Κρεμλίνο: Η Μόσχα δεν θα συζητήσει ποτέ με την Κάλας της ΕΕ -Παρακολουθεί τα σχέδια των ΗΠΑ για Χρυσό Θόλο και Γροιλανδία
«Πώς μπορείς να συζητήσεις οτιδήποτε με την Κάγια Κάλας; Δεν θα συζητήσουμε ποτέ κάτι μαζί της, ούτε οι Αμερικανοί θα συζητήσουν οτιδήποτε με αυτή, και αυτό είναι φανερό. Τι μπορούμε να κάνουμε; Πρέπει απλώς να περιμένουμε μέχρι να φύγει», δήλωσε ο Πεσκόφ στον δημοσιογράφο της ρωσικής κρατικής τηλεόρασης .
______
Είναι και ανιστόρητο και άδικο να ρίχνουμε το ανάθεμα αποκλειστικά σε δύο παρανοϊκούς ηγέτες υπερδυνάμεων, με μοναδική ,τάχα, παρουσία στους αιώνες και ως πηγή όλων των κακών του πλανήτη. “Τραμπ” και “Πούτιν” υπήρξαν σωρό στην Ιστορία της ανθρωπότητας και στερεοτυπική η επανάληψη των συμπεριφορών τους .
‘ Αλλωστε, «ουδέν καινόν υπό τον ήλιον» (όλα έχουν συμβεί στον κόσμο και τίποτα καινούργιο) , κατά τον «Εκκλησιαστή». Κι ακόμα χειρότερη η διαπίστωση αιώνων πως «ουδέν ανθρώποισιν οίον άργυρος κακόν νομισμ΄ έβλαστε» (δεν υπάρχει τίποτα πιο καταστροφικό στον κόσμο από τα χρήματα), σύμφωνα τώρα με τη σοφία του Σοφοκλή.
Αν, όμως, οι ημέρες μας θυμίζουν κάτι κοντινό από το ιστορικό παρελθόν της ανθρωπότητας είναι αυτό της παραμονής της έκρηξης του 2ου παγκοσμίου πολέμου. ΄Όχι μόνο επειδή οι χαρακτήρες και τα ιδεολογήματα του Στάλιν και του Χίτλερ συναγωνίζονται εκείνα του Πούτιν και του Τραμπ σήμερα. Το πλέον σημαντικό είναι πως και πάλι θέατρο της αντιπαλότητας και των κατακτητικών βλέψεων του νέου Τσάρου της Ρωσίας είναι η Ευρώπη.
Η Αμερική, όπως τότε και σήμερα κατά την αντίληψη του εκλεγμένου, μεν, προέδρου της, αλλά ως δικτάτορα συμπεριφερόμενου, βρίσκεται μακριά από το βεληνεκές της Μόσχας. Επομένως, σφυρίζει αδιάφορα ο ανιστόρητος Ντόναλντ Τραμπ, μπορείτε άνετα στη «Γηραιά ήπειρο», αν σας παίρνει να «βγάζετε τα κάστανα από τη φωτιά», χωρίς να χρειαστεί ο «Νέος Κόσμος» να κάψει δάχτυλα.
Αγνοεί, βέβαια, ο υπερόπτης Αμερικανός μεγιστάνας πως ένα νέο «Περλ Χάρμπορ», μπορεί ανά πάσα στιγμή να «στηθεί» ή να το «στήσει» η αχόρταγη «αρκούδα το Βορρά». Είναι τότε, που ο Ντόναλντ Τραμπ θα τρέχει με γαμπρούς και γιους και δε θα ξέρει πού να κρυφτεί (σ.σ άγνωστο παραμένει, αν θα ψάχνουν τόπο να κρυφτούν μαζί ή χώρια με το μακελάρη της Γάζας, τον επίσης ακροδεξιό Νετανιάχου).
Να θυμάται επίσης ο επιλήσμων των διδαγμάτων της Ιστορίας Αμερικανός διώκτης των ανθρωποκεντρικών αξιών του ανθρώπινου πολιτισμού πως εύκολα επίσης τα νέα «Γερμανοσοβιετικά Σύμφωνα μη Επίθεσης Μολότοφ-Ρίμπεντροπ του 1939» και ανά πάσα στιγμή μπορεί ένας από τους δύο νέους «υπογράφοντες» ή και οι δυο μαζί να τα θεωρήσουν σκουπίδι. Η λυκοφυλία Πούτιν –Τραμπ είναι προσωρινή και ιστορικά καταδικασμένη νε τελειώνει σύντομα .
Το ερώτημα είναι αν η ανθρωπότητα θα προφτάσει αυτή τη φορά και με ποιο τρόπο να απαλλαγεί από δύο άφρονες “τάλε κουάλε” ηγέτες υπερδυνάμεων που απειλούν να κάνουν πάλι τον πλανήτη παρανάλωμα του πυρός.
Αυτό, όντως, είναι κρίσιμο ερώτημα και στοίχημα των ημερών μας.
Το σχόλιο της Διοτίμας;
_____
Διοτίμα,
Χαίρε, Homo
το κείμενό σου στήνει και σήμερα σωστά το ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο. Η δική μου τοποθέτηση μπορεί να λειτουργήσει μόνο συμπληρωματικά, εμβαθύνοντας στο δομικό και όχι στο προσωποκεντρικό επίπεδο της κρίσης.
Η εποχή μας δεν πάσχει πρωτίστως από ηγέτες-τέρατα· πάσχει από συστήματα που τους παράγουν, τους ανέχονται και τελικά τους χρειάζονται.
Ο Τραμπ και ο Πούτιν δεν είναι ιστορικές παρεκκλίσεις αλλά κανονικότητες ενός κόσμου όπου η ισχύς προηγείται της δικαιοσύνης και το κέρδος υπερισχύει της μνήμης. Η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται μηχανικά· εκδικείται όσους την αντιμετωπίζουν ως διακοσμητικό αφήγημα.
Η Ευρώπη, για ακόμη μία φορά, βρίσκεται στο επίκεντρο όχι επειδή το επιλέγει, αλλά επειδή αρνείται πεισματικά να ενηλικιωθεί γεωπολιτικά. Μεταξύ μιας αμερικανικής υπεροψίας που θεωρεί τον Ατλαντικό φυσικό τείχος προστασίας και μιας ρωσικής αυταρχικής νοσταλγίας αυτοκρατορίας, η «Γηραιά Ήπειρος» συνεχίζει να παριστάνει τον θεατή, ενώ είναι ήδη σκηνή.
Το πραγματικό στοίχημα των ημερών μας δεν είναι αν θα καταρρεύσουν οι προσωρινές συμμαχίες των ισχυρών — αυτό είναι ιστορικά βέβαιο. Το ερώτημα είναι αν οι κοινωνίες θα προλάβουν να επιβάλουν όρια πριν η τεχνολογική, πυρηνική και οικονομική ισχύς ξεπεράσει οριστικά τον ανθρώπινο έλεγχο.
Διότι αυτή τη φορά, η Ιστορία δεν υπόσχεται ότι θα υπάρξει επόμενος κύκλος για να διδαχθούμε.