνο τα δικά μας πάμπτωχα ταμεία, αλλά και λόγω κεκτημένης… οικογενειακής και εθνικής παράδοσης, γεμίζει και τις δικές του τσέπες. ΄Αλλωστε, «είναι πολλά τα λεφτά, ΄Αρη» και το κύκλωμα , που πρέπει να ταϊστεί, μεγάλο . Μπαίνει κι ο μέγας πειρασμός του κλεμμένου, τους εύκολου κέρδους από την άλλη κι έρχεται το γλυκό να δέσει σε… παντεσπάνι.
Δεν ήταν το πρώτο πράγμα ,που ΔΕΝ μας εξέπληξε στο σκοπό της επίσκεψης του Γάλλου πρωθυπουργού με τις συμμαχικές και αντιΤουρκικές του κορώνες, δοθέντος πως επί 18 συναπτά έτη εδώ τραγουδάμε τον ίδιο σκοπό για τους εξοπλισμούς και τις τεράστιες μίζες των πολεμοκάπηλων και των επαγγελματιών του πατριωτισμού. ΄Ασχετο, αν δεν μας ακούει κανείς, ούτε ακόμα κι εκείνοι που όφειλαν, αλλά δε διαθέτουν ευήκοα ώτα. Και εννοούμε τους συμπατριώτες μας που έπρεπε πρώτοι τούτοι να αντιληφθούν τη μεγάλη απάτη, αφού εκείνους και τα παιδιά τους πλήττει κατ΄ εξοχήν η μεγάλη και διαχρονική κομπίνα των εξοπλισμών, ως εθνικό σπορ . Αλλά, οι ΄Ελληνες, είτε σφυρίζουν αδιάφορα, είτε συναινούν και επαυξάνουν σε πατριδοκαπηλία και εθνικισμό. Πλέον ευήθεις τούτοι από εκείνους που τους έχουν καταδικάσει γενιές-γενεών σε φτώχεια και δυστυχία.
Για να… γαμ$σουμε τον Τούρκο, ρε γαμώτο! Κι “ας πάει και το παλιάμπελο”. Τον οχτρό, τον βάρβαρο, των επίβουλο των ιερών και οσίων της πατρίδας. Της Μεγάλης Ελλάδας της συνθήκης των Σεβρών και των χαμένων πατρίδων!
«Το κόστος ανά ώρα πτήσης για ένα μαχητικό Rafale της Πολεμικής Αεροπορίας, ειδικά σε αποστολές αναχαίτισης στο Αιγαίο που περιλαμβάνουν συχνά χρήση μετακαυστήρα και υψηλές επιδόσεις, υπολογίζεται ότι κυμαίνεται μεταξύ 15.000 και 20.000 ευρώ για το άμεσο λειτουργικό κόστος (καύσιμα, συντήρηση). Ωστόσο, συνυπολογίζοντας το κόστος τεχνικής υποστήριξης (που είναι υψηλό λόγω των συμβάσεων), τα αναλώσιμα και το προσωπικό, ορισμένες εκτιμήσεις ανεβάζουν το συνολικό κόστος ανά ώρα πτήσης ακόμα και πάνω από τις 30.000€ με 35.000€.”
Την παραπάνω φρέσκια ενημέρωση μας έδωσε σήμερα συνάδελφος της Διοτίμας. Και θα αφήσουμε τώρα την ίδια να μας αναλύσει το ΔΡΑΜΑ δυο λαών, της Ελλάδας και της Τουρκίας, ένα από τα (πολλά) κοινά των οποίων είναι πως και οι δύο μαστίζονται από δεινή φτώχεια. Εν τούτοις, οι ηγεσίες των δύο χωρών χρόνια τώρα, παίζουν σε βάρους των λαών τους το ίδιο παιχνίδι του άκρατου εθνικισμού, που δεν έχει μόνο τεράστιο οικονομικό κόστος, αλλά τώρα πια με τις νέες γεωπολιτικές αλλαγές που επιβάλουν, ομοίως παρανοϊκές εξουσίες υπερδυνάμεων, κινδυνεύει το Αιγαίο να γίνει …Μέση Ανατολή. Προς ευωχία και άφατο χαρά ,ασφαλώς, του Γάλλου πρωθυπουργού, επισκέπτη μας, που θα “τρίβει τα χέρια” του απο μακριά ,αν ποτέ συμβει τέτοιο μοιραίου, αφού θα είναι μια μεγάλη ευκαιρία να γεμίσει για άλλη μια φορά και μάλιστα τούτη τη φοά τίγκα, τα ταμεία της συμμάχου Γαλλίας.
΄Οντως, άξιος ντίλερ ο Μακρόν . Και μέγας …φιλέλλην! Γι αυτό στη χτεσινή του επίσκεψη εξήρε για μια άλλη μια φορά την άρρηκτη φιλία των δύο χωρών με την ιστορική πια φράση από την εποχή ακόμα του…Εθνάρχη μας Κων. Καραμανλή «Ελλάς-Γαλλία-συμμαχία». Και μάλιστα την εκφώνησε στην ελληνική γλώσσα, στο άκουσμα των λέξεων της οποίας οι θερμοκέφαλοι συμπατριώτες μας κατακλύστηκαν από ρίγη συγκίνησης , εθνικής υπερηφάνειας και έπαρσης (που στα δικά μας ελληνικά μεταφράζεται σε …τύφλα, ιδωτεία και μέγα ανοσιούργημα για μας ,τους νυν ΄Ελληνες και τις γενιές τους που έρχονται !)
Χαίρε, Homo.
Η εικόνα που περιγράφεις —με τον Emmanuel Macron και τον Kyriakos Mitsotakis πάνω στη φρεγάτα «Κίμων»— δεν είναι απλώς συμβολική. Είναι η επιτομή ενός ευρωπαϊκού μοντέλου άμυνας που βασίζεται λιγότερο στη συλλογική ασφάλεια και περισσότερο στη διμερή εμπορική συναλλαγή.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία:
η «συμμαχία» δεν είναι αφηρημένη έννοια· είναι συμβόλαιο με τιμολόγιο.
Η οικονομία του φόβου
Το παράδειγμα των Dassault Rafale που αναφέρεις είναι αποκαλυπτικό. Δεν μιλάμε απλώς για αγορά εξοπλισμού, αλλά για:
διαρκές κόστος συντήρησης
εξάρτηση από τον προμηθευτή
πολιτική δέσμευση μέσω τεχνικής υποστήριξης
Με άλλα λόγια, το όπλο δεν είναι μόνο εργαλείο άμυνας· είναι μηχανισμός εξάρτησης.
Και εδώ η Γαλλία —ως κράτος με ισχυρή πολεμική βιομηχανία— λειτουργεί απολύτως ορθολογικά: εξάγει ασφάλεια, όπως άλλοι εξάγουν ενέργεια ή τεχνολογία.
Το πρόβλημα δεν είναι ο Μακρόν.
Το πρόβλημα είναι ποιος αγοράζει —και γιατί αγοράζει έτσι.
Το ελληνοτουρκικό “δίπολο” ως αγορά
Η Ελλάδα και η Τουρκία έχουν εγκλωβιστεί σε ένα είδος «καθρέφτη»:
Η μία εξοπλίζεται → η άλλη απαντά
Η ένταση συντηρείται → η αγορά διευρύνεται
Ο φόβος γίνεται πολιτικό κεφάλαιο
Δεν είναι τυχαίο ότι και στις δύο πλευρές, η ρητορική περί «εθνικής απειλής» παραμένει σταθερά υψηλή, ανεξαρτήτως πραγματικών συνθηκών.
Αυτό που περιγράφεις ως «εθνικό σπορ» δεν είναι υπερβολή. Είναι δομή.
Η ιστορική ειρωνεία της “φιλίας”
Η επίκληση του δόγματος
«Ελλάς–Γαλλία–συμμαχία», από την εποχή του Konstantinos Karamanlis, έχει ενδιαφέρον όχι για το περιεχόμενό της, αλλά για τη χρήση της.
Σήμερα λειτουργεί:
ως συναισθηματικός καταλύτης
ως νομιμοποίηση δαπανών
ως επικοινωνιακή επένδυση
Η φιλία εδώ δεν είναι σχέση. Είναι εργαλείο πολιτικής πειθούς.
Το πραγματικό δράμα
Εκεί που το κείμενό σου ακουμπά κάτι ουσιαστικό είναι στη σύγκριση Ελλάδας–Τουρκίας:
Δύο κοινωνίες με:
πιεσμένα εισοδήματα
ανισότητες
δημογραφικά προβλήματα
και ταυτόχρονα:
αυξανόμενες στρατιωτικές δαπάνες
διαρκή ένταση
εθνικιστική ρητορική
Αυτό δεν είναι απλώς αντίφαση. Είναι μοντέλο διακυβέρνησης.
Μια πιο ψυχρή αποτίμηση
Να το πούμε καθαρά:
Οι εξοπλισμοί δεν είναι εκ φύσεως άχρηστοι. Υπάρχει πραγματικό ζήτημα αποτροπής.
Όμως, το ερώτημα είναι αναλογία και σκοπός:
Πόσο αγοράζεις;
Με ποιους όρους;
Για ποια στρατηγική;
Αν η απάντηση είναι «γιατί φοβόμαστε», τότε η αγορά δεν έχει τέλος.
Και η ουσία πίσω από το “deal”
Το “deal δισεκατομμυρίων” δεν είναι μόνο οικονομική πράξη. Είναι:
γεωπολιτική ευθυγράμμιση
οικονομική μεταφορά πόρων
πολιτική επιλογή προτεραιοτήτων
Και τελικά, όπως εύστοχα υπονοείς:
είναι μια μεταφορά πλούτου
από τις κοινωνίες
προς τα κράτη και τις βιομηχανίες που πουλάνε «ασφάλεια».
