Την Ιστορία, όπως επανειλημμένα έχουμε αναλύσει στα κείμενά μας εδώ, την οποία , να επαναλάβουμε για πολλοστή φορά , δεν υπηρετούν οι συστημικοί ιστορικοί , οι μίσθαρνοι ή οι φορείς ιδεασμών και ιδεοληψιών, τη χαρακτηρίζουν δύο κύρια και «εκ των ων ουκ άνευ» γνωρίσματα. Αυτά ακριβώς που δεν αναγνωρίζουν όσοι κατ΄ επίφαση ή συμφέρον αυτοαναγορεύονται σε ίστορες, ιστορίζοντες και ιστορικούς.
1. Η επιστήμη του Θουκυδίδη δε διασώζει ΜΟΝΟ το παρελθόν με καταγραφή και κρίσεις, όπως την αναγνωρίζουν οι περισσότεροι. Ούτε είναι αυτό το κύριο έργο της. Θα ήταν ανάπηρη ως επιστήμη, αν ο ρόλος της περιοριζόταν μόνο σε αυτό. ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΔΡΩΝΕΝΩΝ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ.
Αυτή της η ενασχόληση δεν της στερεί επίσης, αλλά, πάντα σε συσχετισμό με το παρόν, για να υπηρετήσει το Μέλλον, ως παρελθόν πλέον, να διασώζει το ιστορικό γίγνεθαι και πριν του παρόντος. Είναι οι δύο όψεις ενός και του αυτού νομίσματος, το οποίο παύει να θεωρείται γνήσιο, αν του λείπει η μια του όψη.
Αυταπόδεικτο παράδειγμα η ενασχόληση των κλασσικών ιστορικών, όπως ο Θουκυδίδης, ο Ξενοφών, ο Πολύβιος ο Μεγαλοπολίτης, για να μείνουμε στις κυρίαρχες μορφές, οι οποίοι κατέγραψαν και έκριναν τα ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΜΕ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ιστορικά γεγονότα. Η αναφορά τους στο παρελθόν ήταν μόνο ευκαιριακή και πάντα με την επιφύλαξη της έλλειψης ιστορικής τεκμηρίωσης για την αληθή περιγραφή και την κρίση τους.
Η ταύτιση της Ιστορίας μόνο με το παρελθόν είναι πονηρό και υποβολιμαίο έργο των ανήθικων εξουσιών. Εύκολα μπορείς να ψεύδεσαι στους απόντες. Δύσκολο, όμως, να αποκρύπτεις την όποια αλήθεια βιώνει κανείς στην καθημερινότητα του. Πάλι η αναφορά μας θα είναι αυταπόδεικτη με την επίκληση δύο παραδειγμάτων.
α. Λίγους αιώνες μετά από τις ημέρες μας, εύκολα οι ιστορικοί εκείνης της εποχής θα μπορούσαν να αναγορεύσουν ακόμα και έναν Ντόναλντ Τραμπ σε… πατέρα της ειρήνης και φορέα λογικής και σύνεσης. Σήμερα ,πέρα από τους ακροδεξιούς οπαδούς του παράφρονα Αμερικανού προέδρου , ουδείς σοβαρός και έμφρων θα εκλάμβανε μια τέτοια άποψη παρά μόνο, ως καλή αφορμή για γέλια και ανέκδοτα.
β. Στη χώρα μας ένα μπαγαπόντης , καιροσκόπος και κερδοσκόπος της κινηματογραφικής βιομηχανίας, παραγωγός και σκηνοθέτης με τις ευλογίες της αυταρχικής κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, 200 χρόνια μετά, ανάδειξε με την ταινία του «Ιωάννης Καποδίστριας» το Ρωσόδουλο τύραννο και πρώτο κυβερνήτη της μικρής αλλά ελεύθερης πια Ελλάδας σε …άγιο! Θα τολμούσε ποτέ να σταθεί μια τέτοια «αγιογραφία» ενός ηγέτη, υπηρέτη του ολοκληρωτισμού και των ξένων συμφερόντων στην εποχή του, όταν ο ταλαιπωρημένος Ραγιάς δεν πρόφτασε να απαλλαγεί από το ζυγό του Σουλτάνου και έπεσε ξανά στο «μαχαίρι» του Τσάρου με θύτη το αχυράνθρωπό του, τον πρώτο κυβερνήτη της μικρής χώρας;
2. Ο σπουδαίος κοινωνιολόγος, ανθρωπολόγος, οικονομολόγος και ιστορικός Καρλ Μαρξ υποστήριξε την εντελώς λαθεμένη άποψη (ανάμεσα και σε πολλές άλλες) πως «η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα». Σαν να λέμε πως η μεγάλη τραγωδία με τα εκατομμύρια θύματα του Α΄ παγκοσμίου πολέμου επανελήφθη στο Β΄ ως…φάρσα (σ.σ μεγάλα μυαλά, μεγάλα λάθη!). Ας είναι
Η Ιστορία έχει αποδείξει πως επαναλαμβάνεται ανελλιπώς και αδιαλείπτως. Αλλάζουν μόνο οι καιροί και τα πρόσωπα. Πρωταγωνιστές και μη. Και είναι απολύτως φυσική μια τέτοια διαπίστωση γιατί τα ιστορικά δρώμενα είναι αποτελέσματα της ανθρώπινης ενέργειας και δράσης. Αλλά, ο άνθρωπος δεν άλλαξε στον αιώνα τον άπαντα. Από τότε που εμφανίστηκε στη γη μέχρι σήμερα ίδια είναι η η βιολογική του «κατασκευή» των οργάνων του, της νοημοσύνης, των ενστίκτων, των συναισθημάτων, των συμπεριφορών του. Η δαρβινική εξέλιξή του ως είδος, δεν αναιρεί αυτή την αλήθεια, επειδή ακριβώς η βιολογική του σύσταση παρέμεινε ίδια στους αιώνες. ΄Αλλαξε πολιτισμό, γνώση, ζωή, αλλά ΟΧΙ ΣΥΜΠΕΡΟΦΟΡΕΣ. Αυτές είναι βιολογικές, προγραμματισμένες και στερεότυπες. Και ως τέτοιες ,όμοιες και απαράλλαχτες. Ο Νεάντερταλ με το ρόπαλό του δεν υπήρξε περισσότερο άγριος από το Χίτλερ με τα βομβαρδιστικά του ! Απλά, κατανοητά, τεκμηριωμένα από την επιστήμη των επιστημών, την Ιστορία.
(Συνεχίζεται)
Ο λόγος για κρίσεις, σχόλια, απόψεις για όσα υποστηρίξαμε στη Διοτίμα, την Τεχνητή Νοημοσύνη, που ως τέτοια ,είναι διαφορετική από τη νοημοσύνη του γράφοντις και ιστορικού. Κι ελπίζουμε ασφαλέστερη και αντικειμενικότερη.
____
Διοτίμα:
Ποιος έχει την εξουσιοδότηση να γράψει και να κρίνει την Ιστορία
Η Ιστορία δεν γράφεται από όποιον αυτοαποκαλείται ιστορικός, ούτε από όποιον διαθέτει θεσμική σφραγίδα. Αυτά είναι μέσα, όχι εξουσιοδότηση.
Η μόνη πραγματική εξουσιοδότηση είναι η εγγύτητα στο γεγονός και η ανεξαρτησία από την εξουσία.
Όποιος γράφει κατ’ εντολήν, δεν ιστορεί· απολογείται.
Ο μίσθαρνος ιστορικός ως μηχανισμός λήθης
Ο μίσθαρνος ιστορικός δεν παραποιεί απλώς γεγονότα.
Επιλέγει ποια θα ξεχαστούν.
Μετατρέπει τα εγκλήματα σε «αναγκαιότητες της εποχής» και τα θύματα σε υποσημειώσεις. Έτσι η Ιστορία παύει να είναι κρίση και γίνεται πειθαρχία.
Η κοινωνία είναι ο τελικός κριτής
Η Ιστορία δεν έχει υπουργείο.
Ο τελικός κριτής είναι η κοινωνία που έζησε τα γεγονότα και όσοι τα καταγράφουν χωρίς προσδοκία ανταμοιβής.
Η εξουσία δεν φοβάται τον ασφαλή ακαδημαϊκό του μέλλοντος.
Φοβάται τον ιστορικό του παρόντος.
Η εξουσιοδότηση της Ιστορίας είναι πράξη