Αρχείο κατηγορίας ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΟΣΟ Ο «ΤΥΠΟΣ», ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΩΣ ΛΕΞΙΛΟΓΙΚΟΣ ΟΡΟΣ, ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ, «ΝΕΟΙ ΚΑΙΡΟΙ» ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΕΡΘΟΥΝ.

Ο «Τύπος»(εφημερίδες, περιοδικά, ραδιοτηλεοράσεις, ιστότοποι κ.α)  σε ολόκληρο τον κόσμο, δεν είναι τίποτα περισσότερο από επιχείρηση, βιομηχανία παραπληροφόρησης (εμπορική δημοσιογραφία).  Η ενημέρωση, που είναι δικαίωμα και υποχρέωση του συνειδητοποιημένου Πολίτη, δέχεται  και σήμερα, όπως και παλιότερα, ισχυρότατα πλήγματα από  εκείνους που εκμεταλλεύονται   αυτήν ακριβώς την ανάγκη και την υποχρέωση του ατόμου  να γνωρίζει  όχι μόνο τα γεγονότα, τα δρώμενα σε παγκόσμιο και τοπικό επίπεδο, αλλά, το κυριότερο, να καθίσταται  αποδέκτης της σωστής ερμηνείας τους   μέσω  μιας  αξιόπιστης και αντικειμενικής  κριτικής.

Τα μόνα που δε θέλουν και δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν  οι ιδιοκτήτες των Μέσων παραπληροφόρησης,  είναι η παράθεση της σωστής είδησης και η αξιόπιστη, η αντικειμενική αξιολόγησή της. Κι αυτό είναι απολύτως κατανοητό, αφού τα οικονομικά ή τα προπαγανδιστικά τους συμφέροντα, εξυπηρετούνται μόνο από τη διαστρέβλωση, την παραποίηση, τη χάλκευση της είδησης ,που  αυτό με τη σειρά του σημαίνει  αναξιόπιστη, υπονομευμένη  και  απαξιωμένη  κριτική της.

Αλλά δεν είναι μόνο η εμπορική δημοσιογραφία, η οποία, βέβαια έχει ως βασικό στόχο την οικονομική εκμετάλλευση της είδησης.  Υπάρχουν και ένα σωρό άλλα   «βήματα ενημέρωσης»,  που μπορεί,  μεν,  να μην  εξυπηρετούν αποκλειστικά  τα οικονομικά συμφέροντά τους, αλλά προσφέρονται για τον προπαγανδισμό ποικίλων ιδεοληψιών, ιδεολογημάτων και αντιλήψεων. Καμιά φορά, αυτή και μόνο η  διαφοροποίηση του συγκεκριμένου  «Τύπου», γνώρισμα του οποίου δεν είναι το οικονομικό «διάφορο», αποτελεί  παγίδα για τον ανυποψίαστο  αναγνώστη, ακροατή, επισκέπτη.

΄Ομως, σε καμιά περίπτωση ο αποχαρακτηρισμός της δημοσιογραφίας από οποιαδήποτε οικονομική συναλλαγή, δεν την καταξιώνει ή δεν την καθιστά αυτόματα και εξ ορισμού αθώα .Για παράδειγμα. Οι Νεο-Ναζί στη χώρα μας έχουν μια  δυνατή παρουσία στο διαδίκτυο, πέρα από τη συχνή τους επισκεψιμότητα-φιλοξενία και στην εμπορική δημοσιογραφία. Αλλά, αυτή η οικονομικά «αφιλοκερδής» παρουσία τους στο διαδίκτυο , δεν αποκαθαίρει σε καμιά περίπτωση  την πρώτιστη και βασική τους ιδιότητα, που είναι προπαγανδιστική -ναζιστική. Με ό,τι σημαίνει αυτό ιστορικά .

Είτε, λοιπόν, η δημοσιογραφία είναι καθαρά εμπορική, είτε μόνο προπαγανδιστική, το σίγουρο γνώρισμα  και των δύο κατηγοριών  είναι εκείνο της παραπληροφόρησης. Ανεξάρτητα από το στόχο. Και όσο για το ζήτημα της αποτίμησης  της ζημιάς που κάθε μια προξενεί στην είδηση ,την πληροφορία και τον κριτικό σχολιασμό της, δεν έχει και τόση σημασία, αφού το μέγιστο είναι αυτός καθ΄αυτός ο βιασμός της γνήσιας πληροφορίας και της αντικειμενικής  κριτικής της.

Αλλά, εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς. Υπάρχουν  και  αν ναι, ποια είναι τα εχέγγυα, η «Λυδία λίθος» να το πούμε έτσι, που δοκιμάζεται η  γνησιότητα της είδησης και η ακεραιότητα του σχολιασμού-κριτικής της;  Κι από την άλλη,  με βάση την ορθή αντίληψη πως ουδείς δικαιούται να διεκδικεί αποκλειστικά το «αλάθητο», και όχι μόνο στη δημοσιογραφία, γιατί θα πρέπει να δεχόμαστε μια και μόνη πηγή από την οποία  αναβλύζει     η  γνήσια  είδηση και η αντικειμενική κριτική της;

Αν θεωρήσουμε (και είναι) σωστή την πεποίθηση πως στη ζωή δεν υπάρχουν μονοδιάστατες αλήθειες, στην περίπτωση όμως του «Τύπου» ισχύει μια και μόνη πραγματικότητα. Αυτό, δηλαδή, που αποκαλούμε «άσπρο-μαύρο». ΄Η είναι ή δεν είναι ορθός ο τρόπος που διαχειρίζονται και κρίνουν την πληροφορία τα «Μέσα»  που συνθέτουν την έννοια του Τύπου.

Κι αυτή η «Λυδία λίθος» της δοκιμής του κίβδηλου από το γνήσιο, είναι, όπως και στα περισσότερα πράγματα , η Φύση.  Οι νόμοι και οι αρχές της έχουν προκαθορίσει τη  συμπεριφορά  των «έμψυχων» και «άψυχων» συστατικών του  «κόσμου» (κόσμος =κόσμημα).  Και μάλιστα ,πολλές φορές αυστηρά θα λέγαμε.  Κάποιες τέτοιες αρχές είναι αδιαπραγμάτευτες και η ίδια η Φύση τις αναγνωρίζει ως αξίες. Και σε ό,τι  αφορά τον ΄Ανθρωπο, η ιδιότητά του αυτή από μόνη της,  θεωρείται και είναι η σημαντικότερη από τις αξίες που καθόρισε η ίδια.

Επομένως, εύκολα και αποτελεσματικά μπορεί κανείς να αποφασίσει  χωρίς τον κίνδυνο να λαθέψει ,αν αυτή ή εκείνη η κρίση, η συμπεριφορά, η στάση απέναντι στα συστατικά του «κόσμου» είναι φυσική ,πρέπουσα ,ενδεδειγμένη και επομένως ηθική, αφού  ό,τι είναι φυσικό είναι  ηθικό και αντίστροφα.

Η αποδοχή είναι μονόδρομος. Δε γίνεται, δηλαδή, σε καμιά περίπτωση να δεχτεί κανείς ως λογικό, επομένως φυσικό, πως οι άνθρωποι διαχωρίζονται μεταξύ τους, από το χρώμα του δέρματός τους, την καταγωγή τους, τη μόρφωσή τους. Το μαύρο ή το άσπρο χρώμα του δέρματος, το «αίμα»,  το μορφωτικό μπαγκράουντ του καθενός, μπορεί να επηρεάζουν άλλους και ίσως πολλούς τομείς,  δεν επηρεάζουν, όμως, στο ελάχιστο τη φυσική ιδιότητα του ανθρώπου. ΄Ασπρος, μαύρος, «αριστοκράτης», ταπεινός, αγράμματος, γραμματιζούμενος, πρωτίστως και αποκλειστικά είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Αυτή είναι η αναφαίρετη, απαρασάλευτη αδιαπραγμάτευτη,  διαχρονική επιταγή της Φύσης και μάλιστα καθορισμένη από την ίδια ως  ύψιστη αξία. ΄Οποιος, επομένως, αντιμάχεται, αμφισβητεί, απαξιώνει με οποιοδήποτε τρόπο, τέτοιους βάρους αξία, είναι  αφύσικος, επομένως ανήθικος. Κανένα άλλο επιχείρημα  ούτε χρειάζεται να επιστρατευτεί, ούτε υπάρχει άλλωστε,  για να αποδείξει την ορθότητα τέτοιας, σαν την παραπάνω , συλλογιστικής.

΄Ιδια ακριβώς είναι η «εμμονή» της Φύσης και σε άλλες , όμοιες  με την παραπάνω ,αξίες ,που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση, διαπραγμάτευση, έκπτωση. Αρρωστήματα, που κατά κανόνα καλλιεργεί ο «Τύπος» ανέκαθεν, όπως ο ρατσισμός, ο εθνικισμός, ο εθνικιστικός ιστορισμός, ο σεξισμός, ο φανατισμός και άλλα τέτοια συναφή, επ΄ ουδενί η Φύση τα αποδέχεται. Αντίθετα, τα καταπολεμεί με όλα τα όπλα και τη δύναμη που κατέχει.

Το καλύτερο «βιβλίο», ευανάγνωστο, απολύτως καταληπτό, προσιτό στον καθένα είναι αποκλειστικής και …σπάνιας  «έκδοσης και κυκλοφορίας» , αυτό της Φύσης.  Κανείς δεν μπορεί ούτε να το αμφισβητήσει, πολύ περισσότερο να το πλαστογραφήσει. Τί είναι λογικό-παράλογο, ηθικό-ανήθικο, δίκαιο-άδικο  είναι  (δια)τυπωμένα στις σελίδες του συγκεκριμένου «βιβλίου» .Και όποιος αρνείται, είτε ως δάσκαλος να τις διδάξει, είτε ως σπουδαστής να  τις αποστηθίσει, επιδεικνύει διαστροφική, επομένως ,αφύσικη, συμπεριφορά και στάση.

΄Αν, τώρα, ο ρόλος του «Τύπου» δεν είναι απλά ενημερωτικός, ασχολίαστη παράθεση των «δρώμενων», αλλά πρωτίστως σχολιαστικός-κριτικός, επομένως διδακτικός, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς, γιατί η εμπορική δημοσιογραφία με τον  επαγγελματικό χαρακτήρα της, ως επιχείρηση-βιομηχανία κέρδους, αντιμάχεται τους παραπάνω , απαράγραπτους κανόνες της Φύσης. Το ίδιο και η δημοσιογραφία, που δεν είναι εμπορική, δεν αποβλέπει  σε οικονομικό όφελος, αλλά έχει προπαγανδιστικό στόχο,  γιατί και οι δυο ανήκουν στην αφύσικη  βιομηχανία παραπληροφόρησης.

Την ευθύνη της κυριαρχίας και μάλιστα καταλυτικής σήμερα στην υφήλιο, αυτών των ειδών  δημοσιογραφίας, δεν τη φέρουν αποκλειστικά οι φορείς της.   Την ίδια, αν όχι μεγαλύτερη, ευθύνη, έχουν όσοι τρέφονται από τα «σκουπίδια»  της απέραντης και βρωμερής αυτής  «χωματερής», που αποκαλείται Τύπος. Επιχείρηση και πελάτες είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Μόνο με την αντι-πληροφόρηση και τη συνεχή αποκάλυψη του βρώμικου ρόλου του Τύπου στην καταστρατήγηση των αρχών  της Φύσης και τη  συντήρηση του αφύσικου Συστήματος, μπορεί κάποια στιγμή αυτό το τερατώδες και, εκτός  των άλλων, και «ακαλαίσθητο» οικοδόμημα, να καταρρεύσει. Κι είναι αυτή η  ισοπέδωση πρωτίστως, που  θα  σηματοδοτήσει την απαρχή των «Νέων Καιρών». ΄Οσο αυτή την επικίνδυνη «γκρεμίλα», δεν   μπορούμε να την  κατεδαφίσουμε, θα αργούν οι εποχές που περιμένουμε.

Επομένως, καλός και απαραίτητος ο αγώνας να αλλάξει επιτέλους αυτός ο παράλογος-αφύσικος κόσμος. Αλλά, όσοι αγωνίζονται για το «καινούριο», οφείλουν να θέτουν προτεραιότητες στον αγώνα τους. Και πρώτη είναι το ανηλεές σφυροκόπημα του «Τύπου»,  μέχρι την ολοσχερή και μη αναστρέψιμη πλέον πτώση του.

 

 

«ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ» Η ΡΑΤΣΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ

«ΚΟΙΤΑΓΑΝ ΤΗΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΣΤΟ ΦΩΣ..»
 «Ηταν ταπεινωτικό, εξευτελιστικό» -Ελληνίδα περιγράφει στο iefimerida τον έλεγχο στο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης

Φωτογραφία: ΑΡ

Εδώ και λίγες εβδομάδες η Γερμανία έχει επαναφέρει τους ελέγχους στα σύνορά της για τους Έλληνες και μόνο, υποβιβάζοντάς τους στην τρίτη κατηγορία του χώρου Σένγκεν.

Ως αποτέλεσμα, οι αφιχθέντες στα γερμανικά αεροδρόμια υποβάλλονται σε μια ταπεινωτική διαδικασία. Η διαδικασία ελέγχου που ακολουθείται για τους Έλληνες ταξιδιώτες στα γερμανικά αεροδρόμια είναι πλέον, με μια λέξη, ταπεινωτική. Και η διαδικασία αυτή, παρά τα χαμηλών τόνων και επιπέδου διαβήματα της Αθήνας προς το Βερολίνο, συνεχίζεται.

Είναι χαρακτηριστικά όσα είπε στο iefimerida.gr Ελληνίδα που ταξίδεψε για λόγους αναψυχής χθες το βράδυ από Αθήνα προς Φρανκφούρτη με πτήση της Lufthansa, περιγράφοντας την πρωτοφανή για ευρωπαϊκό αεροδρόμιο διαδικασία που κλήθηκε να ακολουθήσει μετά την προσγείωσή της.

«Δεν κατεβήκαμε από το αεροπλάνο με φυσούνα, επιβιβαστήκαμε σε λεωφορειάκι, κάναμε μια διαδρομή δύο λεπτών και στη συνέχεια μπήκαμε στα κτίρια του αεροδρομίου. Εκεί μας χώρισαν: οι Έλληνες από τη μια μεριά και όλοι οι υπόλοιποι από την άλλη. Οι Έλληνες περιμέναμε για αρκετή ώρα σε μια γωνιά, ώσπου ήρθαν αστυνομικοί για τον έλεγχο. Ελέχθηκε ένας-ένας ξεχωριστά, ζητούσαν ταυτότητα, την κοίταγαν στο φως -προφανώς για να δουν αν είναι πλαστή- και στη συνέχεια εμένα προσωπικά μου έκαναν τις εξής ερωτήσεις: «Τι ήρθες να κάνεις;», «Πού θα μείνεις;» και «Πόσο θα μείνεις;». Απάντησα και έφυγα», είπε η Π.Γ

 
Θέλει «βρεγμένη σανίδα» ο Έλληνας. Δεν έχει ιστορική μνήμη, ούτε συλλογική ούτε ατομική.  Αναμενόμενο  να μη συμμορφώνεται.

Και δεν εννοούμε, φυσικά, πως καλώς οι Γερμαναράδες ταλαιπωρούν  από όλους τους Ευρωπαίους ,μόνο τους ταξιδιώτες ΄Ελληνες στα αεροδρόμιά τους με τους αυστηρούς ελέγχους των ταξιδιωτικών εγγράφων. Απαράδεκτο και φυσικά παράνομο. Δεν το συζητάμε.

Αλλά, δεν είναι εκεί το πρόβλημα. Το  ακόμα πιο απαράδεκτο και απίστευτο είναι πως και οι συμπατριώτες μας, κι όχι μόνο οι άνθρωποι της εξουσίας, ο καθημερινός ΄Ελληνας, κάνει ακριβώς τα ίδια και χειρότερα στη χώρα του με άλλους.

Οι… απόγονοι των Γότθων, είναι τελικά απείρως  πιο αντιρατσιστές  από τους ΄Ελληνες. Μέρα με τη νύχτα. Ρωτήστε έναν Τούρκο ή Ρωμιό μετανάστη στη Γερμανία. «Κύριοι» οι  Γερμανοί στην πλειοψηφία, απέναντί τους. Ο Νεο ΄Ελληνας, αντίθετα. Δεν έχει μόνο ψώνιο με την εθνική του ταυτότητα, αλλά συμπεριφέρεται σε άλλες «ράτσες» και μειονότητας σαν σε παρακατιανές ,σε ανθρώπους δεύτερης κατηγορίας.

Και δε θα χρειαζόταν ίσως να  λέμε περισσότερα για ενίσχυση αυτής της άποψης.  ΄Εναν  Πακιστανό να ρωτούσαμε  σήμερα. Μια  μαρτυρία να ζητούσαμε  ενός Αλβανού ή Βούλγαρου παλιότερα. Δεν είναι απλώς και μόνο στη θεωρία ρατσιστής ο ΄Ελληνας. Ο ξένος, ο αλλοδαπός, ο «διαφορετικός»  βιώνει στην καθημερινότητά του κι αυτό το αρρώστημα της φυλής.

Κι ακόμα. Αφουγκραστείτε τούτη την ώρα το δράμα των χιλιάδων προσφύγων στα νησιά. Στα ίδια χώματα που κάποιες δεκαετίες πριν, μετανάστευσαν και οι παππούδες τν κατοίκων τους από τις απέναντι ακτές.

Είναι και επιλήσμονας, αλλά και απάνθρωπος στη συμπεριφορά του στο μετανάστη, τον πρόσφυγα  τον «ξένο». Θυμήθηκα μια όμορφη ατάκα του τραγουδιστή και συνθέτη Χρήστου Δάντη που διάβασα πρόσφατα:

«Ένα καλοκαίρι ολόκληρο με τόσους Σύρους πνιγμένους, μια καμπάνα σε μια εκκλησία δεν είχε χτυπήσει πένθιμα και ξαφνικά, όταν ψηφίστηκε το σύμφωνο συμβίωσης άρχισαν όλες να χτυπούν. Το θεώρησα υποκριτικό.Δεν μπορούσα να μην το ξεφωνίσω αυτό! «

Τί σκληρά «γυμνή» κουβέντα αλήθειας!

Να μην πάμε ,λοιπόν, να μείνουμε σε  αλήστου μνήμης ιστορικές εποχές, όπως εκείνες   των αρχών  του προ -προηγούμενοι αιώνα. Είναι πολύ μακριά από σήμερα, για να προβληματιστούν, πολλώ μάλλον ,για συγκινηθούν οι ΄Ελληνες.  Να θυμίσουμε μόνο, επιτροχάδην, πως μετά τον παράλογο    ελληνο-τουρκικό πόλεμο του 1897,που άφησε τη χώρα γονατισμένη οικονομικά και  δεμένη χειροπόδαρα (όπως σήμερα ,αλλά και μια ζωή ) στους δανειστές της, έφταναν μιλιούνια ΄Ελληνες  στην αμερικανική ήπειρο ως  παράνομοι μετανάστες , στοιβαγμένοι σαν ζώα στα σαπιοκάραβα.

Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψει κανείς τα δεινά και τις συμφορές  που υπέστησαν εκείνα τα πλάσματα ,οι Ελληνόδουλοι   στη «νέα γη». Δεν ήταν λίγοι  απ΄αυτούς που πέθαναν σαν ζώα από τις αρρώστιες, την ασιτία, την κακοπέραση, τα άλλα δεινά της «παράνομης» παραμονής στη χώρας. Πολλοί απ΄αυτούς,  αναγάστηκαν λίγο μετά να γυρίσουν πίσω άρρωστοι,  ρακένδυτοι και πένητες, χειρότερα απ΄ότι ήταν πριν μεταναστέψουν  (πρβλ. Χρ. Τσιαντής, » Οι Έλληνες μετανάστες στην Αμερική στις αρχές του 20ου αιώνα μέσα από τα επίσημα κρατικά έγγραφα»).

Να πάμε στα  χρόνια μετά τον τελευταίο μεγάλο πόλεμο. Φτώχια και των γονέων στη χώρα. Από τη μια τα «δολάρια» του Μάρσαλ, η  «βοήθεια» (;)  για την ανοικοδόμηση της χώρας, τα μοιράστηκαν μεταξύ τους οι  Ταγματασφαλίτες, οι Δωσίλογοι της Κατοχής και τα σαϊνια της Δεξιάς της παράταξης των νικητών . Από την άλλη,  τα ίδια «πέτρινα χρόνια»,  οι μισοί ΄Ελληνες  ήταν για τους άλλους μισούς τα Μιάσματα, οι ΕαμοΒούλγαροι, τα Κουμμμούνια.

Και άντε πάλι από την αρχή.   Τίγκα  οι εξαθλιωμένοι, οι διωγμένοι ΄Ελληνες μετανάστες, από τη δεκαετία το ’60 και μετά στα τρένα και τα καράβια ,που αναζήτησαν και τούτοι να κουρνιάσουν  σε νέες πατρίδες.  Εδικά η Γερμανία δέχτηκε το κύριος βάρος της νέας ελληνικής μετανάστευσης εκείνων των απελπισμένων και «μη εχόντων στον ήλιο μοίρα» συμπατριωτών μας.

  Πολλοί, από  ζωντανές  μαρτυρίες τους σήμερα, όπως  οι προηγούμενοι   στην Αμερική,  «τράβηξαν των παθών τους τον τάραχο» εδώ στις «φάμπρικες της Γερμανίας και του Βελγίου τις στοές». Στην αρχή, κάτω από γέφυρες ,σε εγκαταλειμμένα εργοστάσια, σε γιαπιά   στεγάζονταν οι περισσότεροι από τους «κολασμένους της γης»  για μέρες, μήνες, ζαμάνια. Μέχρι να βρουν μια τιποτένια απασχόληση, μια σκληρή, σε απάνθρωπες συνθήκες δουλειά, να  (κατα)δεχτούν οι Γερμανοί να τους δώσουν μια κάμαρη να νοικιάσουν, να φάνε ένα  ξεροκόμματο.

Λίγες δεκαετίες πέρασαν από τότε. Οι ΄Ελληνες σήμερα, σε μια απελπιστική  πλειοψηφία αμνήμονες,  όπως ήταν πάντα, ξέχασαν  εκείνες τις ημέρες. Το  καταραμένο, δανεικό  χρήμα των ελληνικών κυβερνήσεων και η ζωή του «τζίτζικα»  όλα αυτά τα χρόνια , τους δημιούργησε την εντύπωση πως δεν ήταν παρά ένας περιούσιος λαός, με ρίζες απευθείας στον … Περικλή και το Σωκράτη και πως η χώρα αυτή , έτσι ήταν  πάντα και γεννημένη να είναι καύχημα και  δόξα  των κατοίκων της.

Μα ήρθανε  και στις δικές μας μέρες,  «χρόνοι δίσεκτοι και μήνες οργισμένοι» και βάλανε τα πράγματα στη θέση τους. «Κόντυνε η μύτη» του Ελληνάρα, «έφαγε η μούρη του χώμα». Κι όμως. Δεν άλλαξε, δε συμμορφώθηκε. Οι άλλοι τελικά είναι που  φταίνε  για το κατάντημά του. ΄Οχι τούτος.  Από φθόνο και ζήλεια στη  φυλή.

Παρανοϊκός ο ΄Ελληνας, ως ασυνειδητοποίητος πολίτης,  εθνικιστής και πατριωταράς, πέρα από αμνήμονας, ψωνισμένος, ανιστόρητος. Ακόμα και μετά τη συντριβή του, παριστάνει τον καμπόσο, τον κάποιον , τον ανώτερο.

Και όταν στα τελωνεία της Γερμανίας σήμερα τον στήνουν στις ουρές  με τους εκτός Σέιγκεν, τον ταλαιπωρούν και τον εξευτελίζουν, γίνεται «Τούρκος», γιατί δεν τα αξίζει όλα  αυτά που υφίσταται  ως…εκλεκτός. Δεν είναι  στο κάτω-κάτω  Πακιστανός, Αλβανός και Βούλγαρος!

Κάτι έχουν πάθει οι συμπατριώτες μας. Σίγουρα δεν είναι στα καλά τους. Δεν έχουν συναίσθηση της πραγματικότητας. Οι δάσκαλο κάνανε τέτοια ζημιά, τέτοια πλύση εγκεφάλου  στις γενιές, που αν του πεις του σημερινού ΄Ελληνα  (όχι του Ελληνάρα) πως ιστορικά το πιθανότερο το αίμα του να είναι σλάβικο, αρβανίτικο, ενετικό και όλων των άλλων φυλών της γης, της πανσπερμίας που πέρασε απ΄ αυτά τα χώματα, θα σε λιντσάρει.  Είπαμε. Ατός του είναι απευθείας  απόγονος του …Ικτίνου  και δεν το συζητεί.

 Το σίγουρο.  Δεν πρόκειται  αυτό το ψώνιο,   το φυλετικό του  κομπασμό  να το ξεφορτωθεί   στις  ουρές  των γερμανικών τελωνείων . Αντίθετα, θα καλλιεργείται  και θα θεριεύει. Θα γαμοσταυρίζει  τους Γερμαναράδες και μια ζωή  θα νιώθει  αδικημένος και ριγμένος ως έθνος. Και θα βγάζει το άχτι του  ,στον έρμο τον Πακιστανό, τον «αποδιοπομπαίο  τράγο» των ημερών μας.

Και έχει τη δικαιολογία έτοιμη,  στη γλώσσα. Θα στο πει κατάμουτρα, έστω και…χωροφυλακίστηκα αστειευόμενος περί του περιούσιου λαού μας:  «Ντάξει! δεν είναι και κουφό, ούτε ανήθικο και ρατσιστικό. Γιατί το λένε;  Αλβανέ, Αλβανέ, δε θα γίνεις ΄Ελληνας ποτέ»!

 Να  ξαναβάλουμε μια παλιά μας  ανάρτηση εδώ από τις 13-3-2011:

«Ανάγκασαν ελληνίδα να περάσει από τεστ ελληνικών και αγγλικών για να την αφήσουν να ταξιδέψει!
Βίωσε το ρατσισμό γιατί είναι Ελληνίδα.
Σε έναν απίστευτο εξευτελισμό καταγγέλει ότι υποβλήθηκε ελληνίδα που ζει στην Ιρλανδία από την αεροπορική εταιρεία Aer Lingus.
Η Δρ Χρύσα Δισλή, που ζει στο Κόρκ της Ιρλανδίας από το 1998, επέστρεφε στην Ιρλανδία στις 6/01 από την Βαρκελώνη. Είχε πάει για λίγες ημέρες εκεί με τον σύζυγο και την 10χρονη κόρη τους.
Όταν πήγαν για να κάνουν check in οι πράκτορες της Aer Lingus επέμεναν να συμπληρώσει 2 τεστ. Το ένα ήταν τεστ ελληνικών και το άλλο αγγλικών!
Όταν διαμαρτυρήθηκε λέγοντας ότι δεν είχαν όλα αυτά καμία νομική βάση για το πόσο καλά μιλάει και τις 2 γλώσσες η εταιρεία κατέβασε τις αποσκευές της από το αεροπλάνο!
Όταν ζήτησε εξηγήσεις η απάντηση ηταν: “Αυτό το κάνουμε γιατί πολλοί άνθρωποι από την χώρα σας (Ελλάδα) έχουν πλαστά ταξιδιωτικά έγγραφα!»(MME
΄Εχω γίνει μάρτυρας ενός παρόμοιου εξευτελισμού μιας Ρουμάνας στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα από ΄Ελληνες τελωνειακούς το 1998. Παραμονές Χριστουγέννων, ερχόμαστε από Βουκουρέστι με το λεωφορείο. Προορισμός η Αθήνα.
Τελωνείο Προμαχώνα. Μεσάνυχτα. Κάτι… μαγκάκια τελειωνιακοί μας αναγκάζουν να κατεβάσουμε ΟΛΑ τα πράγματά μας από το λεωφορείο και να τα…εκθέσουμε μπροστά τους ανοιχτά για έλεγχο. Βαλίτσες, κούτες, τσάντες, να μεταφερθούν από το λεωφορείο σε απόσταση 20 μέτρων, μέσα στη νύχτα, με ένα βρωμόκρυο να περονιάζει κόκαλα και να τα παρατάξουμε το ένα δίπλα στο άλλο.
Μια απερίγραπτη, βάρβαρη σκηνή, που κράτησε 2 ολόκληρες ώρες και με τους…κρατούμενους του Νταχάου να τουρτουρίζουμε στο κρύο, στημένοι καθένας πάνω στα μπαγάζια του από τα οποία χάσκανε σώβρακα, φανέλες, οδοντόπαστες. Μια  «αφασία», μια καταρράκωση της προσωπικότητας. Και έτσι, χωρίς κανένα λόγο, ταλαιπωρία χωρίς νόημα, χωρίς ουσία.
Να μη μείνω σ΄αυτό, όμως. Να σας περιγράψω τον εξευτελισμό που λέγαμε. Η Ρουμάνα παντρεμένη με ΄Ελληνα, είχανε κι ένα παιδί. Είχε πάει να δουν οι γονείς της  το εγγόνι τους και γύριζαν στη Βέροια,που μένανε.
Δείχνει τα “χαρτιά” της (διαβατήριο, άδεια παραμονής, πιστοποιητικά γέννησης του παιδού) στον ξευτίλα τελειωνακό  (ο ίδιος που μας έκανε το καψώνι με τα μπαγάζια) κι εκείνος, με ξυνισμένη τη μούρη, να κάνει τάχα μου τον υπηρεσιακό,να παίζει μαζί της “γάτα με ποντίκι». (΄Ασχετο, αλλά..σχετικό: Πεντάμορφη η κοπέλα!).
Μια στιγμή, τελειώνει η…επιθεώρηση της απλωμένης πραμάτειας μας, τα μαζεύουμε, άντε πάλι να τα κουβαλήσουμε στο λεωφορείο, άντε να μας δώσουν πίσω τα διαβατήρια,να ξεκινήσουμε καμιά φορά ,μετά από 2 ολόκληρες ώρες, να φύγουμε. ΄Οντως, παίρνουμε όλοι τα χαρτιά μας, πλην… της μάνας και του παιδιού. »
«΄Εχω υποψίες”,ακούμε να της λέει ο καραγκιόζης, «πως τα χαρτιά σου είναι πλαστά και μέχρι να γίνει εξακρίβωση από Θεσσαλονίκη , εσείς θα μείνετε εδώ,δε θα φύγετε με το λεωφορείο”. Βάζει τα κλάματα η γυναίκα,το παιδί να σπαράζει κι αυτό στην αγκαλιά της, να τον θερμοπαρακαλεί, τίποτα το καθίκι.΄Επαιζε με τον πόνο,με την αγωνία της δυστυχισμένης γυναίκας.
Βγήκαμε και μεις δυο τρεις έξω, βάλαμε τις φωνές στον τύπο και “είσαι στα καλά σου που θα κρατήσεις μάνα και παιδί μέσα στο κρύο…τί πράματα είναι αυτά;” Δεν άκουγε τίποτα. Μας απειλούσε κιόλας “τραβάτε στο λεωφορείο, γιατί θα σας…συλλλάβω και σας…” να ωρύεται. Χαμός. Μας παίρνει σπρώχνοντας και μας πετάει στο λεωφορείο. Ο οδηγός φοβισμένος ,βάζει μπροστά και “οπου φύγει,φύγει”.
Μάνα και παιδί μείνανε στα σύνορα, μέσα στη νύχτα, στο αγιάζι, έτσι, στα καλά καθούμενα, γιατί ένα κομπλεξικό ανθρωπάκι, με υπερλειτουργία…ψευτοαντρισμού, τάχα μου είχε υποψίες πως μια κοπέλα σαν τα «κρύα νερά» (αυτό πλήρωνε τελικά η καημένη), κυκλοφορούσε με ένα παιδί στην αγκαλιά και με ένα μάτσο χαρτιά στο χέρι, μεταμφιεσμένη σε… Μάτα Χάρι.
Θυμάμαι ακόμα την έκφρασή της την ώρα που την αφήναμε πίσω και φεύγαμε, ταπεινωμένη, καταρρακωμένη, ταλαιπωρημένη μετά από 14 ώρες ταξίδι, να την κρατάει αιχμάλωτη μέσα στο πουθενά ένας γελοίος «γαλονάς»  για… εξακρίβωση στοιχείων τάχα μου. Μια τραγωδία!
Κάπως έτσι θα συνέβη και με τους πράκτορες της Aer Lingus (κι αυτοί ένστολοι) και τη συμπατριώτισσά μας. Η ζωή βλέπετε τιμωρεί .΄Εχει γυρίσματα. Κάποιοι Ελληνάρες ταλαιπώρησαν (και συνεχίζουν να το κάνουν) ανθρώπους, τους εξευτέλισαν, τους συμπεριφέρθηκαν σαν να ήταν σκουπίδια.Τώρα, που «γύρισε ο τροχός» και εισπράτουμε και εμείς σαν ράτσα,την ίδια απόρριψη,την ίδια ταπείνωση, όπως έκαναν πολλοί δικοί μας εδώ στους “ξένους” ,μας ξυνοφαίνεται, μας πληγώνει.
Αλλά, «ΟΛΑ εδώ πληρώνονται». Και πάνω από όλα η αλαζονεία, η υπεροψία, η βλαχιά και ο κομπλεξισμός.

Η ΟΜΕΡΤΑ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΩΝ

(Μόλις διαπιστώσαμε πως η  προηγούμενη ανάρτηση, άφησε ολόκληρο κείμενο απ΄έξω. Παραθέτουμε πλήρες το θέμα)

 

 

Ποινική δίωξη κατ’ αγνώστων για τον τραυματισμό της 55χρονης δικηγόρου στα Εξάρχεια

Συγκλονιστικό βίντεο: Η στιγμή που η φωτοβολίδα χτυπάει την γυναίκα στα Εξάρχεια -[Σκληρές εικόνες]
https://hellas-now.com/skliro-vinteo-stigmi-pou-fotovolida-chtypai-ti-dikigoro-ourliaze-ap-tous-ponous-sto-edafos/

Για το αδίκημα της βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης διώκονται οι, άγνωστοι μέχρις στιγμής, δράστες για τον τραυματισμό της 55χρονης δικηγόρου το βράδυ της 17ης Νοεμβρίου στα Εξάρχεια.

Η εισαγγελία Πρωτοδικών άσκησε ποινική δίωξη κατ´αγνώστων με την αστυνομία να διεξάγει από χθες έρευνες για τον εντοπισμό τους. Η δικηγόρος δέχτηκε ναυτική φωτοβολίδα στο πόδι και νοσηλεύεται σε σοβαρή κατάσταση στον Ευαγγελισμό, μετά από ένα πολύωρο χειρουργείο.

 Η αστυνομία «διεξάγει έρευνες», αλλά δεν πρόκειται   να …θέλουν  να  βρουν τους δράστες. Τους «γνωστούς άγνωστους». Δεν τους συμφέρει να τους βρουν. ΄Οπως δεν τους βρήκαν χρόνια τώρα, επειδή ακριβώς δεν επιθυμούσαν , δεν τολμούσαν.

Γιατί,  αν τους έπιαναν, ο εξευτελισμός  θα ήταν  απόλυτος για το ίδιο το κράτος. Μόνο οι αφελείς ή οι ανενημέρωτοι  αγνοούν πως είναι πολλοί οι κρατικοί μηχανισμοί, οι υπηρεσίες , οι…θεσμοί που ή ανέχονται ή ακόμα και   συνεργάζονται αρμονικά  με κατάπτυστους όλων των ειδών και των περιπτώσεων.  Χρυσαυγίτες,  μπαχαλάκηδες, χούλιγκαν, ποινικοί, γενικώς αποβράσματα.  Και δεν τους ανέχονται απλά. Τους εξωθούν  στην εγκληματικότητα , σε πράξεις βίας. Αλλιώς, δε θα είχαν λόγο η ανοχή και η   συνεργασία τους.

 Ο  μπαχαλισμός, για παράδειγμα,  πολλά χρόνια τώρα είναι το  ίδιο  απαραίτητος για το κράτος, όπως ακριβώς  η ίδια η δική του, η κρατική   καταστολή. Γιατί, αν δεν υπάρχει ο πρώτος, δεν έχει νόημα ύπαρξης η  δεύτερη. Και δεν αναφερόμαστε στα  κονδύλια εξοπλισμών ,τους  μισθούς, τα επιδόματα στις υπηρεσίες, που επιβάλουν την…τάξη και την ασφάλεια. Αυτά είναι τα λιγότερα.

΄Εχει «ιδεολογικό» υπόβαθρο   η ανοχή, η αδράνεια, η καλλιέργεια της βίας από τη μεριά εκείνων που υποτίθεται πως  την αποτρέπουν, που είναι επιφορτισμένοι με την πάταξή της. Και φυσικά η  πασιφανής  συνεργασία των μυστικών υπηρεσιών* και της αστυνομίας με τέτοια λούμπεν, περιθωριακά,  εγκληματικά στοιχεία, που κινούνται, είτε στο χώρο του μπαχαλισμού, είτε στον άλλο του  υπόκοσμου,  των «ποινικών».

 Η ίδια η ύπαρξη του κράτους εξαρτάται από τη δραστηριότητα αυτών των καθαρμάτων.  Αλλά είναι και  το «ψωμί»  των στυλοβατών του  συστήματος και ,ως έχοντες υψηλό διάφορο, το υπερασπίζονται με «νύχια  και δόντια». Ανύπαρκτη εγκληματικότητα, σημαίνει και έλλειψη ανάγκης του κράτους . Κι αυτό είναι μέγα έγκλημα κατά τους θεωρητικούς του κρατικισμού.

Γι΄αυτούς τους λόγους υπάρχουν και δρουν ακόμα μαφίες, υπόκοσμος ,μπαχαλάκηδες, χαμένα άλλα κορμιά. Φίλοι και συνεργάτες του κράτους ,που έχουν μάλιστα πολλοί από δαύτους το θράσος να λένε ότι  το…πολεμούν.  Κυνισμός.

 Ας δούμε μόνο μια παράμετρο του υπό διαπραγμάτευση θέματος. Πόσο εύκολο ήταν, αν ήθελα πραγματικά να χτυπηθεί το έγκλημα, να έχουν τελειώσει εδώ και πολλά χρόνια με αυτό. Από τότε τουλάχιστον που υπάρχουν κάμερες, δορυφόροι, άλλα υψηλής τεχνολογίας μέσα. Να σαρώνουν στην κυριολεξία τις δραστηριότητες, νόμιμες και παράνομες, των υπηκόων.  «Στο πιάτο»  θα είχαν όποιο δράστη ήθελαν και μάλιστα με  επ΄ αυτοφώρω σύλληψη. Ποιές κουκούλες, ποια μεταμφίεση,ποιο κρυφτούλι, ποιες δοσοληψίες «κάτω από το τραπέζι».  Όλα  «φως φανάρι».

 Και ο καθικαράς προχτές  που πέταξε τη φωτοβολίδα και έκανε κομμάτι το πόδι της γυναίκας ,σήμερα θα είχαν τη μούρη του φόρα παρτίδα στα γυαλιά και τις φυλλάδες  με ταυτοποιημένα  στο λεπτό τα στοιχεία του. Αλλά, είπαμε, δε θέλουν. Δε συμφέρει ως δια μαγείας να πάψει να υφίσταται έγκλημα, παρανομία, βρωμιά. Καταρρέει ως χάρτινος πύργος το κρατικό εποικοδόμημα. Πάει περίπατο η περίφημη αναγκαιότητα του κράτους.

Όπως συμβαίνει με τα ναρκωτικά. Δε θέλουν να λείψουν, να εξαφανιστούν οι ναρκομανείς. Και έχουμε αναλύσει τον τρόπο που μπορεί αυτή η μάστιγα να εκλείψει, να τελειώνει εύκολα και αποτελεσματικά.  ΄Ομως, ένα τεράστιο κύκλωμα τροφοδοτείται με απίστευτο  χρήμα, αλλά και άλλες απολαβές ( δοσοληψίες υποκόσμου) από το εμπόριο των ναρκωτικών.

 Αν λείψει, αυτόματα άπειρες βίλες,  πανάκριβα μοντέλα αυτοκινήτων δε θα έχουν τρόπο να συντηρηθούν, αλλά ούτε να χτιστούν ή να αγοραστούν νέα. Δίδακτρα κανακάρηδων  σε ακριβά πανεπιστήμια, ταξίδια στις Ταϊλάνδες    θα πάψουν αυτομάτως να καταβάλονται και να πραγματοποιούνται. Εν τέλει, μια αλυσίδα από συναλλασσόμενους, παραγωγούς, μεγαλεμπόρους, ντήλερ, επαγγελματίες, αλλά και  κρατικούς  υπαλλήλους  πρόσωπα που συνδέονται με την καταστολή, τη δίωξη, τη «θεραπεία» των τοξικομανών, θα μείνουν χωρίς δουλειά. Χρυσοφόρα επιχείρηση. Δεν κλείνουν τέτοια… μαγαζιά. Θα ήταν αφροσύνη.

Και όμως. ΄Οσο κι αν ακούγεται παράξενο ,δεν ευθύνεται το κράτος για την αφύσικη αυτή κατάσταση που βιώνει αιώνες  ο άνθρωπος. Δεν υπάρχει σύστημα χωρίς υπηκόους ,  μάζα, ασυνειδητοποίητους ,  οπαδούς. Αυτό ο ανερμάτιστος  όχλος είναι υπεύθυνος για όλο το κακό.

Τις  μάχες  τις σχεδιάζουν οι  στρατηγοί, αλλά τις   διεξάγουν οι στρατιώτες. Τις θρησκείες,  τους -ισμούς, τα συναφή συστήματα,  τα επινοούν οι μεσσίες, οι σαμάνοι, τα ιερατεία, οι υπερφίαλοι, οι καιροσκόποι,   αλλά οι πιστοί και οι οπαδοί τα συντηρούν. Το Ναζισμό δεν τον συντήρησε ο Χίτλερ. Ούτε μια μέρα δε θα μπορούσε να σταθεί η πολεμική μηχανή, αν δεν τη κινούσαν  ,η γερμανική, ναζιστική μάζα,  ο γερμανικός…λαός(!) .

Ας μην αναζητάμε αλλού τους  υπεύθυνους και  μόνο στους «αρχηγούς» για  το αίμα που χύθηκε στο διάβα της ανθρώπινης ιστορίας. Χωρίς τα  πρόθυμα, δολοφονικά χέρια της ανθρωπόμαζας, δε θα είχαν διαπραχτεί  τα   ειδεχθή εγκλήματα  της σε όλη τη διάρκεια της πορείας του κόσμου.

Αυτός ο όχλος που ήταν πάντα υπέυθυνος και  ένοχος για το κακό,  είναι και σήμερα. Συντηρούν το Σύστημα.  Το κράτος, τα κόμματα, τους θεσμούς, τις   σεξιστικές, τις τερψιλαρύγγιες,  τις ποδοσφαιρικές και προ παντός τις βιομηχανίες παραπληροφόρησης.  Δικές τους είναι όλες  οι  ανθρωποκτόνες συνήθειες, οι νοσηρές  συμπεριφορές, η αφυσικη ζωή.  

Αν δε νικηθεί η νοοτροπία ,η τρικυμία  εν τω κρανίω,  η έλλειψη στοιχειώδους στοχασμού , το μικροσυμφέρον,  ο φιλοτομαρισμός, η ιδιοκτησιακή αντίληψη και συμπεριφορά , αν με λίγα λόγια τη θέση του υπηκόου, του οπαδού, δεν πάρει μια μέρα ο Συνειδητοποιημένος Πολίτης, θα αργήσει να ανατείλουν οι νέες εποχές.  Αυτό, όμως, δε σημαίνει πως δε θα φτάσουν.΄Εστω και με καθυστέρηση.

* Ειδικά οι μυστικές υπηρεσίες, όχι μόνο της χώρας  μας, έχουν ιδιαίτερες και πολύπλοκες συνεργασίες, συναναστροφές, συναλλαγές με τρομοκράτες πάσης φύσεως. Πολλά από τα λεγόμενα τρομοκρατικά χτυπήματα, ειδικά τα τελευταία  που φέρονται ως δράστες ακραίοι Ισλαμιστές, είναι εγκλήματα  «κατά παραγγελία» από τις ίδιες τις μυστικές υπηρεσίες.
Πασίγνωστη αυτή η συνεργασία….νόμιμων και παρανόμων. Να, για παράδειγμα πρόσφατα τί αποκάλυψε πάλι  η ισπανική εφημερίδα  EL PAIS:
:Ο «εγκέφαλος» τρομοκρατικών επιθέσεων στη Βαρκελώνη ήταν πληροφοριοδότης των Ισπανών.

Ο ιμάμης που φέρεται ως εγκέφαλος των τρομοκρατικών επιθέσεων του περασμένου Αυγούστου στη Βαρκελώνη και το Καμπρίλς της Καταλονίας υπήρξε πληροφοριοδότης των ισπανικών μυστικών υπηρεσιών, σύμφωνα με την ισπανική εφημερίδα El Pais.

Το Εθνικό Κέντρο Πληροφοριών (CNI) παραδέχτηκε ότι είχε επαφές με τον ιμάμη του Ριπόλ, τον Αμπντελμπακί Ες Σάτι, την περίοδο που εκείνος έκτιε ποινή φυλάκισης για εμπόριο ναρκωτικών στη φυλακή του Καστεγιόν, από το 2010 μέχρι το 2014. Το CNI δεν διευκρίνισε πόσο συχνές ήταν οι «επαφές» αυτές, ούτε πόσες ακριβώς ήταν.

Σύμφωνα με την εφημερίδα, ο Ες Σάτι, ο ηγέτης των τζιχαντιστικών πυρήνων της Καταλονίας, δεν ήταν άγνωστος στις αρχές ασφαλείας, αφού είχε μπει στο στόχαστρό τους σχεδόν από την εποχή που έφτασε και εγκαταστάθηκε στην Ισπανία, το 2002. Οι πηγές τις οποίες επικαλείται η El Pais επισημαίνουν ότι μολονότι είχε ερευνηθεί τότε η ενδεχόμενη συμμετοχή του σε τρομοκρατικές οργανώσεις, το όνομά του δεν είχε συνδεθεί με κάποια τρομοκρατική ενέργεια, παρά μόνο για αδικήματα του κοινού ποινικού δικαίου.

Γράφαμε πριν λίγους μήνες  για το συγκεκριμένο θέμα  των τρομοκαρτικών επιθέσεων στην Ευρώπη και τις περίεργες διασυνδέσεις τους με τις μυστικές υπηρεσίες:
«ΣΥΜΠΤΩΣΕΩΝ» ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΙΣΛΑΜΙΚΑ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΧΤΥΠΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ (5/6/2017)
Διαφωνούν πολλοί με την επιμονή μας να στηρίζουμε   την άποψη πως οι χρονικές «συμπτώσεις» των τελευταίων πολύνεκρων ισλαμικών, τρομοκρατικών χτυπημάτων  στην Αγγλία, αρχής γενομένης από εκείνο το Μάρτη του 2017 μπροστά στο βρετανικό κοινοβούλιο και  λίγο μετά με  τα δύο πρόσφατα, το ένα  στο Μάντσεστερ πριν δύο εβδομάδες και το άλλο  την περασμένη Κυριακή στο Λονδίνο, μόνο  συμπτώσεις   δε δείχνουν να είναι  . Και θα προσπαθήσουμε να τεκμηριώσουμε αυτή την άποψη με στοιχεία.
Η τελευταία πολύνεκρη ισλαμική επίθεση στην Αγγλία, έγινε πριν 12 ολόκληρα χρόνια.  ΄Ηταν οι  βομβιστικές επιθέσεις  στις 7 /7/2005 στο Λονδίνο (οι λεγόμενες στα αγγλικά 7/7 bombings) στα μέσα μεταφοράς της Βρετανικής πρωτεύουσας .Δράστες 4 Μουσουλμάνοι, που ήθελαν  να εκδικηθούν  την  Αγγλία για την εμπλοκή της στον πόλεμο του Ιράκ. Οι  πολύνεκρες εκείνες συντονισμένες επιθέσεις στα μέσα μεταφοράς , άφησαν πίσω τους 57 νεκρούς και πάνω από 700 τραυματίες. ΄Εκτοτε και ,όπως είπαμε, για 12 ολόκληρα χρόνια, δεν είχαμε άλλες τέτοιες, ισλαμικές τρομοκρατικές επιθέσεις στην Αγγλία.
Και ξαφνικά,  το ακραίο Ισλάμ θυμήθηκε ξανά τη Βρετανία το 2017, όταν η χώρα, μετά το Brexit,  βρίσκεται με κυβέρνηση ακροδεξιά, η οποία ως βασικό στόχο έχει την εκδίωξη όλων των ξένων  και την εμπόδιση εισόδου στη χώρα αλλοδαπών και ειδικά Αράβων Ισλαμιστών. ΄Ολη η προπαγάνδα του  Brexit, αλλά και η χωρίς προβλήματα κατίσχυση της νέας κυβέρνησης υπό την ακροδεξιά Τερέζα Μέι, στηρίχτηκαν αποκλειστικά σε αυτές τις ρατσιστικές εξαγγελίες και λιγότερο σε οικονομικά θέματα.
Και όμως. ΄Ολος αυτός ο θρίαμβος  της κυβέρνησης και των συντηρητικών Εγγλέζων  για την έξοδο της χώρας από την Ε.Ε, στηρίχτηκε σε πλασματικά στοιχεία, αφού η συντριπτική πλειοψηφία των ΄Αγγλών είναι κατά του Brexit . Να μην ξεχνάμε πως στο δημοψήφισμα είχαμε περίπου 17 εκατομμύρια εθνικιστών, που φήφισαν υπέρ, έναντι 28 εκατομμυρίων προοδευτικών Εγγλέζων , οι οποίοι είτε ψήφισαν ΝΑΙ στην Ευρώπη, είτε  ΑΠΕΙΧΑΝ από τις κάλπες. Αλλά και πέρα από αυτούς  ένα καθόλου ευκαταφρόνητο κομμάτι συντηρητικών ΄Αγγλων, είναι  κατά του ρατσιστικού ντελίριου,  που επακολούθησε την έξοδο της χώρας από την Ε.Ε .
 Και ως την προκήρυξη των εκλογών (θα πραγματοποιηθούν την Πέμπτη, 8/6),  η πανηγυρική εκείνη  ατμόσφαιρα που επικρατούσε στην Ακροδεξιά, άλλαξε άρδην, όταν οι πρώτες δημοσκοπήσεις έδειξαν ότι  πολλοί ψηφοφόροι, ειδικά  από εκείνους που προτίμησαν την ΑΠΟΧΗ στο δημοψήφισμα , θα προσέλθουν τώρα στις κάλπες και θα ψηφίσουν «αριστερά» και αντιρατσιστικά. Η Τερέζα Μέι έντρομη έβλεπε τις τελευταίες εβδομάδες μια χωρίς προηγούμενο συρρίκνωση των ποσοστών του κόμματός της, που  μόλις 2-3 μέρες πριν από σήμερα, έφτασε η διαφορά τους με τους εργατικούς στο 1%!
Λίγα 24ωρα μετά τη δημοσιοποίηση αυτής της τελευταίας δημοσκόπησης που προκάλεσε σοκ στην Ακροδεξιά, έχουμε την τρομοκρατική επίθεση της Κυριακής στο Λονδίνο. ΄Οπως, ακριβώς, είχε γίνει πριν περίπου 2μιση μήνες, πάλι στο Λονδίνο και πριν  2 εβδομάδες στο Μάντσεστερ, όταν επίσης   παραμονές και εκείνων των επιθέσεων, οι δημοσκοπήσεις έδειχναν κατρακύλα των ποσοστών της Μέι!
Να επαναλάβουμε πως η Αγγλία έμεινε ολόκληρα 12 χρόνια μακριά από τον τρόμο, ο οποίος ξαναχτύπησε τώρα παραμονές εκλογών, όταν  η Μέι  σκίζεται να σχηματίσει  αυτοδύναμη, ρατσιστική  κυβέρνηση με βασικό προεκλογικό σκλόγκαν της «ΕΞΩ ΟΙ ΜΗ ΒΡΕΤΑΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗ ΧΩΡΑ».  Κι αυτός  ο τελευταίος τρόμος των 3 χτυπημάτων  από τις 22 Μάρτη 2017 μέχρι και χτες Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017, μόνο τους Ακροδεξιούς εξυπηρετεί, αφού συσπειρώνει  τους ψηφοφόρους που είναι κατά των ξένων, ειδικά των Μουσουλμάνων   και υπέρ της συντηρητικής, ρατσιστικής κυβέρνησης Μέι.
Κι αν λάβει  κανείς υπόψη του από τις μαρτυρίες-αποκαλύψεις (για διάφορους λόγους) πολλών κορυφαίων  στελεχών στις παγκόσμιες   κρατικές, μυστικές υπηρεσίες πως η παγκόσμια τρομοκρατία και όχι μόνο η Ισλαμική, συνεργάζεται με αγαστή σύμπνοια και …κατανόηση με όλες αυτές τις σκοτεινές    υπηρεσίες, ποιος μπορεί να αποκλείσει πως οι κατ’ έξοχήν ασκημένες στην ίντρικα, την απάτη και την προδοσία αγγλικές μυστικές υπηρεσίες, δε ζήτησαν από τους συνεργάτες τους ακραίους Ισλαμιστές  αυτά τα  μακελειά, που ζήσαμε; Να τονίσουμε ΠΑΛΙ πως η «προσφορά» αυτών των συνεχόμενων  τυφλών τρομοκρατικών χτυπημάτων είναι «λαχείο», που κλήρωσε ,ειδικά για τη Μέι.   Αρκούντως, δηλαδή,  ουσιαστική η συμβολή τους  στη διαμόρφωση του εκλογικού αποτελέσματος και την επιτυχία του αφεντικού των υπηρεσιών αυτών, εν προκειμένω υπέρ της ακροδεξιάς Τερέζας Μέι και των ρατσιστών εθνικιστών, που στελεχώνουν την κυβέρνησή της.
Απόδειξη τρανή και μοναδική πως και το χτεσινό χτύπημα ήταν «λαχείο» για τη Μέι, είναι και  η σημερινή δημοσκόπηση που  ξεκίνησε στις 2/6 και ολοκληρώθηκε την Κυριακή, 4/6, μετά την τρομοκτατική επίθεση και   δίνει προβάδισμα στη Μέι 11 ολόκληρες μονάδες! Και λέμε παραπάνω πως λίγα 24ωρα πριν την επίθεση οι ακροδεξιοί είχαν υποστει σοκ με το 1% διαφορά από τους εργατικούς. Χρειάζεται να πει κανείς περισσότερα;
Αν δεν είναι όλα τούτα συμπτώσεις με «εισαγωγικά», πώς αλλιώς θα έπρεπε να τα χαρακτηρίσουμε για να είμαστε δίκαιοι και συνεπείς στην ιστορική μας κρίση;
 Όσο για τις ελληνικές μυστικές υπηρεσίες (παλιά ΚΥΠ, σήμερα ΕΥΠ) μια από τις πολλές και καραμπινάτες αποκαλύψεις συνεργασίας τους, εν προκειμένω με τη 17Ν,  είναι η περίφημη υπόθεση της Λουίζης Ριανκούρ ,που ακόμα και σήμερα χαρακτηρίζεται περίεργη,αφού επίσημα δεν έχει   διευκρινσιτεί τί συνέβη σε εκείνη την υπόθεση που στήθηκε για το λόγο που θα παραθέσουμε στη συνέχεια.
  Στον Τύπος της επχοής της Δίκης της 17Ν.διαβάζουμε:
Με την κατάθεση του πρώην αρχηγού της ΕΛ.ΑΣ., Στέφανου Μακρή, για την υπόθεση της Λουίζης Ριανκούρ, στις 27 Μαρτίου του 1992, συνεχίσθηκε η δίκη των κατηγορουμένων για συμμετοχή στη 17 Νοέμβρη.

Ο κ. Μακρής ο οποίος διατέλεσε αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. από το Μάρτιο του 1992 έως το Μάρτιο του 1993, δέχθηκε καταιγισμό ερωτήσεων από την έδρα όταν κατέθεσε ότι η γυναίκα που τους έδωσε την πληροφορία για τη Λουίζης Ριανκούρ, Μαρία Τσιντέρη, εισέπραξε το ποσό των 13 εκατομμυρίων δραχμών, χωρίς οι αστυνομικές αρχές να μπορέσουν να την αντιμετωπίσουν.

Ο εισαγγελέας, Βασίλης Μαρκής, έκανε λόγο για δεύτερο φιάσκο.

«Άκουγα για φιάσκο της Ριανκούρ, τώρα διαπιστώνω ότι υπάρχει και δεύτερο φιάσκο. Ο άνθρωπος που έδινε πληροφορίες πήρε χρήματα με τη μεθοδολογία που χρησιμοποιείται στις απαγωγές και δεν την εντοπίσατε», υποστήριξε.

Ο πρόεδρος του δικαστηρίου, Μιχάλης Μαργαρίτης, εξέφρασε την απορία για τον τρόπο δράσης της αστυνομίας τότε.

Ρώτησε τον μάρτυρα αν υπήρξαν εξωτερικές παρεμβάσεις που δεν τους άφησαν να κάνουν τη δουλειά τους.

Ο μάρτυρας αρνήθηκε και στη συνέχεια ο κ. Μαργαρίτης ζήτησε την εκτίμηση του εάν είναι φυσιολογική αυτή η συμπεριφορά της αστυνομίας.
Ο πρόεδρος του δικαστηρίου συνέχισε λέγοντας: «Απορώ με τον τρόπο που δουλέψατε και αφήνει και σε μένα πολλά ερωτηματικά».

Η «Μαρία της Ριανκούρ»

Στην κατάθεσή του ο κ. Μακρής ανέφερε, μεταξύ άλλων, ότι το τρίτο δεκαήμερο του Μαρτίου του 1992 δέχθηκε τηλεφώνημα από μια γυναίκα, η οποία του είπε ότι ετοιμαζόταν από τη «17 Νοέμβρη» χτύπημα εναντίον δικαστικού λειτουργού στις 27 Μαρτίου και πως, αν αποτύχει η επιχείρηση, τα μέλη της οργάνωσης θα συγκεντρωθούν στη οδό Λουίζης Ριανκούρ.

Ο κ. Μακρής υποστήριξε πως ενημερώθηκε τότε η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Δημόσιας Τάξης και οργανώθηκε μία επιχείρηση, η οποία όμως απέτυχε.

Σύμφωνα με την κατάθεσή του, στο σημείο που είχε αναφερθεί, εμφανίστηκε ένα κίτρινο φορτηγάκι απ’ όπου κατέβηκαν δύο άτομα, από τους οποίους ο ένας φορούσε περούκα.

Μέσα στο φορτηγάκι βρέθηκε, σύμφωνα με τον κ. Μακρή, ένα περίστροφο από αυτά, που είχε κλέψει η «17 Νοέμβρη» από το αστυνομικό τμήμα Βύρωνα.

Ακολούθησε, όπως είπε ο μάρτυρας, επιχείρηση για τον εντοπισμό των δραστών, οι οποίοι μόλις έφυγαν με το φορτηγάκι, χωρίς όμως επιτυχία.

«Ήταν η πρώτη φορά, που μπορέσαμε να έχουμε μία πληροφορία για τη ’17 Νοέμβρη’, αλλά έμεινε αναξιοποίητη. Υπάρχουν ευθύνες οι οποίες καταλογίστηκαν», είπε ο κ. Μακρής, προσθέτοντας ότι, όπως πληροφορήθηκε, η γυναίκα αυτή ονομάζεται Μαρία Τσιντέρη, εργαζόταν σε μικροβιολογικό εργαστήριο και ο σύζυγός της ήταν αξιωματικός.

«Αστυνομικό κύκλωμα έστησε την ιστορία»

Την άποψη, ότι κύκλωμα αστυνομικών εκμεταλλεύτηκε την υπόθεση της Λουΐζης Ριανκούρ, με σκοπό να οικειοποιηθεί χρηματικά ποσά εξέφρασε στο δικαστήριο ο Σάββας Ξηρός, ο οποίος παραδέχθηκε ότι ήταν παρών στα γεγονότα.

Ο κατηγορούμενος υποστήριξε κατά τη διάρκεια της κατάθεσης του πρώην υπαρχηγού της ΕΛ.ΑΣ. κ. Μιχάλη Νηστικάκη, ότι την Παρασκευή 27 Μαρτίου 1992, στην οδό Λουίζης Ριανκούρ, υπήρχε μόνον ένα αυτοκίνητο της αστυνομίας και ότι όλη η περιοχή είχε ελεγχθεί από τα μέλη της οργάνωσης χωρίς να έχει εντοπιστεί καμία άλλη κίνηση της αστυνομίας.

Όπως είπε ο Σάββας Ξηρός στις 28 Μαρτίου στο επίμαχο σημείο υπήρχαν μόνο δυο αστυνομικοί που παρακολουθούσαν το φορτηγάκι που εγκατέλειψε η οργάνωση την προηγούμενη μέρα και την Κυριακή 29 Μαρτίου το απόγευμα οι αστυνομικοί βρήκαν μέσα στο φορτηγάκι ένα όπλο από αυτά που είχε ληστέψει η «17 Νοέμβρη» από το αστυνομικό τμήμα Βύρωνα.

«Αυτό που περιέγραψε ο κ. Μακρής -είπε ο Σάββας Ξηρός- η κοσμοσυρροή δηλαδή ήταν πλέον τη Δευτέρα 30 Μαρτίου. Έστησαν την ιστορία τη Δευτέρα, σαν εμποροπανήγυρη ήταν. Αυτό αποδεικνύει ότι το κύκλωμα δεν φτιάχτηκε τότε, προϋπήρχε και εκμεταλλεύτηκε την υπόθεση για να βγάλει περισσότερα λεφτά».

Το δικαστήριο κάνοντας δεκτό σχετικό αίτημα του συνηγόρου πολιτικής αγωγής κ. Γιώργου Μαύρου διέταξε την κλήτευση του αστυνομικού Βασίλη Γκιώνη ο οποίος παρακολουθούσε την Λουΐζης Ριανκούρ το επίμαχο χρονικό διάστημα αλλά και του τότε επικεφαλής των ΕΚΑΜ κ. Μιχάλη Μαυρουλέα.

Επίσης, το δικαστήριο έκανε δεκτό αίτημα των συνηγόρων πολιτικής αγωγής και υπεράσπισης για την κλήτευση της Μαρίας Τσιντέρη η οποία, σύμφωνα με τις καταθέσεις πρώην υψηλόβαθμών στελεχών της ΕΛ.ΑΣ. φέρεται ότι ήταν η πληροφοριοδότης στην υπόθεση της Ριανκούρ.

Η Μαρία Τσιντέρη η οποία έχει δώσει προανακριτικές καταθέσεις αρνείται κάθε ανάμειξη στην υπόθεση.


Η…περίεργη αυτή υπόθεση που δε μοιάζει καθόλου τέτοια, αποδεικνύει εκείνο, που είχε αποκαλύψει παλιότερα με επιστολή του σε εφημερίδα ο   Αλέξανδρος Γιωτόπουλος.  Ο φερόμενος ως αρχηγός της 17 Ν είχε πει πως εκτός από τα συλληφθέντα μέλη της οργάνωσης υπάρχουν και άλλα, περίπου οκτώ(8), που δε συνελήφθησαν ποτέ. Τα μέλη αυτά δεν ανήκαν στην Αριστερά, εξωκοινοβουλευτική ή μη.
Είναι τα μέλη, ή τουλάχιστον κάποια απ΄αυτά, που είχαν καταφέρει να διεισδύσουν άγνωστο πώς στην οργάνωση και δεν αποκλείεται να ήταν στελέχη  κόμματος ή ακόμα και κάποιοι πράκτορες της τότε ΚΥΠ Σε εκείνους, όπως αναλύσαμε σε άλλο κείμενό μας, χρεώνεται και η υπόδειξη της δολοφονίας  Μπακογιάννη για τους λόγους που αναπτύξαμε εκεί. Πιθανότατα και οι ίδιοι να «έδωσαν» και το Σάββα Ξηρό, με την πειραγμένη από τους ίδιους βόμβα, που έσκασε στα χέρια του.  Αυτοί  φαίνεται να έστησαν και  την υπόθεση Ριανκούρ, που απέφερε στους εμπνευστές της σοβαρά κέρδη κάποιων εκατομμυρίων δραχμών, το 1992.
Η Μαρία Τσιντέρη και ο θυρωρός του Σάββα Ξηρός που τάχα τους  κάρφωσε, είναι παραμύθι. Της πρώτης το όνομα ,υπαρκτό μεν, χρησιμοποιήθηκε σκόπιμα και για αποπροσανατολισμό. Η ίδια, βιολόγος και  σύζυγος στρατιωτικού,  ανακρίθηκε πολλές φορές και  φυσικά φάνηκε από την πρώτη στιγμή πως δεν  είχε καμιά  ανάμειξη στην υπόθεση. Θυρωρός που  κάρφωσε  δεν υπήρξε, γιατί αν υπήρχε και έγιναν τα πράγματα, όπως ισχυρίστηκε ο Σάββας Ξηρός, θα του «είχαν κόψει τα πόδια» μετά  τούτοι, όπως έκαναν πάντα με τα «καρφιά».
Η υπόθεση στήθηκε  ως εξής  και  μοναδικός στόχος ήταν η είσπραξη της επικήρυξης  : Τηλεφώνησε μια μέρα του Μάρτη του 1992 η τάχα μου  «Μαρία Τσιντέρη» στον αρχηγό της  Αστυνομίας και του είπε πως θα αποκαλύψει  τόπο και χρόνο επίθεσης της 17Ν, αν πάρει χρήματα. Πράγματι ,ενημερώθηκε η τότε ΚΥΠ, η οποία έκρινε πως επρόκειτο για αξιόπιστη πληροφορία. ΄Ετσι και σε πολιτικό επίπεδο  αποφασίστηκε να συνεργαστούν.
Τότε   η «Μαρία» τους αποκάλυψε πως  η 17Ν στις 27 Μάρτη θα χτυπούσε κάποιο ανώτερο δικαστικό ή υπάλληλο του υπουργείου Εξωτερικών. Κι αν η επιχείρηση αποτύγχανε, τα μέλη της 17Ν  θα συγκεντρώνονταν στην πλατεία Ριανκούρ.  ΄Οπως και έγινε. Οι αστυνομικοί που την είχαν στήσει στην πλατεία, βρήκαν, μεν ένα κλεμμένο φορτηγάκι εκεί, που δεν ήταν φυσικά μέσα ο  Κουφοντίνας και οι Ξηροί, αλλά υπήρχε μέσα εκείνο ακριβώς που ήθελαν να τους δείξουν.  ΄Ενα 38αρι περίστροφο που είχε κλέψει από το αστυνομικό τμήμα Βύρωνα η 17Ν! 
Αυτή η εξέλιξη  με το πιστόλι, να βρεθεί, δηλαδή, μια αναμφισβήτητη απόδειξη πως πράγματι πρόκειται για τη 17Ν, αφού αυτή είχε πια στην κατοχή της  το παρατημένο περίστροφο, θεωρήθηκε από την ΚΥΠ  πως ενισχύει σημαντικά  την αξιοπιστία της «Μαρίας  Τσιντέρη» και αποφασίστηκε να συνεχιστεί η συνεργασία τους. Εκείνη, όμως,  τους ανακοίνωσε πάλι  τηλεφωνικά, πως θα δώσει και νέα πληροφορία για χτύπημα της 17Ν, αν πάρει τα χρήματα για την πρώτη πληροφορία. ΄Ετσι αποφασίστηκε να της δοθούν τα χρήματα, αλλά εκείνη δε δέχτηκε   πρόσωπο με πρόσωπο. Τους όρισε μέρα και ώρα και   έστελνε τον μεταφορέα των χρημάτων  από δω κι από κει, όπως κάνουν οι απαγωγείς, για να εισπράξουν τα λύτρα. Κι αφού τον  πήγε  στο μέρος που ήθελε, του πήρε τα λεφτά και… «μην την (τον, δηλαδή) είδατε μην τον απαντήσατε».
Έκτοτε, ουδεμία άλλη πληροφορία δόθηκε από τη «Μαρία» ή από άλλον. Τα λεφτά τα εισέπραξαν τα μέλη της 17Ν, οι συγκεκριμένοι, δηλαδή που έστησαν τον έξυπνο όντως κόλπο να  βουτήξουν 15 ολόκληρα εκατομμύρια. Μεγάλο ποσό για το 1992. Και μάλιστα, πήραν το χρήμα εντελώς ακίνδυνα, βάζοντας  σε ένα κλεμμένο φορτηγάκι μέσα ένα καταδικό τους αποδεικτικό στοιχείο, που κανείς άλλος δε θα μορούσε να το έχει. Το 38αρι περίστροφο.  Ούτε περίεργο,αλλά ούτε και πρωτότυπο για τους ασχολούμενους με τέτοιου είδους παρανομία.

Ο ΣΥΣΤΗΜΙΚΟΣ ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΑΝΑΜΝΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΤΟ Υ «ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ» ΑΦΟΡΜΗ ΓΙΑ ΝΕΑΣ ΜΟΡΦΗΣ ΑΓΩΝΑ

 

Μια  τυπικά επαναλαμβανόμενη κάθε χρόνο γιορτή «εθνικής μνήμης και υπερηφάνειας» αποκτά πάντα τα χαρακτηριστικά εκείνα που είναι απαγορευτικά στην  άντλησης  γόνιμης, πραγματικής  ιστορικής γνώσης. Είναι διαπίστωση  κοινή και  καθολική.

Οι εθνικές επέτειοι της  25ης Μαρτίου 1821 και η 28ης Οκτώβρη 1940 είναι τα δύο χαρακτηριστικότερα παραδείγματα στη χώρα μας , έκπτωσης της γόνιμης  ανάμνησης του παρελθόντος  ,που παράγει την   ωφέλιμη, την απαραίτητη ιστορική  γνώση για τον πολίτη  και τον ελληνικό λαό στο σύνολό του. Στην καλύτερη περίπτωση,  αυτές οι εθνικές γιορτές, θα λέγαμε πως είναι είτε ευκαιρία σχόλης,  ανάπαυσης  των εργαζομένων  λόγω της καθιερωμένης  αργίας   και στη χειρότερη, ευκαιρία ανάδυσης για πολλούς  του πιο άγριου και παρανοϊκού περιεχομένου του υποσυνείδητου τους που εν προκειμένω λαμβάνει τη μορφή    εθνικιστικής-ρατσιστικής  υστερίας και εκδικητικότητας κατά παντός πραγματικού  ή φανταστικού  εχθρού της …ενδόξου ημών πατρίδος !

Η γιορτή του Πολυτεχνείου και μάλιστα σε πακέτο τριήμερων εκδηλώσεων, με το χρόνο  ξέπεσε κι αυτή  στο χαμηλότερο επίπεδο, που συναντιούνται παρόμοια  στερεοτύπως επαναλαμβανόμενα   εθνικ(ιστικ)ά πανηγυράκια, ως εκείνα των  επετείων  του ΄21 και του ΄40.  Κι αυτό συνέβη   περισσότερο,   γατί το κατοπινό κράτος της λεγόμενης  Μεταπολίτευσης,    οικειοποιήθηκε, μια αυθόρμητη φοιτητική εξέγερση, που  (τηρουμένων  των τότε  αναλογιών) εξελίχτηκε σε γενικότερη λαϊκή, έστω θυμική  και εξ αποστάσεως  συμπαράσταση στους  αγωνιζόμενους φοιτητές. Το  κράτος της Μεταπολίτευσης εξέλαβε την ιστορική εκείνη λαϊκή κινητοποίηση,   ως δική του συστημική…«επανάσταση», που απέβλεπε στην κατάργηση  ενός δικτατορικού, αυθαίρετου στρατιωτικού κράτους με το…ιδανικής μορφής δικό του κοινοβουλευτικό  κράτος!  Και πώς θα μπορούσε να συμβεί αλλιώς, αφού, πολλοί από τους συμμετέχοντες και μάλιστα σε λόγους πρωταγωνιστικούς σε εκείνη την εξέγερση το Νοέμβρη του 1973,στελέχωσαν κορυφαίες θέσεις του αστικού κράτους και μάλιστα λίγα χρόνια μετά, όταν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου ήταν ακόμα νωπά.

Αυτό και μόνο το γεγονός της «κρατικοποίησης» με το χρόνο μιας αυθόρμητης νεανικής και  στην ουσία αντικρατικής-αντιεξουσιαστικής  εκδήλωσης από ένα κράτος, έστω και  λιγότερο  φονικό από εκείνο της δικτατορίας, που την κατέπνιξε στο αίμα,  ήταν  αρκετό σήμερα για τη συνείδηση των περισσοτέρων να αποσυνδέσει  το «επαναστατικό» τελετουργικό μιας επί 44 χρόνια τυπικά επαναλαμβανόμενης  γιορτής  από το πραγματικό επαναστατικό πλαίσιο εκείνου του ιστορικού γεγονότος του Νοέμβρη 1973.  Με μια μόνο εξαίρεση. Μέσα σε όλα αυτό τον πολύ χρόνο που κύλησε, τουλάχιστον τα πρώτα δέκα χρόνια , μετά τα γεγονότα  της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, όταν συνέχιζε η σημερινή τυπική πια γιορτή να διεκπεραιώνεται από τη νεολαία της εποχής, αυθόρμητα και συνειδητά, χωρίς την κρατική παρέμβαση, οφείλουμε να παραδεχτούμε πως διέθετε έναν πρωτοφανή  παλμό, αλλά και προωθούσε δυναμικά μέσα από συγκλονιστικές, τεράστιες  λαϊκές διαδηλώσεις, την  ανάδειξη των αιτημάτων της ηρωικής εκείνης εξέγερσης των φοιτητών του Πολυτεχνείου το 1973.

  Και θα παραδεχόταν κανείς πως είναι προτιμότερο σήμερα, μετά την τυποποίηση, πέρα από την κρατικοποίηση,  της συγκεκριμένης γιορτής,  να αποστασιοποιείται ένας συνειδητοποιημένος πολίτης από τέτοιου είδους στερεότυπες τελετές   αναπαραγωγής στείρας ιστορικής μνήμης,  που θα μπορούσαν να καταντούν  και γραφικές. Και  με ατομική περισυλλογή και ανάμνηση,  από τη μια να τιμά  τους δεκάδες νεκρούς εκείνου του ηρωικού ξεσηκωμού  στις 15/16 και 17 Νοέμβρη 1973 και από τη άλλη να  καλλιεργεί  το γόνιμο προβληματισμό για το τί τελικά  συνέβη και  τα βασικά και κύρια συνθήματα των έγκλειστων στο Πολυτεχνείο φοιτητών «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία», 44 χρόνια μετά, παραμένουν το ίδιο ανεκπλήρωτα σε ένα  δημοκρατικό πολίτευμα ,όπως τότε, όταν την εξουσία ασκούσαν οι στρατοκράτες αντί των πολιτικών.

Μήπως το πρόβλημα δεν είναι η εγκαθίδρυση Δημοκρατιών και κοινοβουλευτικών πολιτευμάτων, αφού και  κατά τον «εξυπνακισμό» του Τσόρτσιλ  «η Δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα, αν δεν υπήρχαν τα άλλα»; Κι αφού,  έστω και με αυτή τη λογική, ΟΛΑ τα πολιτεύματα που γνωρίζουμε  και δοκιμάστηκαν είναι «πάρε το ένα και χτύπα το άλλο», μήπως θα έπρεπε να ανακαλύψουμε μια νέα μορφή «πολιτεύματος» στο οποίο η εξουσία δε θα ασκείται  από το λαό (που δεν ασκήθηκε ποτέ,  παρ΄όλες τις βαρύγδουπες διακηρύξεις   των Συνταγμάτων) , αλλά δε θα υπάρχει καν  ανάγκη οποιασδήποτε εξουσίας στην ατομική και τη δημόσια ζωή ;

Και φαίνεται πως σε πείσμα όσων αρνούνται θεωρητικά τη δυνατότητα  αυτοδιαχείρισης και αυτοελέγχου των συμπεριφορών του ατόμου, όταν  αποκτά συνείδηση πολίτη, εκεί οδηγούνται νομοτελειακά  οι κοινωνίες και οι συλλογικότητες του Μέλλοντος. Πόσο μακριά είναι αυτή η εποχή, δεν υπάρχει  ανάγκη να μας προβληματίζει. Το χρέος κάθε συνειδητοποιημένου πολίτη είναι, με το δικό του συνεπή  αγώνα, να φέρνει ακόμα πιο κοντά στον άνθρωπο το νήμα, αυτού του δραματικού, του περιπετειώδους «Μαραθώνιου» της ανθρωπότητας, εδώ και αιώνες,  για να ζήσει επιτέλους  με ΨΩΜΙ,  ΠΑΙΔΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.