Αρχείο κατηγορίας ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ

ΣΥΡΙΖΑ: ΣΤΗΡΙΖΕΙ ΤΟ ΔΙΚΤΑΤΟΡΑ ΠΟΥΤΙΝ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ:

1. ΣΥΡΙΖΑ: Διάβημα στον Ουκρανό πρεσβευτή για τα βίαια γεγονότα της Οδησσού

ΣΥΡΙΖΑ: Διάβημα στον Ουκρανό πρεσβευτή για τα βίαια γεγονότα της Οδησσού

 

2. Τσίπρας:  Επαφές με εκπροσώπους της ρωσικής κυβέρνησης έχει σήμερα και αύριο στη Μόσχα ο Αλέξης Τσίπρας.

 

 

O  ΣΥΡΙΖΑ,όπως γνωρίζει (ή διαισθάνεται) η πλειοψηφία των Ελλήνων, είναι ένα κόμμα «αχταρμάς»,αλλά και εντελώς αναξιόπιστο.  Μια κοματική οργάνωση με ευκαιριακή  συνύπαρξη μελών-οπαδών (η γνωστή «κινούμενη άμμος ψηφοφόρων»)   με ανύπαρκτη συνοχή και φυσικά με απροσδιόριστη ιδεολογική κατεύθυνση .

 Τα στελέχη του,βέβαια ,  παρουσιάζουν το «μόρφωμα» αυτό  ως αριστερό κόμμα, αλλά φαίνεται  λησμονούν πως ένα αριστερό κόμμα έχει καθορισμένες αρχές και αξίες (μαρξιστικές,λενινιστικές πρωτίστως) ,στηρίζεται σε συγκεκριμένη ιδεολογία με ειδικά χαρακτηριστικά, κυρίως αντικαπιταλιστικά και ανθρωπιστικά.  Είναι ένα συγκεχυμένο σύστημα  ανεφάρμοστων θεωριών και αερολογιών, που στηρίζεται σε οπαδούς και συντεχνίες, των οποίων το κυριάρχο ζητούμενο είναι το προσωπικό τους οικονομικό συμφέρον. Η αριστερά αντίθετα ήταν και είναι  ένα αδρό πολιτικό σύστημα, που δοκιμάστηκε πολλές φορές  και σε πολλές χώρες ως γόνιμη-δυναμική αντιπολίτευση, αλλά ακόμα και στη διαχείριση  κρατικής  εξουσίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ πέρα από την  αριστερή και μάλιστα τη γνωστή «ξύλινη» ορολογία και τα τσιτάτα που χρησιμοποιεί, δεν έχει να παρουσιάσει στέρεο πολιτικό λόγο, γι΄αυτό και παραμένει ένα σκοτεινής ή συκχεχυμένης ιδεολογίας κομματικό “μόρφωμα”   (σε καμιά περίπτωση αριστερό κόμμα), απροσδιόριστης, όπως είπαμε, ιδεολογικής κατεύθυνσης  με  συμπεριφορές που συναντά κανείς σε δικτατορικά ,ακροδεξιά, ναζιστικά, σταλινικά καθεστώτα. 

Από την άλλη,τα στελέχη του  βρίσκονται συνήθως σε τέτοια ιδεολογική σύγχυση και απόσταση μεταξύ τους, που ώρες -ώρες   αλληλοανερούνται και αλληλοδιαψέυδονται στις εξαγγελίες και τις δηλώσεις τους σε τέτοιο βαθμό , ως να ανήκουν σε  διαφορετικούς κομματικούς συνασπισμούς με έντονη τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσά τους. Οι λεγόμενες «συνιστώσες»  του, μάλιστα, μπορούν να εξικνούνται ιδεολογικά από την άκρα αριστερά έως και την άκρα δεξιά!
΄Ετσι, δεν είναι καθόλου περίεργο αν  ο Γλέζος για παράδειγμα  με όσα κατά καιρούς λέει και με άλλοθι τα (αναμφισβήτητα) αριστερά εύσημα που διαθέτει, ψαρεύει για το ΣΥΡΙΖΑ ψηφοφόρους-οπαδούς από όλες τις πρόσφορες δεξαμενές ,αριστερά και δεξιά. Αναζητά  οπαδούς ακόμα και στο ναζιστικό στρατόπεδο και δεν είναι τυχαίο που με πρόσχημα τη…δημοκρατική του ευαισθησία (που μάλλον…στερούνται οι υπόλοιποι αριστεροί)  φαίνεται να ανέχεται   ακόμα και την εγκληματική δράστηριότητα  των Ναζί στην Ελλάδα με την περίφημη εκείνη «ατάκα» του πως η «αντιμετώπιση της Χ.Α επιτυγχάνεται με πολιτικά μέσα». Δεν προσδιορίζει, βέβαια,  ποια είναι τα πολτικά αυτά μέσα και με ποια η μέθοδος αντιμετώπισης της εγκληματικής οργάνωσης.  Ούτε και φαίνεται να επηρεάζεται από την εμπειρία, την τακτική και τη συμπεριφορά  των περισσοτέρων κρατών του κόσμου, απέναντι στο ναζισμό (Αμερική, Γαλλία για παράδειγμα),που δεν υπάρχει σπιθαμή χώρου πολιτικής  αντιμετώπισης των ναζιστών.
Ούτε είναι επίσης πρωτόγνωρο ,άλλα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ να  επιχειρηματολογούν, ας πούμε,  σήμερα για τα οφέλη της παραμονής μας στην Ε.Ε και στο ευρώ και την επομένη να ανατρέπουν τα ίδια αυτά στελέχη ( ή άλλα) τη χτεσινή τους …επιχειρηματολογία και να διακηρύσσουν πως δε συζητείται η έξοδος της χώρας από την Ε.Ε ή το ευρώ.  ΄Ιδια είναι η τακτική και η συμπεριφορά  του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ να εκθειάζει συστήματα ακόμα και  ολοκληρωτικής -δικατορικής συμπεριφοράς ( Βενεζουέλας, Β.Κορέας, Ρωσίας) και αύριο να  αποσύρουν την…εκτίμησή τους σ΄εκείνα, ανάλογα με τις περιστάσεις.
Τα τελευταία περιστατικά ,το διάβημα(!)-διαμαρτυρία στην ουκρανική κυβέρνηση για τα εγκλήματα στην Οδησσό, που  υποκίνησαν και διέπραξαν εγκάθετοι του δικτάτορα της Ρωσίας και η επίσκεψη Τσίπρα στη Μόσχα είναι οι ασφαλέστερες επιβεβαιώσεις της άποψης που εκθέσαμε  παραπάνω. Χωρίς να υπάρχει καμιά διάθεση να δικαιολογήσουμε τη συμπεριφορά των Ουκρανών στη μεγάλη αυτή κρίση που ξέσπασε μετά την αυτονόμηση της Κριμαίας, όμως είμαστε ιστορικά υποχρεωμένοι να στηρίξουμε την αλήθεια πως οι Ουκρανοί είναι οι αμυνόμενοι και όχι οι επιτιθέμενοι σ΄αυτή την κρίση, που δημιούργησε εξ ολοκλήρου ο δικτάτορας της Ρωσίας.
Και φυσικά σε καμιά περίπτωση το σύνολο του πληθυσμού της Ουκρανίας,όπως η προπαγάνδα της Μόσχας διαδίδει , δεν έχει ακροδεξιό, πολύ περισσότερο ναζιστικό προσανατολισμό. Οπωσδήποτε υπάρχουν κι εκεί ,όπως και στη χώρα μας και σε άλλες ευρωπαϊκές,  τέτοιες «αλλόκοτες»,εγκληματικές ή και γραγικές  μορφές ακροδεξιών,ναζιστών και εθνικιστών.  Αλλά όλοι αυτοί είναι  μια μειοψηφία.  Σε αντίθεση με αυτό που συμβαίνει στη Ρωσία, όπου οι οπαδοί του Πούτιν είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία μαφιόζοι, ακροδεξιοί, ναζιστές και εθνικιστές. Σήμερα στη Ρωσία έχει εδραιωθεί   μια ιδιόμορφη ναζιστική-εθνικιστική  υστερία, που οσημέραι εξελίσσεται σε πρακτικές ανάλογες των εθνικοσοσιαλιστών  Γερμανών  Ναζί του Χίτλερ. 

Πέρα απ΄αυτό  να μην ξεχνάμε πως ο δικτάτορας της Ρωσίας, παραβαίνοντας κάθε διεθνή νομιμότητα και τάξη, προχώρησε εδώ και λίγο καιρό  στο ιστορικό έγκλημα να ξεσηκώσει το ρωσόφιλο φανατικό πληθυσμό της Ουκρανίας, να τους βάλει να σφαγούν με τους υπόλοιπες εθνότητες, να  αποσπάσει με το έτσι θέλω και κατά παράβαση των  συνθηκών και του διεθνούς δικαίου την Κριμαία, να έχει διαπράξει δεκάδες εγκλήματα με πάνω από  100 νεκρούς στην  επανάσταση της πλατείας Μεϊντάν και τα τελευταία θύματα στην Οδησσό και τις ανατολικές περιοχές της Ουκρανίας. Εκμεταλλευόμενος την ιστορική πλέον ανικανότητα των  ηγεσιών Αμερικής και Ευρώπης συνεχίζει να προκαλεί, να ειρωνεύεται, να εξαπατά, να απειλεί πως θα  κάνει στάχτη με τα πυρηνικά του Ευρώπη και Αμερική.

Ο Πούτιν είναι ένας δικτάτορας και δε χρειάζεται κανείς να πει πολλά για να το τεκμηριώσει.Είναι ένας παρανοϊκός, νέος Χίτλερ, με ίδιες σαν εκείνον συπεριφορές. Εθνικιστής, αλλοπρόσαλλος, με αποδεδειγμένη μαφιόζικη δραστηριότητα, στηρίζεται ,όπως είπαμε, από μαφιόζους, ακροδεξιούς-ναζιστές  και εθνικιστές οπαδούς και ηγείται ενός κράτους με ιδιόμορφη κρατική υπόσταση, ένα μείγμα νομιμότητας και παρανομίας, μια εξουσία που ασκούν μαφιόζοι μεν, αλλά… εκλεγμένοι από το λαό. ΄Ομοια εξουσία δύσκολο να συναντήσεις σε άλλη πολιτισμένη χώρα στον κόσμο.

Και αυτόν τον δικατάτορα, που ζει μέσα στη χλιδή, κάτοχος  μιας αμύθητης περιουσίας από το ξέπλυμα χρήματος,  το σφαγέα της Τσετσενίας, της Ουκρανίας και των χιλιάδων ακτιβιστών της Ρωσίας,  τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο δεν καταδίκασαν ΠΟΤΕ τη συμπεριφορά και τα εγκλήματά του κατά της ανθρωπότητας, αλλά με το παραπάνω διάβημα και την επίσκεψη σήμερα Τσίπρα στη Μόσχα στην ουσία  επιβραβεύει την ιμπεριαλιστική αυτή τακτική του δικτάτορα, συστήνεται στο πλευρό του και  τον στηρίζει, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά πως δεν είναι κόμμα, αλλά «μόρφωμα», ενας αχταρμάς,χωρίς αρχές και αξίες που δεν ορρωδεί μπροστά σε τίποτα. ΄Εχει απύθμενο μίσος για όποιον και ό,τι αντιμάχεται τη δημαγωγία, τον οπορτουνισμό, το λαϊκισμό και τον αριβισμό του. Απειλεί να στείλει σε κρεμάλες και ξερονήσια εκείνους που παλεύουν να  παρουσιάσουν γυμνούς τους … αριστερούς βασιλείς.

Με το  διάβημα στήριξης του νεου Χίτλερ,του Ρώσου δικτάτορα και την επίσκεψη του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ  στη Μόσχα, συμπληρώνεται και  η τελευταία μαύρη σελίδα στην ιστορία του περίεργου αυτού ελληνικού, κομματικού μορφώματος   και κατακυρώνεται ο χαρακτηρισμός  του ως  η χειρότερο κομματική παρουσία  στη νεότερη και σύγχρονη Ελλάδα  .

  

 
 
 
 
 

Αποκρυπτογραφήθηκε επιστολή Αιγυπτίου 1.800 ετών γραμμένη στα ελληνικά

 

pathfinder.gr

Το παράπονο ενός Αιγύπτιου λεγεωνάριου της Ρώμης, γραμμένο, πριν από 1.800 χρόνια, στα ελληνικά, έρχεται, σήμερα, στο φως. Ένας αρχαίος πάπυρος, ο οποίος παρέμενε…
ανέγγιχτος, για περισσότερο από έναν αιώνα, «αποκρυπτογραφήθηκε» από τον Grant Adamson, και το περιεχόμενό του μας ταξιδεύει στην Κάτω Παννονία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας…
Οι καημοί των ανδρών που υπηρετούν τη στρατιωτική θητεία τους, από ό,τι φαίνεται, και όπως ήταν, μάλλον, φυσικό, δεν είναι κάτι καινούριο. Μία επιστολή, ηλικίας, περίπου, 1.800 ετών, γραμμένη στα ελληνικά, αν και ο αποστολέας της είναι Αιγύπτιος στρατιώτης, αποκαλύπτει το παράπονο ενός λεγεωνάριου που η οικογένειά του τον έχει ξεχάσει

Πρόκειται για ένα γράμμα σε πάπυρο του Αιγύπτιου στρατιώτη με το ρωμαϊκό όνομα Αυρήλιος Πωλίων (Aurelius Polion), της λεγεώνας Legio II Adiutrix, η οποία στρατοπέδευε στην Παννονία – μία ρωμαϊκή επαρχία που καταλάμβανε μέρη της σημερινής Ουγγαρίας, της Σερβίας, της Κροατίας και της Βοσνίας Ερζεγοβίνης.
Ο πάπυρος στον οποίο γράφτηκε η επιστολή είναι μόνο ένα από τα πολλά έγγραφα που έφερε στο φως η αποστολή των αρχαιολόγων Grenfell και Hunt, στην Αίγυπτο, στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα. Συγκεκριμένα, ανακαλύφθηκε από τους δύο ειδικούς, στην αρχαία αιγυπτιακή πόλη Τεμπτούνις, το 1899.
Αν και τα γραφόμενα στον πάπυρο είχαν περιγραφεί εν συντομία στο παρελθόν, μέχρι σήμερα, κανένας δεν είχε επιχειρήσει να αποκρυπτογραφήσει τι ακριβώς έγραφε ο αποστολέας της επιστολής. Η απροθυμία των ειδικών, πιθανότατα, οφείλεται και στην πολύ κακή κατάσταση του παπύρου, που έχει ως αποτέλεσμα πολλά μέρη του γράμματος να είναι αδύνατον να αποδοθούν.
Ωστόσο, πρόσφατα, περισσότερο από 100 χρόνια μετά την ανακάλυψή του, ο απόφοιτος του τμήματος Θρησκευτικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Rice, Grant Adamson, μελέτησε εξονυχιστικά το αρχαίο κείμενο, το οποίο είναι γραμμένο, κυρίως, στα ελληνικά, καταφέρνοντας να το αποδώσει.
Μας προσφέρει, έτσι, τη δυνατότητα να «ταξιδέψουμε» νοητά, μέσα από τα λεγόμενα του Αυρήλιου, σχεδόν, 2 χιλιάδες χρόνια στο παρελθόν, στον κόσμο ενός στρατιώτη της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, και να γνωρίσουμε μία περίπτωση από εκείνες που, σίγουρα, δεν βρίσκουν θέση στα σχολικά βιβλία της ιστορίας, δίπλα σε Ιούλιους Καίσαρες και Μάρκους Αντώνιους…
Το αρχαίο κείμενο, όπως το απόδωσε ο Adamson
Α̣ὐρήλειο[ς] Π̣ωλείο̣ν στρατ[ειώτης λε]γ̣ε̣ιῶ̣[νος] β̣ β̣οηθοῦ · Ἥρωνει [̣ τ]ῷ̣ ἀδελφ[ῷ κα]ὶ ̣Πλουτου τῇ
ἀδελφῇ καὶ μητρεὶ […] . Σ̣εινουφει τῇ̣ ἀρτοπόλει καὶ κύρᾳ πλεῖστ̣α χαίρειν̣ ̣. εὔχομα̣[ι ὑ]μᾶς ὑ̣γειαίνειν
ν̣υκτ̣ὸς̣ κ̣α̣ὶ [̣ ἡ]μ̣[έρα]ς̣, κ̣[α]ὶ ̣τὸ προ[σ]κ̣ύ̣νημα̣ ὑμῶν πάντοτε ποιῶ π̣αρὰ πᾶ̣σ̣ι τοῖς θε̣οῖς. ἐγ̣ὼ δὲ γράφων
οὐκ ἀναπάω̣μαι ὑμεῖν. εἱμεῖς ̣ δὲ κατὰ νοῦ με οὐχ ἔχεται. ἀλλὰ ‘γὼ τὸ ἐ̣μὸν ποιῶ̣ γ̣ράφων εἱμεῖν πάντοτε,
καὶ οὐκ ἀναπ̣ά̣ομαι ὑμᾶς φέρ̣ων καὶ [κ]ατὰ ψυχην ἔχων εἱμ[ᾶς. ἀλλ’ οὐ[δ]έ̣ποτέ̣ μοι ἐγρά̣ψ̣[α]τ̣ε πε̣[ρὶ] τ̣ῆς
ἡμετ̣έρας · σωτ̣[ηρείας π]ῶ̣ς ἔχετε. ἐγὼ δ̣[ὲ] μεριμνῶ περ̣ὶ ἡ̣μῶν ὅτι λαβ̣όν̣ ἀ̣[π’] ἐμοῦ γράμ̣ατα̣ π̣ο̣λλάκεις
οὐδέποτέ μοι ἀντ[ε]γράψατε εἵνα εἰδώ̣[τ]ε̣ς πῶς ἡμᾶς […] . ω̣π̣ […] ἀπώντας ἐν τ̣ῇ̣ Π̣αν̣νωνείᾳ
ἔπεμ̣ψα πρὸς ἡμᾶ̣ς. ε̣ἱμ̣ ̣εῖ[ς] δὲ οὕτ̣ω̣ς με ἔχετε ὡς ξένον α […] . ἐξηλθό̣τα, κ̣α̣ὶ ̣χαίρετε ̣ ὅ-
[…] ει . σ […] στ̣ρατείαν. ἐγὼ δὲ εἱμεῖν . […]ειν οὐ̣κ ἐ […] ο̣ι […] . π̣εια τε̣ις εἰς [τ]ην στρατείαν,
ἀλ̣λὰ μετενο[…] ω̣ […] ο̣υ ἐξῆ̣λθα ἀφ’ ὑμῶν. ἐγὼ δὲ ἐπεισ̣τ̣ο̣λ̣[ὰς] ε̣ἱμ̣εῖν̣ ̣ ἔγραψ̣α ἕξ · ἠδὲ ὑμε̣ῖς̣ ̣
μ̣ε κατὰ νοῦ[…] λ̣ήψω̣μ̣α̣ι κομειᾶτον πα[ρὰ] τ̣ο̣ῦ ὑπατεικο̣ῦ̣, κ̣α̣ὶ ̣ἐλεύ̣σ̣ο̣μαι πρὸς ὑμᾶς εἵνα εἰδῆ-
τε ἐμὲ εἶναι ἀδελ̣φ̣ὸ̣ν ἡμῶν. ἐγὼ γὰρ οὐδὲν ἀφ’ ἡμῶ[ν .] τ̣η̣σ̣α̣ εἰς την στρατείαν. ἀλ-
λ̣[ὰ λ]ογ̣είζ̣̣ ομ̣α̣[ι ὑ]μ̣ε̣ῖν̣ ̣ὅτει ̣ἐμ̣ο̣ῦ εἱμεῖν γ[ρ]άφον̣τ̣ο̣ς̣ ἡ̣μεῖ ̣οὐδεὶς̣ […] . ν̣ λόγον̣ ἔχει. ε̣ἰδὲ γείτων
η . ην ὑμῶν ἐ̣μ̣[ὲ ἀδ]ε̣λ̣φ̣ὸν ἡ̣μεῖ. ̣ καὶ ἡμεῖς μοι ἀν[τ]εεγράφατε […] η̣ς μ̣οι γράψαι τεις ηαν
ἡμεῖν την ἐπ̣ε[…] εις̣ α̣ὐ̣τ̣οῦ μ̣ο̣ι ̣π̣ένψατε. ἄ̣σ̣παισαι τὸν̣ π̣[…] Ἀ̣φ̣ρ̣ο̣δείσειν καὶ Ἀτήσιων ̣
[.]ο̣υ̣τ̣ειον […] . ε̣ιν τ̣ην̣ θυγατέρα̣ αὐτοῦ [.] . ε […] καὶ τὸν ἄνδρα αὐτῆς
κ[α]ὶ Ὀρσινο[υφειν κ]αὶ τοὺς ὑγειοὺς τῆς ἀδελφῆς τῆς̣ μ̣η̣τρὸ[ς αὐτοῦ Ξ]εν̣οφῶ̣νε καὶ Ουην̣οφε
[τ]ὸν κ̣α̣ὶ προ […] τ̣ου Αὐρηλείους […] . φειν την φει[…] δ[…]
Τα γραφόμενα του Αυρήλιου στα νέα ελληνικά
“Αυρήλιος Πωλίων, στρατιώτης της λεγεώνας Legio II Adiutrix, στον Ήρωνα τον αδελφό του και στην Πλούτου(;) την αδελφή του και στη μητέρα του Σεινούφις (Σεινούφη), την πωλήτρια ψωμιού και κυρία, πάρα πολλούς χαιρετισμούς.
Σας εύχομαι να έχετε υγεία νύχτα και μέρα, και προσεύχομαι για εσάς πάντα σε όλους τους θεούς. Εγώ δεν παύω να σας γράφω, αλλά εσείς δεν με έχετε στο μυαλό σας. Αλλά εγώ κάνω το καθήκον μου, γράφοντας πάντα σε εσάς, και δεν παύω να σας φέρνω (σ.σ. στο μυαλό) και να σας έχω στην ψυχή μου. Αλλά ποτέ δεν μου γράψατε για την υγεία σας, πώς είστε. Εγώ ανησυχώ για εσάς, επειδή, αν και πήρατε από εμένα πολλές φορές επιστολές, ποτέ δεν μου γράψατε πίσω, για να δω πώς είστε.
Όσο είμαι μακριά στην Παννονία, έστειλα (σ.σ. επιστολές) σε εσάς. Αλλά εσείς με έχετε σαν ξένο. Έφυγα […] Και χαίρεστε […] στρατός. Εγώ σε εσάς […] στον στρατό, αλλά μετανοώ που έφυγα από εσάς. Εγώ έγραψα σε εσάς έξι επιστολές. Όταν εσείς με έχετε κατά νου […] θα λάβω άδεια από τον ύπατο και θα έρθω σε εσάς, για να δείτε ότι είμαι αδελφός σας. Γιατί εγώ ποτέ δεν (ζήτησα;) από εσάς τίποτα (όσο είμαι;) στον στρατό. Αλλά σας κατηγορώ, επειδή, αν και εγώ σας γράφω, κανένας δεν με έχει υπόψη. Δείτε, είμαι γείτονάς σας, είμαι αδελφός σας. Και εσείς γράψετε πίσω […] γράψετε σε εμένα. Όποιος από εσάς […] στείλτε σε εμένα.
Φιλήστε μου τον (πατέρα;) Αφροδίσιο και τον Ατήσιο […] Την κόρη του […] και τον άντρα της, και τον Ορσινούφη και τους γιους της αδελφής της μητέρας του, Ξενοφώντα και Ουηνόφη […] του Αυρήλιου.”
Στην πίσω πλευρά του γράμματος, γίνεται αναφορά σε ένα τρίτο άτομο, το οποίο, μάλλον, ο Αυρήλιος επιθυμούσε να μεταφέρει το γράμμα του, από την Παννονία στην Αίγυπτο:
“Στους γιους και τη Σεινούφις την πωλήτρια ψωμιού… Από(;) τον Αυρήλιο(;) Πωλίων, στρατιώτη της Legio II Adiutrix… Από(;) την Κάτω Παννονία… Παράδοση στον Acutius Leon (;), βετεράνο της λεγεώνας… Από τον Αυρήλιο Πωλίων, στρατιώτη της Legio II Adiutrix, για να το στείλει σπίτι…”
Ο καημός ενός λεγεωνάριου
Από τη δουλειά του Adamson γίνεται εμφανές ότι, γράφοντας στο σπίτι, ο Αυρήλιος Πωλίων ήταν, μάλλον απελπισμένος, αφού παραπονιέται γιατί δεν έχει λάβει κανένα γράμμα από τους δικούς του, παρά τις επανειλημμένες προσπάθειές του να επικοινωνήσει μαζί τους, και αναφέρει τις σκέψεις του να πάρει άδεια, για να πάει να τους δει, και να «δουν ότι είναι αδελφός τους».
Πολλές υποθέσεις μπορούν να γίνουν για τον λόγο που τα προηγούμενα γράμματα του Αυρήλιου παρέμειναν αναπάντητα. Ίσως, η οικογένειά του δεν τα έλαβε ποτέ. Ίσως, ο ίδιος δεν έλαβε τα δικά τους γράμματα. Μπορεί, ακόμη, για κάποιον λόγο, οι δικοί του να μην ήταν ευχαριστημένοι που ο Αυρήλιος υπηρετούσε στον ρωμαϊκό στρατό.
Σε κάθε περίπτωση, το αποτέλεσμα ήταν ένας απελπισμένος λεγεωνάριος, ο οποίος, σύμφωνα με τον Adamson, βρίσκονταν κάπου στη ρωμαϊκή επαρχία της Κάτω Παννονίας, στη σύγχρονη Βουδαπέστη, νιώθοντας μόνος και ξεχασμένος. Μάλιστα, η λεγεώνα στην οποία ανήκε είναι γνωστό ότι ήταν κινητή, άρα δεν αποκλείεται να ταξίδευε συχνά και η επικοινωνία με το σπίτι να γίνονταν ακόμα δυσκολότερη.
Γιατί γράφει στα ελληνικά ένας Αιγύπτιος λεγεωνάριος της Ρώμης;
Όπως γράφει ο Adamson στη σχετική μελέτη του, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό της Αμερικάνικης Εταιρείας Παπυρολόγων, η ελληνική γραφή του Αυρήλιου έχει λατινόφωνα χαρακτηριστικά, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης ενός σημείου στίξης σαν τη δική μας άνω τελεία – κοινή πρακτική στα κείμενα που ήταν γραμμένα στα λατινικά, για να χωρίζονται οι προτάσεις.
Μακριά από το σπίτι, ταξιδεύοντας με τη λεγεώνα του, ο Αυρήλιος νιώθει ξεχασμένος
Μακριά από το σπίτι, ταξιδεύοντας με τη λεγεώνα του, ο Αυρήλιος νιώθει ξεχασμένος
Ο Adamson πιστεύει ότι ο Αυρήλιος Πωλίων έγραφε στα ελληνικά, επειδή, τη συγκεκριμένη περίοδο, συμπεριλαμβάνονταν στις επίσημες γλώσσες της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, και επειδή η οικογένειά του, στην Αίγυπτο, το πιθανότερο ήταν να γνώριζε καλύτερα την ελληνική γλώσσα, σε σχέση με τη λατινική – θεωρία που συμφωνεί και με τα αρκετά ελληνικά ονόματα που αναφέρονται στο γράμμα.
Το γεγονός, μάλιστα, ότι, αν και Αιγύπτιος, ο Αυρήλιος μπορούσε να γράφει στα ελληνικά δείχνει ότι ήταν εγγράμματος, και η παιδεία τότε ήταν σπανιότερη από σήμερα, λέει ο Adamson. Πάντως, ο γραφικός του χαρακτήρας, η ορθογραφία του και η χρήση της ελληνικής γραμματικής ήταν ελαττωματικές, σύμφωνα με τον ερευνητή, γεγονός που, ίσως, οφείλεται στην πολυγλωσσία του.
Η χρονολόγηση του παπύρου και της… μοναξιάς
Η χρονολόγηση ενός αρχαίου πάπυρου είναι, γενικά, πολύ δύσκολο να γίνει με ακρίβεια, εκτός αν τυχαίνει να αναφέρεται ημερομηνία ή ένα γνωστό γεγονός, στο ίδιο το κείμενο. Αλλά μία αρχική εκτίμηση μπορεί να γίνει, με βάση τον γραφικό χαρακτήρα του γράφοντα.
Αυτό έκανε και ο Adamson, για να προσδιοριστεί η ημερομηνία της επιστολής, έστω κατά προσέγγιση. Οι υπολογισμοί του βασίστηκαν στο στυλ γραφής του Αυρήλιου Πωλίων και σε κάποια άλλα συγκεκριμένα στοιχεία, όπως το ρωμαϊκό όνομα του στρατιώτη – Αυρήλιος. Μπορεί να το απέκτησε στα πλαίσια μίας ευρείας χορήγησης ρωμαϊκών υπηκοοτήτων, η οποία πραγματοποιήθηκε το 212 μ.Χ.
Ένα ακόμα στοιχείο που μαρτυρά την εποχή που γράφτηκε το γράμμα, είναι η αναφορά σε “ύπατο”, η οποία καθοδηγεί τον Adamson προς μία ημερομηνία μετά το 214 μ.Χ., όταν και η ρωμαϊκή επαρχία της Κάτω Παννονίας τέθηκε υπό προξενική διακυβέρνηση.
Είτε 1800 είτε 2000 ετών, το σίγουρο είναι ότι η επιστολή του Αυρήλιου Πωλίων είναι ένα εντυπωσιακό ιστορικό ντοκουμέντο που μας επιτρέπει να κάνουμε μία βουτιά στην ψυχοσύνθεση ενός στρατιώτη μίας από τις πιο ξακουστές αυτοκρατορίες της αρχιαότητας. Όπως φαίνεται, οι ρωμαϊκές λεγεώνες δεν ήταν οι ψυχρές πολεμικές μηχανές που, συχνά, φανταζόμαστε, αλλά αποτελούνταν από ανθρώπους με ανησυχίες και προβλήματα. Ίσως, μεγαλύτερο όλων η μοναξιά;

Αποκρυπτογραφήθηκε επιστολή Αιγυπτίου 1.800 ετών γραμμένη στα ελληνικά
Αποκρυπτογραφήθηκε επιστολή Αιγυπτίου 1.800 ετών γραμμένη στα ελληνικά

΄Οντως, αξιόλογη η προσπάθεια  του ερευνητή και σεβαστός ο μόχθος του.  Φαίνεται πως  η αποκρυπτογράφηση της επιστολής  στέφτηκε από απόλυτη επιτυχία γι΄αυτό  και   η συνεισφορά του στην ιστορική έρευνα πρέπει να θεωρηθεί σημαντική. Να συμπληρώσουμε  κάτι που αφορά τη γλώσσα της επιστολής.

Η ελληνική γλώσσα ήταν κυρίαρχη   στην Αίγυπτο ,όπως και στα υπόλοιπα ελληνιστικά κέντρα  και  στις χώρες που κατάκτησε ο Αλέξανδρος . Σ΄αυτές τις περιοχές δεν υποχώρησε ποτέ η ελληνική  στα κατοπινά ρωμαϊκά χρόνια   και η λατινική δεν είχε τύχη εκεί, όπως σε άλλες κατακτημένες από τις λεγεώνες περιοχές της αυτοκρατορίας  (π.χ στην εντελώς εκλατινισμένη Δακία).

Ο απόστολος  Παύλος, για παράδειγμα,αν και Ιουδαίος, γνώριζε πολύ καλά τα ελληνικά, που τα διδάχτηκε από το Γαμαλιήλ . Οι επιστολές του στις διάφορες εκκλησίες δείχνουν πως δεν ήταν  ένας απλός γνώστης της ελληνικής, αλλά πολύ καλός χειριστής της δύσκολης αυτής γλώσσας της αρχαιότητας.

΄Ομως, κατά την άποψή μας, ο Παύλος δεν πρέπει να  γνώριζε λατινικά, όπως  δείχνουν τα εξής στοιχεία:

1. ΄Οταν έφτασε στη λατινόφωνη  Μακεδονία, για να κηρύξει το ευγγέλιο, όπως διαβάζουμε στις «Πράξεις»,συναναστρεφόταν ΜΟΝΟ ελληνόφωνους και δεν έμεινε εκεί,  παρά ελάχιστα ( 2 εβδομάδες περίπου).  ΄Ετσι, αφού δεν μπορούσε να διδάξει τα μηνύματα της νέας θρησκείας στους λατινόφωνους κατοίκους ων «Φιλίππων»  και των άλλων περιοχών της Μακεδονίας, αφού, όπως είπαμε, δε γνώριζε τη λατινική, αποφάσισε να μετακινηθεί νότια, που η ελληνική γλώσσα στα κυρίαρχα αρχαία κέντρα (Αθήνα,Κόρινθος,Θήβα κ.α) ήταν κυρίαρχη.

΄Εφυγε, λοιπόν, και έφτασε στην Αθήνα, όπου, ναι, μεν, συνεννοήθηκε πολύ καλά με τους Αθηναίους και τους κήρυξε το ευαγγέλιο, αλλά οι  «σκεπτικιστές» απόγονοι των σοφιστών  δε δέχτηκαν τις «ανόητες» (όπως τις χαρακτήρισαν) δοξασίες του Αποστόλου (ειδικά τα  περί αναστάσεως νεκρών)  και έτσι πάλι ο Παύλος αποφάσισε να φύγει για άλλον «αγρόν». Ταξίδεψε, λοιπόν, στην επίσης ελληνόφωνη Κόρινθο και   παρέμεινε εδώ σχεδόν 2 χρόνια, κηρύσσοντας τη διδασκαλία του Ιησού, όπως εκείνος τη «διασκεύασε». ΄Οταν μάλιστα έφυγε από  την  πόλη,  έγραψε στους πιστούς  Κορίνθιους 2 πολύ όμορφες (γλωσσικά) επιστολές. (Στην Α΄Κορινθίους, 13ο κεφ. διάλεξε να «αποθέσει»  και τον περίφημο  «ύμνο της αγάπης»).

2. Ο  Απόστολος, αν και έστειλε επιστολή  στους Ρωμαίους, έγραψε σε λατινόφωνο πληθυσμό (!) στην ελληνική γλώσσσα και όχι στη λατινική, όπως θα έπρεπε, επειδή, ακριβώς, δε γνώριζε , όπως είπαμε, τα λατινικά.

Αυτά ,αλλά και άλλα στοιχεία, που αναφέρονται  στην εργασία μας με τίτλο  Ο ΕΚΛΑΤΙΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ «ΕΥΡΩΠΗΣ» (εκδόσεις Dreyfus, 1994) είναι ενδεικτικά (για να μην πούμε αποδεικτικά) της άποψης που υποστηρίζουμε πως ο απόστολος Παύλος δε γνώριζε τη λατινική γλώσσα.

 

ΔΕ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΕ Η 17Ν ΤΟΝ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ!

            (ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ, 3/5/2014)

 ΕΘΝΟΣ: » Καταπέλτης κατά Κουφοντίνα και Ξηρού ο Τζωρτζάτος για τη δολοφονία Αξαρλιάν» (όλο το δημοσίευμα της εφημερίδας  στην ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ).

                                                         ***

Αν εξαιρέσουμε τη φανερή υπερβολή του  Β. Τζωρτζάτου  σ΄αυτά που λέει πως τάχα πυροδότησε ο Κουφοντίνας  τη ρουκέτα,  γιατί βιαζόταν να φύγει για…διακοπές   («βγάζει μάτι»  η «κακία» που πετάει) στα άλλα φαίνεται να έχει δίκιο.  Ειδικά στα εξής σημεία:

1. Πως στη Β΄17Ν, κουμάντο τελικά έκαναν οι  Ξηροί και ο Κουφοντίνας.

2. Πως μέλη της οργάνωσης έκαναν  ληστείες («απαλλοτριώσεις»), αλλά και αναλάμβαναν άλλες …δουλειές  για την «πάρτη» τους.

Δεν επιμένουμε έτσι στο «βρόντο», λοιπόν, εδώ και χρόνια, όταν υποστηρίζουμε πως η δολοφονία Μπακογιάννη εντάσσεται σ΄αυτήν ακριβώς την τακτική κάποιων μελών της Β΄17 Ν , να αναλαμβάνουν, δηλαδή, και  »βρώμικες» δουλειές, για να τα κονομάνε με την ιδεολογική κάλυψη των αρχών της ένοπλης λαϊκής βίας. Αυτός ήταν και ο λόγος για παράδειγμα που «φάγανε» (τζάμπα) τον Μπακογιάννη.  Κάποιος από το επιτελείο του Κ. Μητσοτάκη (ίματζ μέικερ πιθανότατα), που δούλευε το προφίλ του υποψήφιου τότε πρωθυπουργού , εν αγνοία, φυσικά, του ίδιου του Μητσοτάκη  και της  θυγατέρας του Ντόρας, υποπτευόμενος  τον αντίκτυπο που θα είχε στους ΄Ελληνες ψηφοφόρους  η δολοφονία ενός μέλους της οικογένειας Μητσοτάκη στις κρίσιμες εκείνες εκλογές,  πλησίασε κάποιο μέλος ή και τον ίδιο τον αρχηγό της 17Ν  (πολύ πιθανό με «κανάλι» τον τότε ακροδεξιό-χουντικό Γρ. Μιχαλόπουλο, εκδότη της εφημερίδας «Ελεύθερη Ώρα») και  πρότεινε έναντι αδράς αμοιβής να εκτελέσουν τον γαμπρό  του Μητσοτάκη  με την ιδεολογική κάλυψη της οργάνωσης. ΄Ετσι και έγινε. Την επομένη της δολοφονίας εκείνης, όντως η δημοτικότητα του Κ. Μητσοτάκη εκτοξεύτηκε  στα ύψη και  ο «αρχιερέας της διαπλοκής», ένας από τους χειρότερους τότε πολιτικούς της χώρας,  κατάφερε, πέρα και από την πιο τρελή φαντασία, να γίνει πρωθυπουργός της χώρας.

΄Ολα έρχονται στο φως ! Και άλλα πολλά ακόμα που δεν ήρθε η ώρα να τα πούμε. «Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον»…σύντροφοι.