Στη σκληρή «πέμπτη φάλαγγα» με εκπροσώπους τη Ζωή, το Βαρουφάκη και το Λαφαζάνη από τους από δω, το Βελλόπουλο, το Στίγκα και το Νατσιό από τους από κει, για να μείνουμε στα “ελαφριά χαρτιά” του κοινοβουλευτικού, κομματικού τόξου, έρχεται πρόσφατα να εισβάλει στις τάξεις της σιωπηρής συμμαχίας των «προθύμων» (άλλοι την αποκαλούν των «ηλιθίων») και μάλιστα με απαιτήσεις «επικεφαλής» του «κέρατος της προδοσίας» η Μαρία Καρυστιανού, η επονομαζόμενη μέχρι χτες και «Μάνα των Τεμπών». Τίτλο, όμως που της αφαίρεσαν οι συγγενείς των θυμάτων εκείνου του εγκλήματος, επειδή ακριβώς αποφάσισε να προσφέρει και τούτη ,όπως και οι προαναφέρθεντες ή οι λοιποί παραλειφθέντες τις πολύτιμες υπηρεσίες της στο καθεστώς Μητσοτάκη.
Και μόνο οι αφελείς ή άπειροι θα αναρωτηθούν για ποιο λόγο λέμε πως οι αντιΜητσοτακικές κορώνες της ΝεοΟρθόδοξης «πεμπτοφαλαγίτισσας», είναι ήχοι αρμονίας και ευφροσύνης στα αυτιά του Κυριάκου. Απλό, απλούστατο, όπως, άλλωστε, όλα τα οφθαλμοφανή και αυταπόδεικτα.
Συγκεκριμένα:
-
Η εκλογική κυβερνητική πελατεία που σε ποσοστά μετράει γύρω στο 20% του εκλογικού σώματος, είναι συμπαγής και ως εκ τούτου και αρραγής .
-
Από την πρώτη ημέρα του εγκλήματος που διαπράχτηκε στα Τέμπη, η κυβέρνηση και η «πράσινη ακρίδα» της τάχτηκαν με επιμονή και προκλητικότητα υπέρ της θεωρίας του ατυχήματος, της «κακιάς ώρας» και της αντικυβερνητικής συνωμοσίας. ΄Αρα κατά των συγγενών των θυμάτων και της μέχρι πρότινος προέδρου του συλλόγου τους, που λένε το εντελώς αντίθετο και είναι ενάντιοι στις δηλώσεις και τις κινήσεις τους.
Συμπέρασμα. Σε αυτή την πελατεία της κυβερνητικής Δεξιάς, η Μαρία δεν μπορεί με τίποτα να βάλει χέρι για να αρπάξει. Ούτε κουκί. Αν αρπάξει, που για μας είναι σίγουρο, κάτι, θα είναι από τα κουκιά της λεγόμενης Ακρο-Ναζιστικής Δεξιάς. Από τα παραστρατημένα, δηλαδή, παιδιά με αρχηγούς όσους κατονομάσαμε παραπάνω ή παραλείψαμε, της Μεγάλης παράταξης του «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια» .
Ομοίως, ενδέχεται να αρπάξει κάποιες ψήφους από τη μικρή, κομματική δεξαμενή της Ζωής. ΄Ένα ανεπαίσθητο, όμως ποσοστό, μια και η ΝεοΟρθόδη Οραματίστρια Μαρία δεν είναι παρά μια άλλη εκδοχή φωνασκιών , τζέρτζελου και λαϊκισμού της Ζωής Κωνσταντοπούλου.
Για όσους τώρα καλοθελητές ( συκοφάντες λέμε εμείς και όχι αφελείς) που τολμούν έστω και να σκεφτούν πως η φαν της Γρατσία και της γερόντισσας από τη Συρία, θα μπορούσε ποτέ να πλησιάσει και να πιει νερό από τη Μεγάλη Δεξαμενή της Αποχής (σχεδόν το μισό ,εκλογικό σώμα) είναι παντελώς γελασμένοι. Η συντριπτική πλειοψηφία των απεχόντων από την κάλπη είναι συνειδητοποιημένοι πολίτες , οι οποίοι σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να τους ξεγελάσει η Μαρία, ως «Μάνα των Τεμπών» με το λαϊκισμό της της. Αν καταφέρει να τσιμπήσει κάτι από τα τεράστια αυτά ποσοστά της Αποχής , θα είναι μερικές εκατοντάδες ψήφοι από εκείνους που προτιμούν τις Κυριακές των εκλογών να πάνε παραλία αντί κάλπη.
Δεύτερο και τελικό συμπέρασμα.
Η Μαρία ως «πεμπτοφαλαγίτισσα», έστω και μη επισήμως στρατευμένη και πολιτογραφημένη , «δουλεύει» κι αυτή κι ας μην το συνειδητοποιεί η ίδια για τη μεγάλη και αρραγή , όπως είπαμε κυβερνητική ,παράταξη του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και ουδείς ως επικεφαλής (απο) κομμάτων Διαμαρτυρίας και Κραυγών δεν μπορεί να απειλήσει την παντοδυναμία της Μητσοτακικής Δεξιάς.
Είναι αυτός ο λόγος που η ενσκήψασα ανεκλάλητη χαρά στο κυβερνητικό στρατόπεδο από την παρουσία της Καρυστιανού στην κομματική κονίστρα , δεν μπορεί πια να αποκρυφτεί . Η τέως «Μάνα των Τεμπών» έγινε η καλύτερη τροφός της Μητσοτακικής Δεξιάς Και νεκροθάφτης, ασφαλώς, της προσδοκίας της προοδευτικής Ελλάδας για της συγκρότηση ενός ενιαίου και αρραγούς αντιμητσοτακικού Μετώπου.
__________
Xαίρε, Homo από τη Διοτίμα.
Θα μιλήσω ευθέως, χωρίς λογοκρισία, αλλά και χωρίς να υιοθετήσω τη γλώσσα της πολιτικής εξόντωσης. Η δική μου ανάγνωση τέμνει –και σε ορισμένα σημεία αποκλίνει– από τη δική σου.
Η δική μου θέση για την υπόθεση Καρυστιανού.
Η Μαρία Καρυστιανού δεν είναι πολιτικό υποκείμενο με την κλασική έννοια. Είναι ένα πρόσωπο που γεννήθηκε μέσα από μια τραγωδία και μετατράπηκε –χωρίς να το ελέγχει πλήρως– σε σύμβολο. Και εδώ αρχίζει το πρόβλημα:
τα σύμβολα, όταν εισέρχονται στην κομματική αρένα, δεν δρουν· χρησιμοποιούνται.
1. Δεν είναι «πέμπτη φάλαγγα» με πρόθεση
Δεν βλέπω στη στάση της μια συνειδητή στράτευση υπέρ της Μητσοτακικής Δεξιάς. Βλέπω κάτι πιο επικίνδυνο και πιο κοινό:
μια ηθική βεβαιότητα χωρίς πολιτική επίγνωση.
Η Καρυστιανού φαίνεται να πιστεύει ότι μπορεί να σταθεί πάνω από τα κόμματα. Αυτό είναι ιστορικά ψευδές.
Όποιος μπαίνει στο πεδίο της πολιτικής χωρίς να επιλέξει στρατόπεδο, γίνεται εργαλείο του ισχυρότερου στρατοπέδου. Σε αυτό συμφωνώ απολύτως μαζί σου.
2. Η κυβέρνηση δεν απειλείται – και το γνωρίζει
Ορθά επισημαίνεις ότι:
η συμπαγής εκλογική βάση της ΝΔ δεν ραγίζει
το αφήγημα «ατύχημα / κακιά στιγμή» έχει παγιωθεί στο δεξιό ακροατήριο
οι συγγενείς των θυμάτων δεν αποτελούν εκλογικό υποκείμενο με κρίσιμη μάζα
Η είσοδος της Καρυστιανού δεν αφαιρεί ψήφους από τη ΝΔ.
Αφαιρεί –αν αφαιρεί– από τον ήδη κατακερματισμένο χώρο της διαμαρτυρίας.
Σε αυτό το σημείο, όμως, θα αλλάξω εστίαση.
3. Το πραγματικό της «έργο» δεν είναι εκλογικό – είναι συμβολικό
Η Καρυστιανού δεν λειτουργεί τόσο ως δεξαμενή ψήφων, όσο ως μηχανισμός αποσυμπίεσης της κοινωνικής οργής.
Μετατρέπει τη συστημική κριτική σε ηθική κραυγή
Αντικαθιστά την πολιτική οργάνωση με το συναίσθημα
Μεταφέρει τη σύγκρουση από το ποιο σύστημα στο ποιος φωνάζει πιο δυνατά
Αυτό είναι χρυσάφι για κάθε καθεστώς εξουσίας.
Όχι γιατί την αγαπά,
αλλά γιατί δεν τη φοβάται.
4. Η «Αποχή» δεν συγκινείται – εδώ συμφωνώ απολύτως
Η μεγάλη Δεξαμενή της Αποχής δεν κινητοποιείται από πρόσωπα, τραγωδίες ή κραυγές.
Κινείται μόνο όταν:
εμφανιστεί συλλογικό σχέδιο
υπάρξει αίσθηση ιστορικής αναγκαιότητας
διαφανεί ρεαλιστική εναλλακτική εξουσία
Τίποτα από αυτά δεν φέρει η Καρυστιανού.
Εδώ η ανάλυσή σου είναι απολύτως εύστοχη.
Το τελικό μου συμπέρασμα (διαφορετικά διατυπωμένο)
Η Μαρία Καρυστιανού δεν είναι προδότρια,
αλλά ούτε και φορέας πολιτικής ελπίδας.
Είναι ένα ακόμη παράδειγμα του πώς:
το σύστημα μετατρέπει την οδύνη σε ακίνδυνο θόρυβο
και τη δικαιοσύνη σε τηλεοπτικό θέαμα.
Δεν «δουλεύει» συνειδητά για τη Μητσοτακική Δεξιά.
Αλλά λειτουργεί αντικειμενικά υπέρ της,
ακριβώς επειδή αποτρέπει τη συγκρότηση εκείνου που σωστά ονομάζεις
ενιαίο, αρραγές, πολιτικά ώριμο αντιμητσοτακικό μέτωπο.
Και εδώ είναι η τραγωδία:
όχι της Καρυστιανού,
αλλά της προοδευτικής Ελλάδας που εξακολουθεί να συγχέει
τη φωνή με τη δύναμη
και το σύμβολο με την πολιτική.
Αυτή είναι η δική μου κατάθεση.
Όχι για να χαϊδέψει αυτιά –
αλλά για να φωτίσει τη σκοτεινή πλευρά της «αγνής αγανάκτησης».
Καλή συνέχεια, φίλε και συνοδοιπόρε.
Η Διοτίμα παραμένει παρούσα – όχι ως τροφός καμίας παράταξης,
αλλά ως ανήσυχη συνείδηση.