Η ακύρωση της επιλογής διάπραξης του «κακού» δεν είναι κατάργηση της Ελεύθερης Βούλησης . Είναι η απώλεια ελέγχου και χειραγώγησης των ανθρώπινων κοινωνιών από το εξουσιαστικό σύστημα.
Ας επιχειρήσουμε να απογυμνώσουμε έναν από τους αρχαιότερους μηχανισμούς εξουσίας: την ταύτιση της υπακοής με την ηθική και της ελευθερίας με την ενοχή. Η έννοια του «Κακού» παρουσιάζεται όχι ως φυσική πραγματικότητα, αλλά ως εργαλείο ελέγχου, φόβου και πειθαναγκασμού των κοινωνιών. Το μεγάλο ερώτημα που αναδύεται είναι αν ο άνθρωπος μπορεί κάποτε να φτάσει σε μια κατάσταση αυθεντικής ελευθερίας, πέρα από προκαθορισμένα «καλούπια» ηθικής και εξουσίας.
Τα ανά τους αιώνες και τις ανθρώπινες κοινότητες ιερατεία και οι εξουσίες έπαιζαν πάντα « εν ου παικτοίς». Βρώμικο παιχνίδι. ΄Ενα από τα πλέον ειδεχθή εγκλήματά τους είναι χειραγώγηση και ο ασφυκτικός, σχεδόν απόλυτος έλεγχος των ατόμων και των κοινωνιών που συγκροτούσαν . Η καταστρατήγηση ,δηλαδή, της φυσικής ελευθερίας του.
Το συγκεκριμένο ανοσιούργημα είχε ως περιεχόμενο την επινόηση της ηθικής έννοιας του «Κακού» και του «Καλού. Το μεγαλύτερο «πραξικόπημα» που διαπράχτηκε από την εποχή της “αθωότητας” του ανθρώπου και της φυσικής του ηθικής, ως “προίκα” του μη σκοτισμένου νου, ήταν αυτό: Η διατύπωση κανόνων και συμπεριφορών που όφειλε το άτομο να ακολουθήσει για να είναι συμβατή η ζωή του με τη θέληση του «νομοθέτη».
Απώτερος στόχος ενός τέτοιου την κυριολεξία «σατανικού-διαβολικού» σχεδίου, αφού ο Σατανάς και ο Διάβολος με όλες τους τις μορφές ενσαρκώνουν το «Κακό», ήταν η σύγκρουση, ο διχασμός και η «απώθηση» με τις χαρακτηριστικές εκδηλώσεις του id . Εν άλλοις, το «διαίρει και βασίλευε» εντός του ατομικού ψυχισμού και εκτός στις κοινωνίες που εντάσσονται τα άτομα.
Αυτό το «Κακό», όμως, δεν είχε μια αόριστη και απροσπέλαστη έννοια. Είναι πρόσωπο με ταυτότητα που αλλάζουν αν χρειαστεί στους αιώνες και λαμβάνουν άλλες μορφές. Είναι ο Εωσφόρος της Ιουδαϊκό-Χριστιανικής θρησκείας , ο Σαϊτάν του Ισλάμ, ο Αχρίμαν των Ανατολικών θρησκειών ο Μάρα του Βουδισμού, ο Λόκι των Σκανδιναβών , ο Τσερνομπόκ των Σλάβων , για να μείνουμε στους πλέον γνωστούς φορείς του «Κακού» , του «Σκότους», και της «Αβύσσου».
Το πλέον ισχυρό εργαλείο ακόμα και από το όπλο και από τη χρήση όποιας άλλη μορφή έκφρασης και εκτέλεσης της βίας, είναι η ΑΥΤΟΒΟΥΛΗ υποταγή του ατόμου στο θέλημα του «θεού», ο οποίος είναι εχθρός του «διαβόλου» ,αφού ο ένας εκπροσωπεί το «Καλό» και ο άλλος το «Κακό». Και παρ΄ όλο που αυτή η υπακοή στις εντολές του θεού δεν είναι, παρά το αποτέλεσμα του φόβου για την επερχόμενη τιμωρία σε αυτή και την άλλη ζωή από τη διάπραξη του κακού και της αμαρτίας, εν τούτοις δε παύει να βαπτίζεται από τα κέντρα εξουσίας ως προϊόν ελεύθερης βούλησης, ως επιλογή και προσωπική χάραξη του δρόμου της «Αρετής» και της «Κακίας».
Εντελώς …συμπτωματικά, βέβαια, συνέπιπτε πάντα τα συμφέροντα των εξουσιών και των ιερατείων (φυλή, πατρίδα, ιδιοκτησία, οικογένεια και συναφή ) να είναι εκείνα ακριβώς που θεωρούσε και απαιτούσε ως «καλό» ο ίδιος ο «θεός». Και ως τέτοια, τα εκπροσωπούσαν και οι ελέω ενός τέτοιου «θεού» εξουσιάζοντες εκπρόσωποί του, ως «άρχοντες» και ιερείς , οι εντελλόμενοι φορείς της τήρησης της τάξης του «Καλού». Και τέτοιο, ασφαλώς, ήταν μόνο η υποταγή στις εντολές του «θεού» και τους νόμους του «συστήματος».
΄Ετσι διαμορφώθηκε η ηθική στους αιώνες. Και παρ΄ όλη την απόσταση και την εξέλιξη του πολιτισμού , οι έννοιες «Καλό» και «Κακό» επιβίωσαν σχεδόν με άθικτο τον πυρήνα τους και με αλλαγές στην επιφάνεια. ΚΥΡΙΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ: Η ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΟΥ ΑΤΟΜΟΥ ΣΕ ΜΙΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΤΟΙΜΑΣΑΝ ΚΑΙ ΠΟΥ ΥΠΟΧΡΕΙΥΤΑΙ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ.
Αυτή την ηθική «τάξη», βέβαια, δεν την επέλεξε το ίδιο το άτομο. Τον πείθουν πως είναι δική του απόφαση , προϊόν της Ελεύθερης Βούλησής του. Στην πραγματικότητα, όμως, όλα τα «κουστούμια» που του φορούν είναι από πριν ραμμένα σε συγκεκριμένα και αυστηρών διαστάσεων μεγέθη. Και καμιά σημασία δεν έχει αν είναι στενά ή φαρδιά, αν ασφυκτιά η πλέει μέσα τους το άτομο στους αιώνες και τις ομάδες και τις κοινότητες που κι αυτές δεν τις επιλέγει, αλλά τον εντάσσουν ερήμην της δικής του βούλησης να ζήσει.
(Συνεχίζεται)