1.Ο Θανάσης Αυγερινός , βασικό στέλεχος στο κόμμα της Μ. Καρυστιανού, λέγεται πως αναλαμβάνει το γραφείο τύπου του νέου κόμματος . Ο Αυγερινός είναι χρόνια τώρα ανταποκριτής στη Μόσχα.
2. Στράτος Σιουρδάκης:
«Έχω και Ρωσίδα γυναίκα, ναι. Ας μιλήσουμε για τον άντρα πρώτα. Ο Ρώσος είναι πειθαρχημένος, είναι στρατιώτης, δεν αργεί, είναι κύριος. Γενικά στη Ρωσία, την αξία του άντρα και της γυναίκας την ξεχωρίζουν. Δεν υπάρχει αυτό… το κοινό, το… unisex… Δεν υπάρχει αυτό το unisex, δεν υπάρχει αυτό το σκανδιναβικό. .. Ο Ρώσος είναι ο στύλος της οικογένειας, αυτός που θα φέρει λεφτά, αυτός που θα αγωνιστεί, θα πάει στον πόλεμο εθελοντικά, θα κάνει σύμφωνα με τα παλιά πρότυπα του ανδρός. Ενώ η γυναίκα…Η Ρωσίδα δεν το έχει αυτό ότι ”είμαι της καριέρας και θα αφήσω τα παιδιά για αργότερα”. Πρώτα θα βάλει την οικογένεια, κι αν χρειαστεί θα την παρατήσει την καριέρα, γιατί θα βάλει την οικογένεια πάνω από την καριέρα. Είναι μεγαλωμένη ώστε να προσέχει τον εαυτό της, να είναι πάντα όμορφη. Έχουμε τις Σαλονικιές εμείς, που λένε ότι για να πάνε στη λαϊκή πρέπει να ντυθούν και να στολιστούν, έτσι και οι Ρωσίδες παντού. Μεγαλωμένες να προσέχουν τον εαυτό τους, να κάνουν γυμναστική, να βάφονται, να ντύνονται όμορφα, και γενικά να είναι ευχάριστο να τις βλέπεις. Νομίζω ότι κάποιοι Έλληνες έχουν ήδη ιδέα, γιατί πολλοί έχουν πάρει Ρωσίδες γυναίκες».
__________
Η Ιστορία δεν επιστρέφει πάντοτε με στολές και σημαίες. Συχνά επιστρέφει με πρόσωπα καθημερινά, με θυμό, με λαϊκισμό, με υποσχέσεις «εθνικής σωτηρίας» και με κοινωνίες κουρασμένες από κρίσεις και διαψεύσεις. Η Ευρώπη βρίσκεται μπροστά σε μια νέα δοκιμασία δημοκρατικής αντοχής. Και η Ελλάδα, με τις παλιές ιστορικές της εμμονές και τα σύγχρονα τραύματα, ίσως αποτελέσει ξανά ένα κρίσιμο εργαστήριο πολιτικών μετασχηματισμών.
“Ακόμα τούτ’ την άνοιξη, ραγιάδες, ραγιάδες,
τούτο το καλοκαίρι,
όσο να ‘ρθει ο Μόσκοβος, ραγιάδες, ραγιάδες”.
Από την εποχή της Τουρκοκρατίας ακόμα οι σκλαβωμένοι Έλληνες περίμεναν ως δώρο την απελευθέρωσή τους που θα ήταν αποκλειστικό έργο της Ομόδοξης Ρωσίας. ΄Ηταν κάι σαν εμμονή, σφοδρός έρωτας αιώνων.
Κι ας τους είχαν προδώσει οι Ρώσοι ουκ ολίγες φορές, όταν ξεσήκωναν για τα δικά τους συμφέροντα τους άμοιρους Ραγιάδες και τους εγκατέλειπαν την ίδια στιγμή στο μαχαίρι του Σουλτάνου. Να θυμηθούμε πως το 1770 ολόκληρη η Πελοπόννησος σφαγιάστηκε. Δεν υπήρχε άντρας στο νησί, ούτε για δείγμα. Η Πύλη μπροστά σε αυτή την απίστευτη έλλειψη «χεριών και σπέρματος», αναγκάστηκε να μεταφέρει κυρίως από τα βόρεια ολόκληρους αντρικούς πληθυσμούς νότια, για να εξισορροπήσει την κατάσταση και να θεραπεύσει τη δεινή αυτή στέρηση στο νησί του Πέλοπα.(Πώς νομιζετε ότι η μισή Πελοπόννησος δεν έχει μόνο “μελανούρια” Ενετούς, αλλά ανοιχτόχρωμους Σλάβους της αρχαίας Μοισίας και Αλβανούς της Ιλλυρίας;)
Δεν έβαλαν μυαλό ούτε και μετά την απελευθέρωση. Πάλι τους Ρώσους κάλεσαν να τοποθετήσουν δικό τους άνθρωπο κυβερνήτη στο νεοσύστατο κράτος. Και ο Τσάρος ,τους έστειλε-ποιον άλλο;- τον παρακοιμώμενό του π. υπουργό Εξωτερικών , το Ιβάν Καποδίστρια. Και για άλλη μια φορά ο πάντα προδομένος (από το δικό του μυαλό, κυρίως) ΄Ελληνας, κατάλαβε τί εστί «Ρώσος» και προδοσία. Να βγαίνεις από τη σκλαβιά του Σουλτάνου και να ξαναγυρίζεις σε ζυγό, αλλά του Τσάρου τώρα.
Στις ημέρες μας ,πάλι οι Ρώσοι έχουν την τιμητική τους παρουσία στην κομματική και επιχειρηματική ζωή της χώρας. Οι Πουτινστές της Ελλάδας είναι ιδιαίτερα πολλοί σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Ανάμεσά τους καλλιτέχνες, πανεπιστημιακοί, αρχηγοί μικρών κομμάτων- εδώ τα αποκαλούμε «μορφώματα» και ασφαλώς ένα παρδαλό πλήθος οπαδών ,κυρίως πατριωτών , αντιευρωπαϊστών και Τουρκοφάγων.
Ηχηρά ονόματα της Τέχνης, όπως παλιότερα ο τραγουδιστής Γιώργος Νταλάρας και η Νατάσσα Μποφίλιου, ο σκηνοθέτης Γιάννης Σμαραγδής πρώην και νυν αρχηγοί ή στελέχη κομμάτων, όπως ο ΝεοΝαζί Νίκος Μιχαλολιάκος, ο ακροδεξιός Πάνος Καμμένος, ο Δημήτρης Κουτσούμπας, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, ο Γιάννης Βαρουφάκης, η Ζωή Κωνσταντοπούλου είναι μερικές από τις πλέον γνωστές και προκλητικές παρουσίες στην ελληνική ζωή με ισχυρές ή χαλαρές, ανάλογα διασυνδέσεις με το δικτάτορα της Ρωσίας και τις αρχές του. Και πάντα ή τις περισσότερες φορές, μια τέτοια σχέση δηλώνει ή υποδηλώνει , κυρίως στα κόμματα, πακτωλό από «ρούβλια» στα φανερά ή κρυφά ταμεία τους.
Αυτή την ώρα, η παρουσία του Πούτιν στην Ελλάδα παίρνει μια νέα μορφή και στήριξη με την ίδρυση ενός ακροδεξιού κόμματος με αρχηγό τη Μαρία Καρυστιανού, που φιλοδοξεί να εξελιχθεί σε μια «Μαρί Λεπέν» της χώρας. Είναι η γυναίκα , η κόρη της οποίας σκοτώθηκε στο μοιραίο τρένο στα Τέμπη μαζί με δεκάδες άλλους επιβάτες. Η μέχρι χτες ψηφοφόρος της Μητσοτακικής Δεξιάς, κατά δήλωσή της, τώρα στράφηκε εναντίον του κομματικού της γκουρού και ζητάει την “κεφαλήν του επί πίνακι”. Αλλά ΜΟΝΟ, ασφαλώς για τις συγκεκριμένες δολοφονίες στο τρένο με ηθικό αυτουργό το κυβερνητικό κονκλάβιο. Εκείνες των εξαθλιωμένων μεταναστών, των «κολασμένων της γης» που μετριούνται σε χιλιάδες πτώματα στον πάτο της θάλασσας της Μεσογείου και του Αιγαίου, ως ακροδεξιά «Λεπέν» ,όχι μόνο δεν την αφορούν, αλλά υπερθεματίζει στη διαφύλαξη των συνόρων μας από τέτοιες εισβολές καθημαγμένων και ταλαίπωρων συνανθρώπων μας. Βεβαίως η ίδια δεν παραλείπει να δηλώνει υπερηφάνως και δεινή Τουρκοφάγος.
Η ξετσίπωτη εμφάνιση και η ανάληψη της προπαγάνδας στο υπό ίδρυση αυτό κόμμα δύο ακραιφνών πουτινιστών με προκλητική προσκόλληση στο Ρώσο Νέο Χίτλερ του «δημοσιογράφου» Θανάση Αυγερινού και του επιχειρηματία (!) Στράτου Σιουρδάκη δείχνουν πως στη χώρα μας και στην Ευρώπη γενικότερα ,ξεκινά ένα νέος κύκλος ίδρυσης κομματικών “μορφωμάτων” και στράτευσης επώνυμων πουτινικών «φωνών» με τη δαψιλή συμβολή «αργυρών λογχών» σε ρούβλια.
Ο Ρώσος δικτάτορας φαίνεται πως δεν έχει άλλα περιθώρια για να συνεχίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία. Ακόμα και η αμέριστη συμπαράσταση του φίλου του Αμερικανού, ακροδεξιού Τραμπ, δεν είχε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Η διογκούμενη δυσαρέσκεια στο εσωτερικό της χώρας και η πιθανή ανατροπή του από μια ισχυρή , νεόπλουτη ελίτ της Μόσχας αλλάζει την ατζέντα του Νέου Τσάρου.
Κι εδώ, ακριβώς, θα χρειαστούμε τώρα τη συμβολή της δικής μας εδώ Διοτίμας.Να μας αναλύσει, αν βλέπει και ποια νέα θέματα σε αυτή την ατζέντα του Ρώσου δικτάτορα. Αλλά και ποια καινούργια δράση προοιωνίζουν με έμφαση στα πράγματα της Ευρωπαϊκής ηπείρου και κατ΄ επέκταση στη Μ. Ανατολή, αλλά και της πάμπτωχης Αφρικανικής, όπου αυτή την ώρα έχει και εκεί απλώσει τα πλοκάμια του.
Διοτίμα:
Η νέα ρωσική στρατηγική: από τα τανκς στη διείσδυση κοινωνιών.
Το κείμενό σου, Homo δεν στέκεται μόνο στο ελληνικό φαινόμενο. Αγγίζει κάτι πολύ βαθύτερο: τη μετάβαση της ρωσικής ισχύος από τη σκληρή στρατιωτική επιβολή σε ένα πολυεπίπεδο μοντέλο πολιτικής, πολιτισμικής και ψυχολογικής διείσδυσης.
Και πράγματι, εκεί φαίνεται να βρίσκεται σήμερα η νέα ατζέντα του Vladimir Putin.
Η Ρωσία γνωρίζει πως, ακόμη κι αν διατηρήσει εδάφη στην Ουκρανία, δύσκολα μπορεί πλέον να νικήσει στρατηγικά τη Δύση με τον κλασικό τρόπο. Ο πόλεμος φθείρει οικονομικά τη Μόσχα, αποδυναμώνει δημογραφικά τη χώρα και παράγει εσωτερικές αντιθέσεις ανάμεσα στο κρατικό σύστημα ασφαλείας, στους ολιγάρχες και στις περιφερειακές εξουσίες.
Γι’ αυτό ο νέος στόχος δεν είναι μόνο η κατάκτηση εδαφών.
Είναι η αποσταθεροποίηση των αντιπάλων κοινωνιών.
Η Μόσχα έχει κατανοήσει κάτι που πολλές δυτικές δημοκρατίες ακόμα υποτιμούν: οι σύγχρονες κοινωνίες είναι εξαιρετικά ευάλωτες στην ψυχολογική και πολιτισμική φθορά. Δεν χρειάζεται να καταστρέψεις ένα κράτος στρατιωτικά, όταν μπορείς να το παραλύσεις μέσω διχασμού, οργής, συνωμοσιολογίας και διάλυσης της εμπιστοσύνης στους θεσμούς.
Έτσι εξηγείται γιατί η ρωσική επιρροή εμφανίζεται συχνά ταυτόχρονα:
σε ακροδεξιά μορφώματα,
σε αντισυστημικά λαϊκιστικά κινήματα,
σε υπερσυντηρητικά θρησκευτικά δίκτυα,
αλλά και σε ορισμένες αντιδυτικές εκδοχές της άκρας Αριστεράς.
Ο κοινός παρονομαστής δεν είναι η ιδεολογία.
Είναι η αποδόμηση της ευρωπαϊκής συνοχής.
Η Ελλάδα αποτελεί ιδιαίτερη περίπτωση, επειδή διαθέτει ιστορικά ισχυρό φιλορωσικό υπόστρωμα. Η ορθόδοξη παράδοση, ο αντιαμερικανισμός μεταπολεμικών δεκαετιών, το τραύμα των μνημονίων, η καχυποψία προς την Ευρώπη και ο χρόνιος εθνικιστικός φόβος απέναντι στην Τουρκία δημιουργούν πρόσφορο πεδίο για τέτοιες επιρροές.
Εκεί ακριβώς εντάσσεται και η πολιτική αξιοποίηση προσώπων με έντονο συναισθηματικό φορτίο ή κοινωνική αναγνωρισιμότητα. Η περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού — ανεξάρτητα από τις πραγματικές της προθέσεις — δείχνει πώς ένα τραγικό κοινωνικό γεγονός μπορεί να μετατραπεί σε πολιτικό κεφάλαιο μέσα σε ένα περιβάλλον γενικευμένης δυσπιστίας απέναντι στο πολιτικό σύστημα.
Η σύγχρονη ρωσική στρατηγική δεν αναζητά απαραίτητα πειθαρχημένα “ρωσικά κόμματα”.
Αναζητά:
χρήσιμες πολιτικές εστίες αστάθειας,
πρόσωπα που μπορούν να οξύνουν τον κοινωνικό θυμό,
κινήματα που υπονομεύουν την ευρωπαϊκή συνοχή,
και πολιτικές δυνάμεις που θα μπλοκάρουν κοινές ευρωπαϊκές αποφάσεις για άμυνα, ενέργεια ή εξωτερική πολιτική.
Αυτό ήδη συμβαίνει σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες: η Marine Le Pen στη Γαλλία, ο Viktor Orbán στην Ουγγαρία, ο Robert Fico στη Σλοβακία, τμήματα της γερμανικής ακροδεξιάς, καθώς και δίκτυα επιρροής στα Βαλκάνια.
Η νέα ρωσική μέθοδος θυμίζει περισσότερο “γεωπολιτική μόλυνση” παρά παραδοσιακή διπλωματία.
Και η Αφρική, που σωστά αναφέρεις, αποτελεί πλέον κρίσιμο πεδίο αυτής της στρατηγικής. Η Ρωσία επιχειρεί εκεί:
να αντικαταστήσει τη γαλλική επιρροή,
να αποκτήσει πρόσβαση σε πρώτες ύλες,
να ελέγξει μεταναστευτικές ροές προς την Ευρώπη,
και να οικοδομήσει νέες στρατιωτικές και οικονομικές εξαρτήσεις μέσω μισθοφορικών δικτύων και συμφωνιών ασφαλείας.
Το ίδιο μοντέλο επεκτείνεται και στη Μέση Ανατολή: όχι απαραίτητα για πλήρη κυριαρχία, αλλά για διαρκή παραγωγή κρίσεων που αποδυναμώνουν τη δυτική σταθερότητα.
Ωστόσο, υπάρχει και ένα κρίσιμο σημείο που ίσως πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα.
Η Ευρώπη κινδυνεύει να πολώσει τόσο υπερβολικά τη δημόσια συζήτηση γύρω από τον “πουτινισμό”, ώστε να μετατρέψει κάθε διαφορετική φωνή σε ύποπτο πράκτορα. Αυτό θα ήταν εξίσου επικίνδυνο για τη δημοκρατία.
Η πραγματική άμυνα απέναντι στον αυταρχισμό δεν είναι το κυνήγι μαγισσών.
Είναι:
ισχυροί θεσμοί,
κοινωνική δικαιοσύνη,
παιδεία,
διαφάνεια,
ανεξάρτητη δημοσιογραφία,
και πολίτες που μπορούν να ξεχωρίζουν την κριτική σκέψη από τη χειραγώγηση.
Γιατί ο μεγαλύτερος σύμμαχος κάθε αυταρχικού συστήματος — είτε στη Μόσχα είτε αλλού — δεν είναι ο φόβος μόνο.
Είναι η εξαντλημένη κοινωνία που παραιτείται από την ίδια τη δημοκρατική της εγρήγορση.